«10+1»: Επικές εμφανίσεις στο Up The Hammers Festival (Pt. II)

Το κορυφαίο underground metal φεστιβάλ γιορτάζει 20 χρόνια

Από τον Θοδωρή Ξουρίδα, 12/03/2026 @ 14:45

Τέτοιες μέρες εν έτει 2015, είχαμε ετοιμάσει ένα αντίστοιχο άρθρο με δέκα επικές εμφανίσεις από τα πρώτα χρόνια του Up The Hammers Festival, ενόψει του μνημειώδους όπως θα εξελισσόταν δέκατου και επειτειακού στο Κύτταρο. Έντεκα χρόνια αργότερα, η προσμονή για το Up The Hammers Legacy είναι μεν ανάλογη αλλά τo φεστιβάλ έχει μεγαλώσει ακόμη περισσότερο, με αποτέλεσμα η διαλογή και η χρονολογική παρουσίαση των κορυφαίων εμφανίσεων από το 2015 μέχρι το 2025 να είναι πολύ πιο δύσκολη.

Αξίζει να σημειώσουμε ότι σε αυτή την διαδρομή ορθώθηκε ένα τεράστιο εμπόδιο, όταν ανατράπηκαν τα πάντα με το ξέσπασμα της πανδημίας. Το εμπόδιο εν τέλει ξεπεράστηκε, με τη στήριξη του κοινού και τις προσπάθειες τις διοργάνωσης, οπότε χαιρόμαστε ιδιαιτέρως που βρισκόμαστε εδώ σήμερα, για να θυμόμαστε τις ουκ ολίγες μεγάλες στιγμές που είχαμε την τύχη να ζήσουμε, αλλά και να προσμένουμε τις επόμενες, έχοντας πάντα στο μυαλό μας ότι αυτό το φεστιβάλ είναι μια μεγάλη οικογενειακού χαρακτήρα γιορτή της μουσικής που αγαπάμε.

Titan Force (2015)

Η πρώτη φορά των Titan Force στο An είχε αφήσει ανάμεικτα συναισθήματα, καθώς ο ήχος είχε μετριάσει κατά πολύ το τελικό αποτέλεσμα. Η τρίτη φορά πέρσι ήταν τρομερή και μοναδική λόγω της συνύπαρξης και των τριών αδελφών Flores. Την δεύτερη φορά όμως στο Κύτταρο θα την θεωρώ για πάντα μια από τις καλύτερες εμφανίσεις που έχω δει ή θα δω στη ζωή μου, με φανταστικό ήχο και Harry Conklin ακόμα από άλλο πλανήτη. Κοινή συνισταμένη και των τριών βεβαίως το απίθανο ρεπερτόριο αυτού του τόσο αδικημένου συγκροτήματος. Ένα από τα καλύτερα κερασάκια τούρτας που έχουμε τσιμπήσει στο φεστιβάλ, καθώς την ίδια μέρα είχαν προηγηθεί μεταξύ άλλων Omen, Doomsword και Atlantean Kodex.

Manilla Road (2015)

Δεν υπάρχει συγκρότημα που να είναι περισσότερο συνδεδεμένο με την ουσία του Up The Hammers από τους Manilla Road. Έδωσαν το όνομα, πρόσφεραν απίθανες στιγμές ανά τα χρόνια, πιστώνονται στο μεγαλύτερο βαθμό την δημιουργία και ύπαρξη της σκηνής την οποία υπηρετεί το φεστιβάλ. Η επιλογή ανάμεσα στην εμφάνιση του 2015 και του 2018 είναι πολύ δύσκολη. Το 2018 είδαμε δυστυχώς για τελευταία φορά τους Manilla Road λίγο καιρό πριν τον αδόκητο χαμό του θρύλου Mark Shelton, είδαμε και για μία, μοναδική φορά τον συμπαθέστατο και αυθεντικό ντράμερ Rick Fisher, είδαμε ξανά τους Manilla Road στη μεγάλη σκηνή του Gagarin, όπως του άρμοζε. Αλλά το 2015, μετά τους φανταστικούς Slauter Xstroyes για να μην ξεχνιόμαστε, και παρά τα διαδικαστικά ζητήματα, ζήσαμε λίγη από τη μαγεία της ασύγκριτης περιόδου '85-'90, με τον ένα και μοναδικό Randy "Thrasher" Foxe να κοπανάει τα τύμπανα όπως κανείς άλλος.

Ross The Boss (2017)

Σε ένα ιστορικό διήμερο στο Gagarin με αρκετές σπουδαίες εμφανίσεις, το φινάλε της πρώτης μέρες υπήρξε αντιστοίχως μεγαλειώδες με το φινάλε της δεύτερης, για διαφορετικούς λόγους. Ο τεράστιος Ross The Boss, στον μεγαλύτερο χώρο που εμφανίστηκε ποτέ στην Ελλάδα, μας πρόσφερε απλόχερα ένα σωρό ύμνους από τα χρόνια του με τους Manowar, καταθέτοντας ψυχή, με σύμμαχο τον τρομερό ήχο και άξιο συμπαραστάτη τον γίγαντα Kenny "Rhino" Earl. Η ανταπόκριση του κοινού υπήρξε βεβαίως ασύγκριτη με βροντερά sing along που έφεραν θαρρείς το venue στα όριά του. Δικαιωματικά και χωρίς αστερίσκους, μία από τις κορυφαίες εμφανίσεις στην ιστορία του φεστιβάλ από έναν πανάξιο headliner.

Cirith Ungol (2017)

Εδώ νομίζω ότι τα πολλά λόγια είναι φτώχεια και θα προσπαθήσω να μην μακρηγορήσω. Οι Cirith Ungol ήταν νομίζω το μεγαλύτερο απωθημένο για το κοινό του Up The Hammers, μαζί με τους Warlord και τους Heavy Load. Για πάρα πολλά χρόνια, φαινόταν άπιαστο όνειρο να δούμε ζωντανά τους Cirith Ungol, λόγω του άσχημου τρόπου με τον οποίο είχαν διαλύσει στις αρχές των '90s. Επιτέλους ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, οι Cirith Ungol όχι μόνο πείστηκαν και επέστρεψαν στη σκηνή, αλλά αναγνωρίστηκαν ευρύτερα για τα τέσσερα μεγάλα obsuce έργα τους. Αν υπάρχει μία φράση που συνοψίζει όσα ζήσαμε εκείνο το βράδυ στο Gagarin, ανήκει στον Tim Baker, σε μία από τις ελάχιστες φορές που απευθύνθηκε στο κοινό: «Επιτέλους ζούμε μαζί το όνειρο». Αν υπάρχει ένα video που πρέπει να δει κανείς, είναι το "Chaos Rising", τη μοναδική δυστυχώς φορά που παίχτηκε ζωντανά στην Ελλάδα. Αλλά όπως πολύ εύστοχα λένε οι Γιαπωνέζοι για το Fujiyama, «ο βασιλιάς ανεβαίνει μία φορά στην κορυφή, ο ηλίθιος δύο». Τελικά δεν είπα και λίγα.

Heavy Load (2018)

Τους Warlord τους είδαμε επιτέλους το 2013, τους Cirith Ungol τους είδαμε επιτέλους το 2017, και την επόμενη χρονιά είδαμε επιτέλους και τους Heavy Load, προτού επανέλθει το φεστιβάλ στις γνώριμες μέρες του Μαρτίου με μία εξαίρεση λόγω ανωτέρας βίας. Σε αντιστοιχία με τους Cirith Ungol, μετά από πολλά χρόνια προσπαθειών, οι αδελφοί Ragne και Styrbjörn Wahlquist πείστηκαν να επαναφέρουν στην ενεργό δράση το σχήμα που βρέθηκε στην πρωτοπορία του viking και επικού heavy metal, τιμώντας το ελληνικό κοινό με μία από τις μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού εμφανίσεις εκτός Σουηδίας. Μάλιστα, μπορούμε να πούμε ότι σταθήκαμε και τυχεροί, καθώς κατά γενική ομολογία οι Heavy Load εμφανίστηκαν σαφώς καλύτεροι σε σχέση με το προ ενός μηνός Keep It True. Η πρόσφατη απώλεια του γίγαντα Ragne Wahlquist δίνει ενισχύει τον ιστορικό χαρακτήρα την εμφάνισης, αν και βεβαίως ευχόμαστε να υπάρξει συνέχεια.

Eternal Champion (2019)

Η τοποθέτηση των Eternal Champion πριν τους headliners Armored Saint ήταν κατά γενική ομολογία τολμηρή κίνηση, και όπως αποδείχθηκε εκ του αποτελέσματος, ένα στοίχημα που κερδίθηκε πανηγυρικά. Εκτός του γεγονότος ότι μετρούσαν λίγα χρόνια ύπαρξης, εκείνη τη στιγμή οι Αμερικανοί epic/heavy metallers είχαν κυκλοφορήσει μόλις ένα full-length άλμπουμ, με εντελώς αντιδιαμετρική πορεία σε σχέση με καταξιωμένα συγκροτήματα που βρίσκονται συνήθως σε αντίστοιχη θέση στο φεστιβάλ. Η σαρωτική απόδοση του συγκροτήματος, και πολύ περισσότερο οι ενθουσιώδεις αντιδράσεις του κοινού πιστοποίησαν ότι η σκηνή εκτός από παλεθόν έχει και μέλλον, καθώς υπάρχουν αποδεδειγμένα άξιοι διάδοχοι των θρύλων.

Armored Saint (2019)

Αποκορύφωμα ενός ακόμη καταπληκτικού τριημέρου αποτέλεσε η μεγάλη επιστροφή των τεράστιων Armored Saint, για μία από τις κορυφαίες εμφανίσεις, κατά γενική ομολογία, στην ιστορία του φεστιβάλ. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι και οι Armored Saint συγκαταλέγονται στα μεγάλα απωθημένα του ελληνικού κοινού, μιας και το μακρινό 2000 δεν ήμασταν και τόσοι πολλοί όσοι είχαμε την τύχη να τους δούμε να «σπέρνουν» σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Τρομερό ρεπερτόριο, τρομερή απόδοση από μια ομάδα που από το ξεκίνημά της πίσω στα '80s έπαιξε μπάλα ελίτ κατηγορίας, και on top of all these που λέμε και στο χωριό μου, ο μέγας τραγουδισταράς Jon Bush που δεν περνάει μέρα από πάνω του και θαρρείς πως γίνεται ακόμη καλύτερος. Πάω στοίχημα ότι σε δέκα χρόνια από τώρα, θα λέμε ότι η εμφάνιση που έχει ήδη προγραμματιστεί για το 2027 θα είναι στις καλύτερες της τρίτης δεκαετίας του φεστιβάλ.

Atlantean Kodex (2022)

Εκεί που νομίζαμε ότι τίποτα δεν μπορεί να βάλει φρένο στο Up The Hammers, έσκασε στο παρά ένα η βόμβα του κορωνοϊού και λίγο έλειψε να τιναχτούν όλα στον αέρα. Φυσικά δεν υπήρξε φεστιβάλ το 2020, τελικά δεν υπήρξε φεστιβάλ ούτε το 2021, οπότε μετά από αναβολές και αναπρογραμματισμού, το φεστιβάλ επέστρεψε για ένα τριήμερο στο Gagarin τον Ιούνιο του 2022, προσπαθώντας να σταθεί ξανά στα πόδια του. Το σημαντικότερο ήταν ότι καταφέραμε και διαφυλάξαμε τις ζωές μας και ανταμώσαμε ξανά στον ίδιο χώρο, με τους Γερμανούς πιστώνονται σε σημαντικό βαθμό την επαναφορά στις εργοστασιακές ρυθμίσεις, έχοντας βάλει ακόμη περισσότερο μπόι με το καταπληκτικό "The Course Of Empire". Η διπλή τους εμφάνιση σε warm-up και πρώτη μέρα αποδεικνύεται αντάξια του ονόματος που χτίζουν με αργά και σταθερά βήματα, ενώ οι ίδιοι αποδεικνύονται στην πράξη άξιοι διάδοχοι των μεγάλων του παρελθόντος.

Riot V (2023)

Η περίπτωση των Riot ή Riot V κατά τα γραφόμενα είναι απλή. Υπάρχει το ρεπερτόριο για τρεις ή τέσσερις ώρες συναυλίας. Υπάρχουν τα τραγούδια που γνωρίζει καλά και λατρεύει το κοινό. Υπάρχει και ο καλώς εννοούμενος επαγγελματισμός, όπως κατά κανόνα ισχύει με τους έμπειρους Αμερικανούς μουσικούς. Άπαξ και συντρέχουν οι παραπάνω συνθήκες, δεν υπάρχει κανένας λόγος όχι για να φοβάσαι, αλλά να μην περιμένεις με ανυπομονησία να δεις ζωντανά αυτούς τους Riot ακόμα και κάθε χρόνο. Εκτός από όλα τα παραπάνω, οι Riot V αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση όσον αφορά το πως μπορεί να διατηρηθεί στη ζωή και καθ' υπερβολή στο διηνεκές ένα συγκρότημα ακόμη και όταν για διαφορετικούς λόγους απουσιάζουν τα αυθεντικά μέλη. Ο ορισμός του nothing short of classic.

Visigoth (2024)

Η τοποθέτηση των Visigoth τόσο ψηλά στο billing του φεστιβάλ το 2024 πάτησε κατά κάποιον τρόπο στο θαυμαστό αποτέλεσμα των Eternal Champion το 2019, με την διαφορά ότι οι έτεροι Αμερικανοί εκ του Salt Lake City είχαν περισσότερο υλικό και περισσότερα χρόνια στην πλάτη τους ως όνομα πρώτης γραμμής στην traditional metal σκηνή. Το τελικό αποτέλεσμα υπήρξε ανάλογο της προσμονής να τους δούμε ζωντανά στην Ελλάδα, καθώς για διαφορετικούς λόγους αυτό δεν είχε καταστεί εφικτό μέχρι εκείνη τη στιγμή. Γνωρίζαμε ότι οι Visigoth είχαν το υλικό για να σηκώσουν το Gagarin στο πόδι, αυτό που δεν ίσως δεν περιμέναμε ήταν η λύσσα και η ορμή με την οποία θα απέδιδαν το άριστο υλικό τους, πολλαπλασιάζοντας το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Conception (2022)

Η περίπτωση των Conception διαχωρίζεται από όσες εμφανίσεις προηγήθηκαν, καθώς όσο αποδείχθηκε στην πράξη εκτός του παραδοσιακού φεστιβαλικού κλίματος, αντιστοίχως μπορεί να χαρακτηριστεί μνημειώδης με αυστηρά μουσικά κριτήρια. Παρότι λοιπόν δεν βασίστηκαν στις πιο φιλικές για το κοινό του φεστιβάλ δύο πρώτες δουλειές τους, δε νομίζω ότι υπήρξε κανείς που είδε για πρώτη επιτέλους φορά τους Νορβηγούς στην Ελλάδα και δεν αναγνώρισε την ξεχωριστή καλλιτεχνική τους αξία. Σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη στιγμή για την ίδια την ύπαρξη του Up The Hammers, επιβεβαιώθηκε με τον καλύτερο τρόπο το προφανές που κάποιες φορές το λησμονούμε, ότι δηλαδή αυτό το φεστιβάλ μας έχει προσφέρει ουκ ολίγες φορές τη μοναδική δυνατότητα να δούμε ζωντανά, δίπλα στο σπίτι μας, τόσους πολλούς σπουδαίους καλλιτέχνες.