This Will Destroy You (Chris):«Μην κάνετε όπως εμείς, αν υπάρχει άλλη επιλογή»

  Τώρα ενδέχεται κάποιοι από εσάς, να έχουν μπερδευτεί σχετικά με το τι συμβαίνει με τους This Will Destroy You. Θα βοηθήσω. Το εμβληματικό instrumental συγκρότημα (το οποίο μπορείτε να εξερευνήσετε καλύτερα μέσα από τον οδηγό μας) έπασχε για καιρό από εσωτερικές διαφωνίες που οδήγησαν μετά από πολλά κύματα, στη διατήρηση του ονόματος του συγκροτήματος και χρήση του και από τα δύο του βασικά μέλη, δηλαδή τους Christopher King και Jeremy Galindo, ενώ αυτά τα δύο σχήματα λαμβάνουν διαφορετικές πορείες.

Παράξενη κατάσταση θα πει κανείς και ενδεχομένως να έχει δίκιο. Ποιος καλύτερος όμως να μας εξηγήσει τι συμβαίνει πραγματικά από τον Christopher King; Ο Christopher μαζί με τα υπόλοιπα μέλη της πρότερης, ενωμένης μορφής των This Will Destroy You, Robi και Jesse, θα επισκεφθούν ξανά τη χώρα μας στο πλαίσιο της εκτέλεσης των πρώτων εμβληματικών δίσκων τους, "Young Mountain" και "Another Language". Ενώ ανυπομονούμε γι’ αυτή τη συνθήκη, κάτσαμε και τα είπαμε αναλυτικά με τον Christopher ο οποίος σε ρόλο καταπέλτη, δεν γυάλισε τα πράγματα αλλά εξέφρασε τα συναισθήματά του για την πορεία της μπάντας με ειλικρίνεια.

Παράλληλα όμως, αναφερθήκαμε εκτενώς και στην παράξενη πορεία του post rock ιδιώματος και την παράξενη σχέση του σχήματος με αυτό, τις προσωπικές του αναζητήσεις, διαφορετικά μουσικά projects και των δύο μερών της μπάντας, όπως και πολλά παράξενα έργα στα οποία έχουν υπάρξει μέτοχοι οι This Will Destroy You ή μεμονωμένα μέλη τους ανά τα χρόνια. Μια απολαυστική συνέντευξη, που θα στρώσει κατάλληλα το κλίμα για τις εμφανίσεις τους στο Eightball στις 2 Ιουνίου αλλά και στο Gazarte στις 3 Ιουνίου.

Γεια σου Christopher και καλώς ήρθες στο Rocking.gr! Είναι χαρά μας να μιλάμε μαζί σου. Πώς πάει μέχρι στιγμής η χρονιά για σένα;
Χάρηκα πολύ για τη γνωριμία! Είμαι αρκετά καλά.

Θα χαρούμε πολύ να σας έχουμε ξανά εδώ στην Αθήνα, μετά από κάποια χρόνια από τότε που εμφανιστήκατε - με διαφορετικό line-up βέβαια, αλλά και πάλι - μαζί με τους The Ocean, και φυσικά μία μέρα νωρίτερα στη Θεσσαλονίκη. Τι θυμάσαι από εκείνη τη συναυλία;
Στην πραγματικότητα δεν ήμουν σε εκείνη τη συναυλία. Εκείνη την περίοδο ο Jeremy αποφάσισε να συνεχίσει τις περιοδείες χρησιμοποιώντας το όνομα της μπάντας ξεχωριστά από τους υπόλοιπους από εμάς, με ένα εντελώς διαφορετικό line-up, παρά τις έντονες εσωτερικές αντιρρήσεις. Αυτό εξελίχθηκε σε μια αρκετά σοβαρή νομική και προσωπική υπόθεση για χρόνια, μέχρι να καταφέρουμε τελικά να βρούμε μια λύση.

Ήταν δύσκολο, γιατί οι This Will Destroy You δεν χτίστηκαν ποτέ γύρω από ένα μόνο άτομο. Ένα τεράστιο μέρος της ταυτότητας της μπάντας προερχόταν από τη χημεία και τη συνεισφορά των ανθρώπων που συμμετείχαν σε αυτή για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα. Οπότε το να βλέπουμε το σχήμα να περιορίζεται ουσιαστικά σε ένα περιστρεφόμενο συνοδευτικό line-up ήταν επώδυνο και, ειλικρινά, δεν αντανακλούσε αυτό που πολλοί από εμάς θεωρούσαμε ότι πραγματικά ήταν η μπάντα.

Η προσοχή μας τώρα είναι στραμμένη στο να ξαναχτίσουμε κάτι που να νιώθει αυθεντικό ως προς το πνεύμα των δίσκων με τους οποίους συνδέθηκε ο κόσμος εξαρχής

Άρα βρίσκεστε τώρα, όπως γνωρίζουμε και όπως εξήγησες, σε μια πολύ ιδιαίτερη κατάσταση όπου υπάρχουν δύο διαφορετικές μπάντες This Will Destroy You. Πώς λειτουργεί αυτό μέχρι στιγμής για εσάς; Θα κυκλοφορήσει σύντομα νέα μουσική από τη δική σας εκδοχή των This Will Destroy You;
Είναι προφανώς μια παράξενη κατάσταση. Όμως πιστεύω ότι το κοινό είναι αρκετά έξυπνο ώστε να αναγνωρίζει τη διαφορά ανάμεσα σε μια συνεργατική μπάντα με βαθιά κοινή ιστορία και σε ένα άτομο που συνεχίζει ένα προσωπικό project με μουσικούς που προσέλαβε.

Η προσοχή μας τώρα είναι στραμμένη στο να ξαναχτίσουμε κάτι που να νιώθει αυθεντικό ως προς το πνεύμα των δίσκων με τους οποίους συνδέθηκε ο κόσμος εξαρχής, ενώ ταυτόχρονα να προχωράμε δημιουργικά μπροστά αντί απλώς να αναπαράγουμε το παρελθόν. Και ναι, έρχεται νέα μουσική.

Με τον Jesse Kees συνεχίσαμε να συνεργαζόμαστε και εκτός των This Will Destroy You μέσω του project μας Dreamage. Αυτή την περίοδο ετοιμαζόμαστε να κυκλοφορήσουμε το δεύτερο άλμπουμ μας, το "Beauty Demon", ως ειδική ευρωπαϊκή έκδοση βινυλίου περιορισμένη σε 200 αντίτυπα, μαζί με μια ευρύτερη ψηφιακή κυκλοφορία για streaming. Αυτό το project μάς έδωσε τον χώρο να εξερευνήσουμε μια πιο οικεία και πειραματική πλευρά της δημιουργίας μας, χωρίς τις προσδοκίες που συνοδεύουν τους This Will Destroy You. Είναι πιθανότατα από τη πιο συναισθηματικά άμεση και καθηλωτική μουσική που έχουμε φτιάξει.

Ποιο ήταν το βασικό καλλιτεχνικό σημείο διαφωνίας που σας οδήγησε στο να χωριστεί η μπάντα στα δύο;
Νομίζω πως η βασική διαφορά αφορούσε τελικά το τι είναι ουσιαστικά μια μπάντα. Κάποιοι βλέπουν ένα συγκρότημα περισσότερο ως όχημα για το όραμα ενός ατόμου, ενώ άλλοι το βλέπουν ως κάτι εγγενώς συνεργατικό, όπου οι προσωπικότητες και η αλληλεπίδραση μεταξύ των μελών είναι αδιαχώριστες από την ίδια τη μουσική. Με τον καιρό αυτές οι δύο αντιλήψεις έγιναν δύσκολο να συνυπάρξουν.

Δεν θα ενθάρρυνα κανέναν να περάσει κάτι τέτοιο εκτός αν πραγματικά δεν είχε άλλη επιλογή.

Ήταν μια αρκετά ενδιαφέρουσα επιλογή, που δεν είναι πάντα εφικτή. Θα συμβούλευες άλλους μουσικούς σε παρόμοια θέση να ακολουθήσουν αυτόν τον δρόμο;
Δεν θα ενθάρρυνα κανέναν να περάσει κάτι τέτοιο εκτός αν πραγματικά δεν είχε άλλη επιλογή. Είναι οικονομικά εξαντλητικό, ψυχοφθόρο και αλλάζει μόνιμα τις σχέσεις. Αλλά πιστεύω επίσης ότι υπάρχουν στιγμές όπου πρέπει να υπερασπιστείς το έργο και την ιστορία που βοήθησες να δημιουργηθεί, ειδικά όταν αισθάνεσαι ότι αυτή η ιστορία παραποιείται ή αλλοιώνεται.

Ωστόσο, η εμφάνισή σας στην Αθήνα θα είναι μία από εκείνες στις οποίες θα παρουσιάσετε ολόκληρα τα "Young Mountain" και "Another Language". Γιατί επιλέξατε αυτά τα δύο άλμπουμ για να τα παρουσιάσετε ολόκληρα;
Αυτοί οι δίσκοι αντιπροσωπεύουν δύο πολύ σημαντικές περιόδους της μπάντας, τόσο δημιουργικά όσο και συναισθηματικά. Το "Young Mountain" ήταν η περίοδος που ανακαλύπταμε μαζί μια μουσική γλώσσα σχεδόν κατά λάθος, υπήρχε πολλή αθωότητα και ωμότητα σε αυτό. Το "Another Language" ήταν σχεδόν το αντίθετο: πολύ πιο συνειδητό, υφολογικό και συναισθηματικά εξαντλημένο κατά κάποιον τρόπο.

Επίσης αντιπροσωπεύουν πολύ συνεργατικές περιόδους της μπάντας, κάτι που έχει ιδιαίτερη σημασία να επανεπισκεφθούμε τώρα. Νομίζω ότι το κοινό μπορεί να νιώσει πότε η μουσική προέρχεται από πραγματική συλλογική χημεία και πότε είναι κάτι πιο «συναρμολογημένο» εκ των υστέρων.

Νομίζω ότι το "post-rock" έγινε ένας βολικός όρος-ομπρέλα για instrumental συναισθηματική μουσική με δυναμικές

Θεωρηθήκατε συλλογικά post-rock μπάντα στις αρχές σας και κατά τη συγγραφή αυτών των άλμπουμ, ειδικά αφού ήσασταν από τα πρωτοπόρα συγκροτήματα αυτού του ήχου. Παρ’ όλα αυτά, εξελίξατε σταδιακά τον ήχο σας προς πιο πειραματικές κατευθύνσεις - πώς αισθάνεσαι σήμερα απέναντι σε αυτή την ταμπέλα του είδους;
Καταλαβαίνω γιατί υπάρχει αυτή η ταμπέλα, αλλά ποτέ δεν ένιωσα απόλυτα συνδεδεμένος μαζί της. Πολλή από τη μουσική που μας επηρέασε δεν ήταν καν "post-rock" - ambient μουσική, soundtrack ταινιών, shoegaze, drone, ηλεκτρονική μουσική, black metal, doom κ.λπ.

Νομίζω ότι το "post-rock" έγινε ένας βολικός όρος-ομπρέλα για instrumental συναισθηματική μουσική με δυναμικές, αλλά μπορεί επίσης να γίνει περιοριστικό όταν ο κόσμος περιμένει από μια μπάντα να αναπαράγει ασταμάτητα μία συγκεκριμένη φόρμουλα.

Πιστεύεις ότι το είδος πέρασε μια περίοδο ύφεσης την τελευταία δεκαετία μετά από μια πολύ μεγάλη περίοδο ακμής;
Νομίζω ότι το είδος μάλλον υπερκορέστηκε για ένα διάστημα και τελικά άρχισε να καταρρέει κάτω από το βάρος της ίδιας του της αισθητικής. Υπήρξε μια περίοδος όπου πολλές μπάντες αναπαρήγαγαν τις επιφανειακές δυναμικές του post-rock χωρίς απαραίτητα να πιέζουν τους εαυτούς τους συναισθηματικά ή ηχητικά πέρα από το καθιερωμένο προσχέδιο.

Ταυτόχρονα όμως, πιστεύω ότι η βασική γλώσσα του post-rock εξαπλώθηκε αθόρυβα σε πολλούς άλλους κόσμους. Οπότε ίσως το ίδιο το είδος να «κρύωσε» ως ξεκάθαρα ορισμένη σκηνή, αλλά το συναισθηματικό και κινηματογραφικό λεξιλόγιο που εισήγαγε δεν εξαφανίστηκε ποτέ πραγματικά, απλώς διαλύθηκε μέσα στην ευρύτερη κουλτούρα.

Μοιάζει σαν να έχουμε επιτέλους την ευκαιρία να επανασυνδεθούμε όχι μόνο με το παλαιότερο υλικό, αλλά και με μια δημιουργική γραμμή που είχε μείνει ανολοκλήρωτη.

Επιστρέφοντας στη συναυλία, θα εμφανιστείτε με τα νεότερα μέλη σας, τους Robi και τον Jesse, οι οποίοι δεν ήταν στη μπάντα όταν γράψατε αυτά τα άλμπουμ. Πώς ήταν οι πρόβες μεταξύ σας; Ωστόσο, ήταν παρόντες όταν κυκλοφορήσατε τα "New Others" parts 1 και 2, όπου πειραματιστήκατε πολύ με τον ήχο σας. Έπαιξε ρόλο η παρουσία τους στη δημιουργική διαδικασία και κατεύθυνση της μπάντας;

Ο Robi και ο Jesse μπορεί να μην έγραψαν αρχικά αυτούς τους δίσκους μαζί μας, αλλά πλέον και οι δύο είναι μέλη της μπάντας εδώ και σχεδόν μία δεκαετία και έχουν παίξει αυτό το υλικό εκτενώς σε όλο τον κόσμο. Συμμετείχαν βαθιά δημιουργικά στις μεταγενέστερες περιόδους της μπάντας και έχουν πραγματική σύνδεση με τη μουσική και την ιστορία της. Έτσι, το να κάνουμε πρόβες πάνω σε αυτά τα άλμπουμ μαζί δεν μοιάζει με μουσικούς που «μαθαίνουν παλιά τραγούδια», μοιάζει περισσότερο με το να revisit ένα κοινό σώμα δουλειάς που συνεχίζει να εξελίσσεται μέσα από χρόνια περιοδειών και συνεργασίας.

Αυτό που είναι επίσης συναρπαστικό είναι ότι αυτό το line-up δεν είχε ποτέ πραγματικά την ευκαιρία να περιοδεύσει σωστά το "New Others" με τον τρόπο που είχαμε σκοπό. Μεγάλο μέρος εκείνης της εποχής επισκιάστηκε και τελικά διακόπηκε από την εσωτερική διάλυση που συνέβαινε μέσα στη μπάντα εκείνη την περίοδο. Οπότε, με έναν παράξενο τρόπο, μοιάζει σαν να έχουμε επιτέλους την ευκαιρία να επανασυνδεθούμε όχι μόνο με το παλαιότερο υλικό, αλλά και με μια δημιουργική γραμμή που είχε μείνει ανολοκλήρωτη. Υπάρχει πλέον μια πραγματική αίσθηση συνέχειας ανάμεσα σε όλες αυτές τις διαφορετικές περιόδους της μπάντας, αντί να αντιμετωπίζονται σαν ασύνδετα κεφάλαια.

Ελπίζω μόνο το προσωπικό στο εστιατόριο Vespertine να μην κουράστηκε υπερβολικά ακούγοντας το soundtrack σε επανάληψη!

Η τελευταία σας κυκλοφορία ήταν ένα πραγματικά μοναδικό έργο. Το "Vespertine" γράφτηκε ως soundtrack για ένα εστιατόριο, ώστε να παίζεται στον χώρο του. Πώς ξεκίνησε αυτή η συνεργασία και έτυχε ποτέ να δειπνήσεις εκεί ακούγοντας τη μουσική σας;

Ξεκίνησε ως μια πολύ ασυνήθιστη ανάθεση, όπου η ιδέα δεν ήταν τόσο «φτιάξτε έναν δίσκο», αλλά περισσότερο «δημιουργήστε μια ατμόσφαιρα μέσα στην οποία θα κατοικούν σωματικά οι άνθρωποι». Στην πραγματικότητα λάτρεψα αυτή την ιδέα, γιατί αφαιρούσε πολλές από τις παραδοσιακές προσδοκίες γύρω από τη δομή των τραγουδιών και την performance. Η συνεργασία με τον Chef Jordan Khan σε διαφορετικά επίπεδα, είτε ηχητικά είτε οπτικά, ήταν μια πραγματικά αξέχαστη εμπειρία.

Και ναι, το να το ακούω στον ίδιο τον χώρο ήταν σουρεαλιστικό. Σίγουρα ένιωσα κάπως παράταιρος με το πόσο ακριβό ήταν το εστιατόριο, αλλά το απόλαυσα πολύ. Ελπίζω μόνο το προσωπικό να μην κουράστηκε υπερβολικά ακούγοντας το soundtrack σε επανάληψη!

Το υλικό του δίσκου "Youn Infinite" στην πραγματικότητα ως αυτό που αρχικά προοριζόταν να γίνει ένας δίσκος των This Will Destroy You

Ποια είναι η άποψή σου για την ομώνυμη κυκλοφορία των "You, Infinite"; Σχεδιάζεις κάτι παρόμοιο;

Αυτό το υλικό ξεκίνησε στην πραγματικότητα ως αυτό που αρχικά προοριζόταν να γίνει ένας δίσκος των This Will Destroy You, σε μια περίοδο όπου ήμουν ακόμα δημιουργικά ενεργός, πριν τα πράγματα διαλυθούν εσωτερικά μέσα σε ένα κλίμα έντονων διαπροσωπικών και επαγγελματικών συγκρούσεων μέσα στη μπάντα.

Τελικά το project αναδιαμορφώθηκε και κυκλοφόρησε σε διαφορετική μορφή χωρίς τη δική μου συμμετοχή, οπότε η σχέση μου με αυτό είναι, κατανοητά, περίπλοκη. Δεν θεωρώ απαραίτητα ότι η τελική κυκλοφορία αντιπροσωπεύει τη δική μου δημιουργική οπτική ή το πού ήθελα να καταλήξει αυτό το υλικό. Αυτή τη στιγμή με ενδιαφέρει πολύ περισσότερο να εστιάζω στη δουλειά που προέκυψε από αυτές τις εμπειρίες προς μια πιο υγιή και συνεργατική κατεύθυνση.

«There are some remedies worse than the disease» (σ.σ.: τίτλος τραγουδιού τους): Μπορείς να μας δώσεις ένα παράδειγμα;

Μάλλον τα social media. Η ανθρωπότητα συλλογικά αποφάσισε ότι η λύση στη μοναξιά, την ανία, την ανασφάλεια και την έλλειψη σύνδεσης ήταν να κουβαλάμε στις τσέπες μας μια μηχανή άγχους που μας παρακολουθεί ψυχολογικά πιο αποτελεσματικά απ’ όσο θα μπορούσαν ποτέ οι περισσότερες κυβερνήσεις. Είναι εντυπωσιακό, ειλικρινά. Μετατρέψαμε ολόκληρο το ανθρώπινο νευρικό σύστημα σε συνδρομητικό μοντέλο.

Όταν δεν υπάρχουν στίχοι, οι τίτλοι των κομματιών σχεδόν λειτουργούν σαν θραύσματα κρυφού context ή σαν συναισθηματικοί υπότιτλοι.

Παλιά, οι μεγάλοι τίτλοι στα instrumental post-rock κομμάτια ήταν σχεδόν κλισέ - υπήρχε ανάγκη να μπουν τα όρια μιας ιστορίας χωρίς λόγια μέσα από τον τίτλο;

Σίγουρα. Όταν δεν υπάρχουν στίχοι, οι τίτλοι των κομματιών σχεδόν λειτουργούν σαν θραύσματα κρυφού context ή σαν συναισθηματικοί υπότιτλοι. Μερικές φορές στόχος τους ήταν να πλαισιώσουν την ατμόσφαιρα ενός κομματιού και άλλες να την αντικρούσουν σκόπιμα ή να της προσθέσουν αμφισημία.

Επίσης θεωρώ ότι είχε ενδιαφέρον το να δίνεις αφηγηματικές προεκτάσεις στην instrumental μουσική χωρίς να εξηγείς τα πάντα. Έτσι ο ακροατής μπορούσε να προβάλει τα δικά του νοήματα πάνω στη μουσική, αντί να κλειδώνεται σε μία σταθερή ερμηνεία. Διάλεξε τη δική σου περιπέτεια.

Υπάρχουν νεότεροι ή ανερχόμενοι καλλιτέχνες που άκουσες πρόσφατα και πιστεύεις ότι αξίζουν μια αναφορά;

Απολαμβάνω πολύ τους ESP - έχουν ένα νέο single που λέγεται "Roxy" και είναι πραγματικά πανέμορφο. Άλλος ένας εξαιρετικός σχετικά νέος καλλιτέχνης είναι οι Contacto με το "holding a dying flame". Επίσης θα πρότεινα να τσεκάρετε το σουηδικό δίδυμο Horse Vision. Εντάξει, σταματάω! Ακούω υπερβολικά πολλή μουσική.

Μία από τις μεγαλύτερες αλλαγές για μένα προσωπικά τα τελευταία πέντε χρόνια ήταν ότι σταμάτησα το ποτό. Αυτό άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο βιώνω τις περιοδείες, τη συνεργασία και ακόμη και τη δημιουργικότητα γενικότερα.

Ποια θα ήταν η ευχή σου για το μέλλον των This Will Destroy You με τη δική σου επιμέλεια;

Μία από τις μεγαλύτερες αλλαγές για μένα προσωπικά τα τελευταία πέντε χρόνια ήταν ότι σταμάτησα το ποτό. Αυτό άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο βιώνω τις περιοδείες, τη συνεργασία και ακόμη και τη δημιουργικότητα γενικότερα. Υπάρχει πολύ περισσότερη διαύγεια και παρουσία πλέον, και νομίζω ότι μπορώ να συνδέομαι με τη μουσική και τους ανθρώπους γύρω μου με έναν πιο υγιή τρόπο.

Νομίζω ότι υπήρξε μια περίοδος νωρίτερα στην πορεία της μπάντας όπου το χάος και η αστάθεια αντιμετωπίζονταν σχεδόν σαν αναπόσπαστο κομμάτι της δημιουργίας συναισθηματικής τέχνης, και με τον χρόνο συνειδητοποίησα ότι αυτή η νοοτροπία τελικά φθείρει τους ανθρώπους περισσότερο απ’ όσο τους εμπνέει. Αυτές τις μέρες με ενδιαφέρει πολύ περισσότερο να χτίζω κάτι βιώσιμο και πραγματικά συνεργατικό. Παραδόξως, η μουσική μου φαίνεται πλέον πιο συναισθηματικά ανοιχτή εξαιτίας αυτού.

Πέρα από τη μπάντα, πέρασα επίσης τα τελευταία χρόνια επεκτεινόμενος σε πιο οπτικές και πολυεπιστημονικές δημιουργικές δουλειές - συνεργαζόμενος σε projects που σχετίζονται με τους Sega Bodega, Marie Davidson και τον παραγωγό Frank Dukes, καθώς και σε visual campaign δουλειές για τον Valentino.

Το να βρίσκομαι γύρω από καλλιτέχνες και παραγωγούς σαν αυτούς - ανθρώπους εξαιρετικά ταλαντούχους αλλά και ανοιχτούς, περίεργους και συνεργατικούς - άλλαξε πραγματικά τη δημιουργική μου οπτική. Με ώθησε να σκεφτώ πέρα από τα παραδοσιακά όρια τού τι μπορεί να είναι μια μπάντα ή ακόμη και ένα τραγούδι. Έμαθα τεράστια ποσότητα πραγμάτων μουσικά μόνο και μόνο βρισκόμενος σε αυτά τα περιβάλλοντα και σε αυτές τις προσεγγίσεις πάνω στον ήχο, την υφή και τον πειραματισμό, και νομίζω ότι όλα αυτά επιστρέφουν φυσικά τώρα σε αυτό που κάνουμε με τους This Will Destroy You.

Οπότε, ειλικρινά, η ελπίδα μου για το μέλλον των This Will Destroy You δεν είναι απλώς να διατηρήσουμε το παρελθόν, αλλά να επιτρέψουμε στο project να συνεχίσει να εξελίσσεται με τρόπο που να παραμένει ανθρώπινος, εξερευνητικός και συναισθηματικά αληθινός.

Σε ευχαριστούμε πάρα πολύ που αφιέρωσες χρόνο για να απαντήσεις στις ερωτήσεις μας. Κλείσε τη συνέντευξη με κάτι που θα ήθελες να μοιραστείς με τους αναγνώστες μας!

Ειλικρινά, μόνο ευγνωμοσύνη. Το γεγονός ότι ο κόσμος συνεχίζει να νοιάζεται για αυτή τη μουσική μετά από όλα αυτά τα χρόνια, σε διαφορετικές χώρες, γενιές και περιόδους της ζωής μας είναι κάτι που δεν θεωρώ δεδομένο.

Είμαστε πολύ ενθουσιασμένοι που επιστρέφουμε στην Ελλάδα, και πιστεύω ότι αυτές οι συναυλίες θα είναι πολύ έντονες και πολύ ιδιαίτερες για εμάς.

Επίσης αρχίζω ξανά να ενεργοποιώ το label Light Lodge, το οποίο είχε παραμείνει ανενεργό για πολύ καιρό. Αρχικά υπήρχε ως ένα μικρό imprint που διατηρούσα πριν από περισσότερο από μία δεκαετία, αλλά πλέον το ξαναχτίζω περισσότερο ως έναν δημιουργικό χώρο επικεντρωμένο στην ακρόαση, γύρω από immersive performances, πειραματικές κυκλοφορίες και πολυεπιστημονικό έργο. Πολλά από αυτά που με ενδιαφέρουν τώρα βρίσκονται κάπου ανάμεσα στη μουσική, την ατμόσφαιρα, τον κινηματογράφο, τις εγκαταστάσεις και τη συλλογική εμπειρία, οπότε το Light Lodge μοιάζει σαν ένα φυσικό μέρος για να ζήσουν αυτές οι ιδέες στο μέλλον.

Πάνω απ’ όλα όμως, είμαι απλώς ενθουσιασμένος να επανασυνδεθώ με τον κόσμο με έναν πιο ουσιαστικό και παρόντα τρόπο. Ευχαριστούμε που μας ακούτε και μας στηρίζετε όλα αυτά τα χρόνια.