Sanctum Pyre: «Η κοινωνία χρειάζεται σωστή εκπαίδευση, όχι λογοκρισία»

Η δημιουργία των Sanctum Pyre σηματοδοτεί ένα νέο κεφάλαιο για το Νίκο Τζουάννη. Έτσι, με αφορμή το ντεμπούτο άλμπουμ του project, μιλήσαμε με τον maiman του εγχειρήματος για τη συνθετική διαδικασία, τις σημαντικές συνεργασίες που διαμόρφωσαν το δίσκο, αλλά και ζητήματα όπως η σημερινή πραγματικότητα εντός των τειχών του σκληρού ήχου, η τεχνητή νοημοσύνη και η χρήση της, αλλά και οι φιλοδοξίες του για το μέλλον της μπάντας.

Νίκο, με τους Sanctum Pyre πραγματοποιείς ένα νέο δημιουργικό ξεκίνημα, το οποίο σε θέλει να αποκλίνεις μερικώς δημιουργικά από το προηγούμενο project σου, τους Battle Symphony. Πως προέκυψε αυτή η ανάγκη;

Καλησπέρα Σπύρο. Ευχαριστώ κι εσένα και το Rocking.gr για τη φιλοξενία. H κατάσταση με τους Battle Symphony είχε βαλτώσει και είχα την προσωπική ανάγκη για κάτι το διαφορετικό. Τόσο μουσικά, όσο και στιχουργικά. Είχα συνθέσει ήδη υλικό το οποίο ήταν αρκετά μακριά από το ύφος των Battle Symphony, ενώ θέλησα να μελοποιήσω αρκετά από τα ποιήματα που είχα γράψει στο παρελθόν. Ήταν κάτι εντελώς προσωπικό, πολύ ιδιαίτερο και συναισθηματικό. Με ιστορίες μέσα από τη ζωή. Με αγάπη, χωρισμούς, πόνο και καταστάσεις δύσκολες. Και παράλληλα θέλησα να τραβήξω μια κόκκινη γραμμή στο παρελθόν και να «περπατήσω» σε ένα διαφορετικό μονοπάτι.

Διαφορετικό ύφος, διαφορετικοί συνεργάτες απ’ όσο μπορώ να αντιληφθώ. Θέλεις να μας πεις λίγο περισσότερα για την επιλογή του Rob Lundgren σαν βασικού τραγουδιστή, του Mike G., αλλά και για τις διάφορες guest συμμετοχές του δίσκου;

Λατρεύω μπάντες όπως οι Myrath και οι Orphaned Land και ήθελα με τους Sanctum Pyre να μπω περισσότερο σε μεσογειακά ή oriental μουσικά μονοπάτια, δίχως να κόψω τους δεσμούς με το παραδοσιακό metal. Η μουσική κατεύθυνση ήταν ξεκάθαρη από την αρχή, γιατί είχα πειραματιστεί αρκετά με πιο ανατολίτικα στοιχεία, αλλά και με την παραδοσιακή μας μουσική.

Το θέμα του τραγουδιστή ήταν ένας... μπελάς, μέχρι να βρεθεί ο κατάλληλος. Αλλάξαμε πέντε τραγουδιστές, έγραψαν τρεις, αλλά ευτυχώς ένας φίλος μου έδωσε την ιδέα να δοκιμάσω με τον Rob και ήταν ευχής έργον. Ο άνθρωπος απογείωσε τα τραγούδια, έκανε συγκλονιστικές ερμηνείες, έφερε νέες ιδέες με τις μελωδικές του γραμμές και ανέβασε πολλά επίπεδα το "He Who Remains".

Ο Mike G. είναι φίλος και συνεργάτης, εδώ και αρκετά χρόνια. Με βοήθησε αφάνταστα, έβαλε το ταλέντο του και την μουσική υπογραφή του, έκανε μια απίθανη μίξη και επέλεξε να χρησιμοποιήσει ένα ψευδώνυμο και όχι το πραγματικό του όνομα.

Για τον Thomas Karam, ότι και αν πω θα είναι λίγο, γιατί πολύ απλά είμαι μεγάλος fan. Λάτρεψα από την πρώτη στιγμή τους Noor, έχω λιώσει το δισκάκι των Exxûl και πέταξα από την χαρά μου μόλις διάβασα για τη συμμετοχή του στους αγαπημένους Heir Apparent.

Πρόκειται για έναν εκπληκτικό και ταλαντούχο τραγουδιστή, αλλά και για ένα σπουδαίο άνθρωπο. Δέχθηκε δίχως δεύτερη σκέψη να συμμετάσχει σε τρία τραγούδια και ήταν το καλύτερο δώρο που θα μπορούσα να είχα λάβει για τα Χριστούγεννα (τότε έγραψε τα τραγούδια του).

Η Σλόμιτ (Λέβι) είναι φωνάρα, την θαυμάζω από τους Orphaned Land και ήταν μεγάλη μου τιμή η συμμετοχή της στο άλμπουμ. Άκουσε το τραγούδι ("Daughter Of The Wind"), της άρεσε και δέχθηκε με χαρά να συμμετάσχει. Και δεν ήταν μια εύκολη απόφαση, καθώς οι στίχοι - εκτός από τα αγγλικά - είναι τόσο στα εβραϊκά, όσο και στα αραβικά. Αν και είναι ένα τραγούδι αγάπης, η συνύπαρξη μιας Ισραηλινής με έναν Λιβανέζικης καταγωγής τραγουδιστή, χρειαζόταν και θάρρος. Και αυτό το είχαν τόσο η Σλόμιτ, όσο και ο Τόμας.

Στο άλμπουμ συμμετέχει και η Christina Reyes, μια εξαιρετικά ταλαντούχα τραγουδίστρια από τις Φιλιππίνες, την οποία βρήκα... τυχαία μέσω αναζήτησης σε μια πλατφόρμα και με εντυπωσίασε.

Το άλμπουμ των Sanctum Pyre διαθέτει μια πηγαία επικολυρική διάθεση, αλλά και μια «ελληνικότητα» σε ορισμένες μελωδίες του. Προσωπικά, μου έφερε στο νου πολύ τους Warlord, αλλά θα ήθελα τη δική σου οπτική σχετικά με τις επιρροές που διαμόρφωσαν την εδώ δημιουργικότητα σου.

Oι Warlord είναι ίσως η αγαπημένη μου μπάντα και είναι απόλυτα λογικό να με έχουν επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό. Θέλησα να κάνω κάτι κοντά στο ύφος τους, αν και ποτέ δεν θα καταφέρω να πλησιάσω έστω, το μεγαλείο του αείμνηστου Τσάμη.

Προφανώς και οι Μyrath με έχουν αγγίξει πολύ (τους άκουγα και αρκετά εκείνο το διάστημα των συνθέσεων), οι Orphaned Land, οι Arrayan Path, oι Wardrum, πέρα από τα κλασικά αγαπημένα συγκροτήματα με τα οποία μεγάλωσα.

Η «ελληνικότητα» είναι κάτι που θέλησα να προσθέσω στη μουσική των Sanctum Pyre. Άλλωστε η παραδοσιακή ή λαϊκή μουσική είναι στο DNA μας.

Ο μουσικός, είτε έχει λίγο ταλέντο, είτε πολύ, δεν πρόκειται να αντικατασταθεί από την τεχνητή νοημοσύνη

Ζούμε στην εποχή της ανόδου του AI, κάτι που φθάνει και στα χωράφια της μουσικής βιομηχανίας. Θα ήθελα τη γνώμη σου σχετικά με τη χρήση των διευκολύνσεων που προσφέρει η τεχνητή νοημοσύνη και κατά πόσο η χρήση της είναι δόκιμη ή απευκταία στη διαδικασία της μουσικής δημιουργίας.

Ποτέ δεν ήμουν τεχνοφοβικός. Το αντίθετο. Με συναρπάζει η τεχνολογία και πάντα προσπαθώ να την ακολουθώ. Στο θέμα της μουσικής δημιουργίας, είμαι αντίθετος, γιατί πολύ απλά κάποιος δεν γίνεται μουσικός με το πάτημα πέντε κουμπιών και το γράψιμο δέκα εντολών. Ούτε θα θεωρήσω μουσική έναν αλγόριθμο.

Η διευκόλυνση είναι τεράστια, αρκεί να γίνεται σωστή χρήση. Το ΑΙ αφορά και την καθημερινή μου δουλειά, την δημοσιογραφία και εκεί τα πράγματα είναι ακόμα πιο επικίνδυνα. Αντιλαμβάνομαι και κατανοώ τις ενστάσεις, τις διαφωνίες, τον φόβο και τη διστακτικότητα. Ο μουσικός, είτε έχει λίγο ταλέντο, είτε πολύ, δεν πρόκειται να αντικατασταθεί από την τεχνητή νοημοσύνη. Και ποτέ δεν θα αντικατασταθεί αυτό το συναίσθημα της δημιουργίας ενός καλλιτέχνη (και δεν αναφέρομαι με τη λέξη καλλιτέχνης σε μένα, γιατί δεν με θεωρώ ολοκληρωμένο μουσικό, αλλά «χομπίστα»). Ποτέ. Αυτό που αισθάνεσαι όταν πρωτοακούς το τραγούδι σου ή όταν το πρωτοτραγουδά κάποιος. Η ολοκλήρωση είναι εκεί. Αυτό το κύμα ενέργειας και συναισθημάτων, δεν θα το αισθανθεί κανένας χρήστης της τεχνητής νοημοσύνης.

Συνεχίζοντας από την προηγούμενη ερώτηση, είναι γνωστό πως με τους Battle Symphony έχεις εξερευνήσει κάποια περιθώρια χρήσης AI, κυρίως σε ό,τι αφορά τα artwork συγκεκριμένων κυκλοφοριών του project. Πώς προέκυψε αυτή η ανάγκη και ποια τα συμπεράσματα που εξήγαγες από αυτή τη διαδικασία;

Με τους Battle Symphony, δεν περιορίστηκα μόνο σε artwork, αλλά και σε ΑΙ φωνητικά. Ήταν μια περίοδος που με είχε συνεπάρει το ΑΙ και είχα ξετρελαθεί με τις προοπτικές που υπήρχαν, ιδιαίτερα στο θέμα των φωνητικών, για το οποίο τότε είχα κενό και δεν υπήρχε διαθέσιμος τραγουδιστής με το διαθέσιμο budget μου. Άλλωστε ό,τι κάνω είναι studio project και αυτό σημαίνει ότι πληρώνω τα πάντα και τους πάντες για ότι κάνουν σε ένα άλμπουμ.

Πειραματίστηκα, χρησιμοποίησα ΑΙ φωνές και στην πορεία του χρόνου αντιλήφθηκα ότι ήταν κάτι το οποίο δεν με γέμιζε. Ήταν απλά κάτι που με «βόλεψε». Δεν μπορώ να πω ότι το μετάνιωσα, ωστόσο αποφάσισα να το αφήσω όλο αυτό μια και καλή στην άκρη και να ασχοληθώ με τον παραδοσιακό τρόπο.

Κάποιοι το μίσησαν, άλλοι θεώρησαν ότι ήταν μια κόκκινη γραμμή, λίγοι το αγάπησαν (ναι, υπήρχαν κάποιοι, κυρίως στην Ιαπωνία). Ούτε επαγγελματίας μουσικός είμαι, ούτε πρόκειται να γίνω ποτέ. Αλλά δεν νομίζω ότι θα έμπαινα ξανά σε αυτή τη διαδικασία.

Αν τα καταφέρουμε και συνδυάσουμε προγράμματα, ίσως την επόμενη χρονιά κάνουμε λίγες ζωντανές εμφανίσεις

Μπορούμε να θεωρήσουμε πως Sanctum Pyre και Battle Symphony είναι δύο παράλληλα project, ή η μελλοντική δημιουργικότητα σου θα περιοριστεί σε ένα από τα δύο;

Πιθανότατα δεν θα συνεχιστεί το project των Battle Symphony. Για πολλούς λόγους, καλό θα ήταν να μείνει στο παρελθόν. Όλη μου η ενέργεια είναι πλέον στους Sanctum Pyre.

Μπορώ να καταλάβω την ελευθερία που προσφέρει ένα one man project με κατά καιρούς guest σε έναν επαγγελματία ενός άλλου απαιτητικού κλάδου, αλλά δεν έχει περάσει από το μυαλό σου το σενάριο ενασχόλησης με ένα πιο σταθερό σχήμα μπάντας, με περισσότερο μόνιμους συνεργάτες/bandmates;

Αν έχει περάσει λέει! Συνέχεια! Δυστυχώς ο χρόνος που έχω είναι ελάχιστος. Και μόνο που ασχολούμαι με τη μουσική, είναι μια μικρή προσωπική υπέρβαση. Θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο μέσα στην καθημερινότητα μου να βρω τις ώρες που απαιτούνται για να γεννηθεί μια μόνιμη μπάντα και να σταθεί στα πόδια της με πρόβες, συναυλίες κτλ.

Το έχουμε συζητήσει λίγο με τα υπόλοιπα παιδιά στους Sanctum Pyre και αν τα καταφέρουμε και συνδυάσουμε προγράμματα και δουλειές, ίσως την επόμενη χρονιά κάνουμε λίγες ζωντανές εμφανίσεις.

Στη συζήτηση περί συνεργατών, θα ήθελα να μου αναφέρεις δύο συνεργασίες που θα αποτελούσαν όνειρο για σένα· μια ρεαλιστική και μια ουτοπική.

Η ουτοπική θα ήταν ο Steve Benito. Ναι, υπάρχουν δεκάδες εκπληκτικοί τραγουδιστές, αλλά ο συγκεκριμένος ήταν και είναι το απόλυτο όνειρο. Η ρεαλιστική έχει ήδη γίνει με τους Battle Symphony, στους οποίους συμμετείχαν - στο πρώτο... κανονικό άλμπουμ - ο Daniel Heiman και ο Νικόλας Λεπτός.

Στην εποχή που τα social media δίνουν το πάτημα στον καθένα να εκφράσει μια γνώμη, θετική ή αρνητική, θεωρείς πως αυτό μπορεί να δημιουργήσει μια εικονική κατάσταση για το καθετί, είτε μιλάμε για μουσική και μπάντες, είτε για θέματα αθλητισμού, πολιτικής και ευρύτερης κοινωνικής αναζήτησης;

Αν και είναι μέρος της δουλειάς μου και της καθημερινότητάς μου, έχω αρχίσει να αποκτώ μια αποστροφή για τα social media. Κυρίως για το πιο τοξικό τους εκπρόσωπο, το παλιό twitter, νυν Χ. Χαίρομαι που ο κόσμος έχει πλέον «φωνή» και άποψη, αλλά η ρητορική μίσους είναι κάτι που με βρίσκει αντίθετο. Και είναι ξεκάθαρο ότι μια σημαντική πλειοψηφία των χρηστών των social media έχουν ένα alter ego και ουσιαστικά βγάζουν τα... απωθημένα τους στα δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης.

Όχι, δεν χρειάζεται ούτε λογοκρισία, ούτε... παρεμβάσεις. Πλέον η κοινωνία χρειάζεται και σε αυτό το κομμάτι, των social media, σωστή εκπαίδευση.

Κλείνοντας, πως βλέπεις την εξέλιξη της σκληρής μουσικής σε αυτήν την πορεία μισού αιώνα που έχει διανύσει; Και που θα ήθελες να κατέτασσε ο μέσος ακροατής τα μουσικά σου εγχειρήματα, σε μερικά χρόνια από τώρα;

Εξέλιξη είναι η λέξη - κλειδί. Έκανε βηματάκια, μεγάλωσε, απογειώθηκε και συνεχώς βελτιώνεται. Με νέα κομματάκια σε αυτό το τεράστιο παζλ. Όμως δεν είναι καθόλου τυχαίο, ότι ακόμα και τώρα, γυρνάμε πάντα στο παρελθόν. Γιατί αυτή είναι η βάση.

Μπόλικοι νεωτερισμοί, μπάντες που δεν παίζουν μέταλ, αλλά έχουν... βαπτιστεί από κάποια media μέταλ μπάντες, πολύ σόου και image, αλλά πάντα μέσα από την πούδρα, το make up, τα κοστούμια και τις περούκες, θα ξεπετάγονται κάποια αγνά παιδιά που θα μας θυμίζουν τις ρίζες μας. Αν ο μέσος ακροατής ακούει τη μουσική μου σε λίγα χρόνια, αυτή θα είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή. Δεν χρειάζεται κατάταξη, όταν κάνεις κάτι από αγάπη και δεν αποζητάς το κέρδος.