Protest The Hero: «Οι πολυεθνικές και ο καπιταλισμός θα μας οδηγήσουν σε ένα πρόωρο τέλος»

Τι μπάντα είναι οι Protest The Hero! Και τι τυπάς είναι ο frontman τους, Rody Walker! Μοιάζει αδιανόητο το ότι υπήρξε ένας εκ των ιδρυτών της μπάντας στα δεκαπέντε του και πως κυκλοφόρησαν το πρώτο άλμπουμ τους πριν τα μέλη κλείσουν τα είκοσι τους χρόνια, ειδικά αν κάποιος ακούσει ποια ήταν η μουσική τους πρόταση εξαρχής! Το καλό είναι πως εικοσιπέντε χρόνια μετά είναι ακόμα εδώ δυνατοί και με το ίδιο αδάμαστο πνεύμα, καθώς κυκλοφόρησαν πριν μερικές εβδομάδες το έκτο full-length άλμπουμ τους το "Within".

Με αφορμή την κυκλοφορία του, είχαμε την ευκαιρία να συνομιλήσουμε με τον Rody και να μάθουμε όσα θέλαμε για τη νέα δουλειά τους, τι το διαφοροποιεί από τους προκατόχους του, αλλά και αυτά που έμειναν αδιαπραγμάτευτα σταθερά. Αναφέρθηκε στο ήθος της μπάντας που προέρχεται από τις punk rock καταβολές της, την (όχι και τόσο αρμονική) συνύπαρξη με τις πολυεθνικές εταιρείες και την λατρεία του για τους Propagandhi, μεταξύ πολλών άλλων. Που και ενδιαφέροντα να μην ήταν, θα τα έκανε ενδιαφέροντα με τις απαντήσεις, την ειλικρίνεια και τον αυθορμητισμό του ο Rody!

Απολαύστε υπεύθυνα!

Γεια σου, Rody.

Πώς πάει Χρήστο;

Μια χαρά είμαι. Εσύ πώς είσαι;

Πολύ καλά.

Πώς πάνε τα πράγματα στον Καναδά;

Τα πράγματα πάνε καλά. Έχουμε κάτι πυρκαγιές εδώ πέρα και είναι δύσκολο να αναπνεύσεις μερικές φορές, αλλά γενικά καλά.

Εμείς δεν έχουμε φτάσει ακόμα εκεί (σ.σ.: λες και δεν θα φτάναμε), αλλά είμαστε στα μέσα του καλοκαιριού στην Ελλάδα, οπότε κάνει όση ζέστη όση θα περίμενες.

Ναι, το φαντάζομαι. Κατά τα άλλα, όλα καλά;

Όλα είναι μια χαρά! Και χαίρομαι πραγματικά που έχουμε την ευκαιρία να τα πούμε, γιατί παρακολουθώ τους Protest The Hero για περισσότερα από 15 χρόνια, μάλλον από τότε που ξεκινήσατε. Αλλά δεν μου έχει δοθεί η ευκαιρία να συνομιλήσουμε. Οπότε ας το διορθώσουμε αυτό!

Ναι! Χαίρομαι πολύ που μιλάω μαζί σου Χρήστο!

Είναι η πρώτη φορά που μιλάς με κάποιον από την Ελλάδα σχετικά με τους Protest The Hero;

Νομίζω πως ναι. Τώρα που το σκέφτομαι, έχω βρεθεί στην Ελλάδα μόνο μία φορά και ήταν για διακοπές. Παρόλο που οι Protest The Hero έχουν γνωρίσει αρκετά την Ευρώπη, δεν έχουμε έρθει ποτέ στην Ελλάδα για κάποιον λόγο.

Μου φαίνεται τόσο παράξενο που η Ελλάδα δεν είναι στο κυρίως πρόγραμμα των περιοδειών, γιατί υπάρχει ένα σωρό κόσμος εκεί που αγαπάει το heavy metal

Το σκεφτόμουν αυτό... Τώρα που φτάσατε να έχετε μια καριέρα είκοσι χρόνων, αυτό σημαίνει ότι οι πιθανότητες να παίξετε εδώ είναι μεγαλύτερες, γιατί το κοινό εδώ ανταποκρίνεται λίγο αργά, αν μπορώ να το θέσω έτσι... Με λίγες εξαιρέσεις, βλέπουμε τις περισσότερες μπάντες μετά από κάνα δυο δεκαετίες από τότε που ξεκίνησαν. Για παράδειγμα, μόλις είδαμε τους Trivium για πρώτη φορά πριν από κάνα δυο εβδομάδες και αύριο βλέπουμε τους Godsmack για πρώτη φορά. Οπότε, υπάρχει ακόμα ελπίδα για τους Protest The Hero, υποθέτω...

Μου φαίνεται τόσο παράξενο που η Ελλάδα δεν είναι στο κυρίως πρόγραμμα των περιοδειών. Γιατί, προφανώς, υπάρχει ένα σωρό κόσμος εκεί που αγαπάει το heavy metal.

Νομίζω ότι έχει να κάνει με τα logistics, με το ότι πρέπει να πάρεις αεροπλάνο για να έρθεις στην Ελλάδα, αλλιώς πρέπει να συνδυαστεί με κάνα δυο ακόμα αναδυόμενες αγορές, όπως η Βουλγαρία και η Ρουμανία. Οπότε δεν είναι πάντα τόσο εύκολο. Αλλά νομίζω ότι θα έρθει η στιγμή. Προσωπικά ξέρω πολύ κόσμο εδώ που θα ήθελε πολύ να δει τους Protest The Hero ζωντανά.

Λοιπόν, θα θέλαμε πολύ να έρθουμε κι εμείς. Οφείλω να ομολογήσω πως όλα αυτά τα χρόνια έχουμε πάει σε κάθε γωνιά, σε μέρη όπως η Λετονία και η Εσθονία και τέτοια, έχουμε ένα εκατομμύριο πτήσεις σε κάθε ευρωπαϊκή περιοδεία. Και έχουμε πάει σε πολύ πιο μίζερα μέρη από την όμορφη Ελλάδα... (γέλια)

Αυτό που μπορώ να διαβεβαιώσω- γιατί είχα την ευκαιρία να σας δω πριν από περίπου 10 χρόνια στο Hellfest - είναι ότι είστε μια απολύτως συγκλονιστική live μπάντα. Θα φύγουν από τον χώρο με το μυαλό στα χέρια. Είμαι σίγουρος γι' αυτό.

Ε, αυτό ήταν πριν από 10 χρόνια. Μπορεί να είναι διαφορετικά τώρα... (γέλια)

Μπααααα... Νομίζω ότι έχω δει αρκετές μπάντες στη ζωή μου για να ξέρω ποιες το 'χουν ή όχι. Οι πιθανότητες είναι ότι θα εξακολουθείτε να είστε τρομεροί...

Σε ευχαριστώ πολύ Χρήστο!

Θυμάμαι που έλεγα «Δεν θέλω να το κάνω αυτό όταν θα είμαι 30. Δεν θέλω να είμαι ένας γέρος σε μια μπάντα». Και τώρα είμαι γαμημένα 40 και ακόμα το κάνω...

Κοιτάζοντας λοιπόν πίσω σε αυτά τα είκοσι χρόνια, ποια είναι τα βασικά συμπεράσματα μιας καριέρας στη μουσική για σένα και πόσο διαφορετικό ήταν το ταξίδι μέχρι στιγμής σε σύγκριση με το πώς το φανταζόταν εκείνος ο έφηβος όταν ξεκινούσε;

Το ταξίδι ήταν μακρύ. Δεν ξέρω... Ποτέ δεν είχα πολύ μεγάλες προσδοκίες. Θυμάμαι με τον πρώτο μας tour manager που του έλεγα - και το λάτρευε - «Δεν θέλω να το κάνω αυτό όταν θα είμαι 30. Δεν θέλω να είμαι ένας γέρος σε μια μπάντα». Και τώρα είμαι γαμημένα 40 και ακόμα το κάνω. Οπότε, οι προσδοκίες μου έχουν ξεπεραστεί.

Θα περίμενες να είναι καλύτερο, να είναι ίσως πιο εύκολο ή πιο δύσκολο; Ξέρεις, αυτή η ισορροπία ανάμεσα στα business και τα μουσικά θέματα κι όλα αυτά…

Είναι δύσκολο να σου πω. Ο δρόμος του καθενός είναι διαφορετικός και εμείς είμαστε μια αρκετά niche μπάντα. Νομίζω ότι γύρω στο 2008 πετύχαμε κάπως μια καλή συγκυρία με το "Fortress", καθώς κολλήσαμε με κάποια από τα δημοφιλή metalcore πράγματα που είχαν επιτυχία τότε. Αλλά στη συνέχεια δεν θέλαμε να ταυτιστούμε με αυτά τα πράγματα. Και σε κάποιο βαθμό, αυτό λειτούργησε εις βάρος μας. Κατά κύριο λόγο, όμως, μας βοήθησε να διαμορφώσουμε τη μοναδική μικρή μας προσωπικότητα. Και το αν αυτό μας έκανε λιγότερο επιτυχημένους από ό,τι θα μπορούσαμε να ήμασταν, δεν είναι ιδιαίτερα σημαντικό, γιατί τελικά μας έκανε ευτυχισμένους.

Αλλά έχουμε ένα ευρύ φάσμα επιρροών και νομίζω ότι χωράμε εν μέρει σε αρκετά κουτάκια… Αλλά, εμείς δεν είμαστε ικανοποιημένοι σε κανένα κουτί

Αν υπάρχει ένα πράγμα πάντα με δυσκόλευε σχετικά με τους Protest The Hero, είναι το να προσπαθήσω να περιγράψω το μουσικό σας στυλ σε ακροατές που θέλουν η μουσική τους να τσεκάρει συγκεκριμένα κουτάκια και να έχει συγκεκριμένες επιρροές. Οπότε τείνω να σας περιγράφω ως «modern progressive metal», ώστε κάποιος να περιμένει κάποια επιπλέον πληροφορία στη μουσική σας. Αλλά, υποθέτω ότι διαφωνείς με αυτό, σωστά;

Όχι, δεν διαφωνώ. Νομίζω ότι η μουσική μας είναι progressive στη φύση της. Οποιαδήποτε ετικέτα περιέχει μέσα της το progressive είναι μάλλον εύστοχη. Μια φορά μας αποκάλεσαν progressive screamo και νομίζω ότι αυτό ήταν μάλλον το πιο ακριβές που έχει πει ποτέ κανείς... (γέλια)

Αλλά έχουμε ένα ευρύ φάσμα επιρροών και νομίζω ότι χωράμε εν μέρει σε αρκετά κουτάκια, όπως το post-hardcore, το metalcore... τέτοια πράγματα μας ορίζουν κάπως αόριστα. Αλλά δεν μας απασχολεί ιδιαίτερα, γιατί όταν ορίζεις τον εαυτό σου με αυτό τον τρόπο, κάπως σε βάζει σε ένα μικρό κουτί και μετά πρέπει να ζεις μέσα σε αυτό το κουτί. Κι εμείς δεν είμαστε ικανοποιημένοι σε κανένα κουτί.

Αλλά ξέρω ότι αυτό μερικές φορές αφήνει και τους ακροατές ανικανοποίητους. Ας πούμε, έχω παρατηρήσει κάποιους στα σχόλια να λένε «Α, αυτό είναι λίγο πιο punk απ' ό,τι θα προτιμούσα». Και για μένα, αυτό που λένε είναι κάτι πολύ καλό, καθώς λατρεύω την punk μουσική. Λατρεύω την hardcore μουσική. Και θέλω αυτό να είναι πάντα ένας από τους καρδιακούς παλμούς της μπάντας. Δεν υπήρξε ποτέ δίσκος, κι αμφιβάλλω αν υπάρχει έστω και τραγούδι, που να μην έχει μέσα του το punk στοιχείο. Οπότε, το να μην αρέσει σε κάποιους επειδή αυτό το στοιχείο βρίσκεται στο επίκεντρο σε κάποιες στιγμές, είναι σαν να παρερμηνεύουν την αποστολής μας... (γέλια)

Δεν είμαστε για όλους. Και το καταλαβαίνω. Αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στον ιδιόρρυθμο τρόπο με τον οποίο τραγουδάω

Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί κάποιος θα προσπαθούσε να σας περιορίσει σε ένα κουτί. Φαντάζομαι υπάρχουν άλλες μπάντες που ίσως τσεκάρουν αυτά τα κουτάκια, οπότε μπορεί να ακούσει αυτές. Και αν κάποιος – όπως εσείς - προσφέρει κάτι καινούριο, ας προσπαθήσει να δεις τι προσφέρει, τι διαφορετικό μπορεί να του δώσει. Αυτή είναι η δική μου νοοτροπία.

Συμφωνώ. Και εδώ να πω ότι δεν είμαστε για όλους. Και το καταλαβαίνω. Αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στον ιδιόρρυθμο τρόπο με τον οποίο τραγουδάω, αλλά δεν μπορώ να κάνω και πολλά γι' αυτό. Ακούγομαι όπως ακούγομαι... (γέλια)

Αλλά αν είναι δύσκολο να περιγράψω τη μουσική σας ή να σας βάλω ετικέτα, όπως είπα ήδη είναι πραγματικά εύκολο για μένα να πω ότι είστε μια τρομερή live μπάντα. Και πάντα αναρωτιόμουν πώς καταφέρνετε να ισορροπείτε αυτή την ενέργεια που έχετε με το τεχνικό κομμάτι. Είναι εκπληκτικό. Χρειάζεται πολύς χρόνος μελέτης για να φτάσετε σε αυτό το επίπεδο;

Χρειάζεται πολλή πρόβα, χωρίς αμφιβολία. Δεν έχω κάνει ακόμα πλήρη πρόβα με όλη την μπάντα για αυτή την περιοδεία, αλλά κάνω πρόβα κάθε μέρα. Και όσο για το σόου επί σκηνής, βρίσκω ότι σε διαφορετικές περιόδους ήταν διαφορετικά τα πράγματα. Ας πούμε, βγήκαμε σε μια περιοδεία πέρυσι και δεν μπορούσα να πάρω ανάσα όλη την ώρα. Και μετά γύρισα σπίτι και άρχισα να κάνω ένα σωρό πράγματα, όπως cardio κλπ. Άρχισα να πηγαίνω για τρέξιμο κάθε μέρα και όταν βγήκαμε στην επόμενη περιοδεία ήμουν σε φάση «Κανένα πρόβλημα!». Μπορούσα να χοροπηδάω και να τραγουδάω ταυτόχρονα. Οπότε είναι μια λεπτή ισορροπία και απαιτεί πολύ προσπάθεια, ειδικά λόγω του ότι μεγαλώνω. Πρέπει να διατηρείς την καρδιοαναπνευστική σου φυσική κατάσταση... (γέλια)

Κάποτε ήμουν 20 χρονών, κάπνιζα ένα πακέτο τη μέρα και έπινα σαν σφουγγάρι, και μετά ανέβαινα στη σκηνή και μπορούσα να χοροπηδάω και να τραγουδάω σε όλη τη διάρκεια. Δεν μπορώ να κάνω καμία από αυτές τις μαλακίες πια... (γέλια)

Είμαι 45. Καταλαβαίνω τι λες. Όλο και πιο δύσκολο γίνεται να διατηρηθείς σε φόρμα.

Κάποτε ήμουν 20 χρονών, κάπνιζα ένα πακέτο τη μέρα και έπινα σαν σφουγγάρι, και μετά ανέβαινα στη σκηνή και μπορούσα να χοροπηδάω και να τραγουδάω σε όλη τη διάρκεια. Δεν μπορώ να κάνω καμία από αυτές τις μαλακίες πια... (γέλια)

Μην το δοκιμάσεις. Σου εγγυώμαι ότι η επόμενη μέρα θα είναι κόλαση...

Έτσι ακριβώς.

Οπότε, φυσικά, ο κύριος λόγος για αυτή τη συνέντευξη είναι ότι έχετε ένα νέο άλμπουμ που μόλις κυκλοφόρησε και είναι για άλλη μια φορά φανταστικό. Οπότε συγχαρητήρια γι' αυτό, πρώτα απ' όλα.

Σε ευχαριστώ πολύ.

Είναι η πρώτη φορά από τότε που ήμασταν 14 χρονών που πραγματικά μας ανήκει κάτι που έχουμε φτιάξει

Η πρώτη ερώτηση που πρέπει να κάνω αφορά στο τι πραγματικά συνέβη και από μια πραγματικά ισχυρή δισκογραφική όπως η Spinefarm, όπου κυκλοφορήσατε το "Palimpsest", φτάσατε να κυκλοφορήσετε το "Within" μόνοι σας. Γιατί συνέβη αυτό και πώς ήταν για σένα να γίνετε ανεξάρτητοι σε αυτό το στάδιο της καριέρας σου;

Έχουμε υπογράψει πολλά συμβόλαια με πολλές διαφορετικές δισκογραφικές όλα αυτά τα χρόνια. Είχαμε διαφορετικούς μάνατζερ και κάθε λογής πράγματα, και τα δικαιώματά μας είναι απλά σκορπισμένα, οπότε θέλαμε πραγματικά να τα μαζέψουμε ξανά.

Αυτή η κίνηση δεν αποτελεί απαραίτητα μεσαίο δάχτυλο στις δισκογραφικές εταιρείες ή κάτι τέτοιο. Έχει να κάνει με το να τα πάρουμε όλα πίσω και να μας ανήκουν αυτά που έχουμε φτιάξει. Έχει περάσει πάρα πολύς καιρός από τότε που μας ανήκε κάτι από αυτά που έχουμε φτιάξει. Όταν ήμασταν 14 χρονών, υπογράψαμε με έναν μάνατζερ και υπογράψαμε με μια γαμημένη ανεξάρτητη δισκογραφική στην οποία παραχωρήσαμε τα δικαιώματά μας από εκείνη τη στιγμή και μετά. Και αυτή είναι η πρώτη φορά από τότε που ήμασταν 14 χρονών που πραγματικά μας ανήκει κάτι που έχουμε φτιάξει.

Είναι ένα περίεργο πράγμα αυτό με τη μουσική βιομηχανία... Δεν έχουμε κάποια σπουδαία ιστορία να πούμε. Μας έχουν εκμεταλλευτεί, αλλά υπάρχουν άνθρωποι με πολύ χειρότερες ιστορίες από εμάς. Οπότε, για εμάς αυτή είναι μια στιγμή υπερηφάνειας και μια σημαντική στιγμή, όπου παίρνουμε πίσω την καριέρα μας και απλά μας ανήκει σε εμάς τους ίδιους. Και ξέρω ότι υπάρχουν επίπονες καταστάσεις και δυσκολίες, όπως πχ ξέρω ότι ειδικά στην Ευρώπη ο κόσμος δεν είναι και τόσο ενθουσιασμένος με τα μεταφορικά και το πόσο κοστίζουν... (γέλια). Αλλά τα κάνουμε όλα αυτά μόνοι μας, και είναι η πρώτη φορά που το κάνουμε. Είμασε ενθουσιασμένοι, είμαστε περήφανοι, ΑΛΛΑ έχει και με τις δυσκολίες του όλο αυτό.

Οι μεγάλες επιχειρήσεις και ο γαμημένος καπιταλισμός θα οδηγήσουν αυτόν τον κόσμο σε ένα πρόωρο τέλος

Ξέρεις, δεν είναι κάτι καινούριο για μένα να ακούω από μια μπάντα ή έναν μουσικό να λέει ότι με κάποιον τρόπο τους έχουν κλέψει ή ίσως τους έχουν εκμεταλλευτεί επειδή παραχώρησαν όλα τα όλα τα δικαιώματα κλπ. Αλλά, αυτό που πάντα με εκπλήσσει είναι γιατί οι δισκογραφικές τείνουν να κρατούν σχεδόν εκδικητικά αυτά τα δικαιώματα ακόμα κι όταν δεν πιστεύουν πραγματικά στην μπάντα ή δεν έχουν σκοπό να κάνουν κάτι με αυτά. Θέλω να πω, γιατί συμβαίνει αυτό;

Είναι από κακία. Είναι ένα μοχθηρό, γαμημένο πράγμα. Και αυτό μας έχει συμβεί, με δισκογραφικές που δεν είναι ιδιαίτερα χαρούμενες με αποφάσεις που έχουμε πάρει να λένε «Άντε γαμηθείτε, δεν πρόκειται να δουλέψουμε πραγματικά τον δίσκο σας. Θα κρατήσουμε τα δικαιώματά του. Θα τον κυκλοφορήσουμε. Θα βγάλουμε τα γαμημένα φυσικά αντίτυπα, αλλά δεν πρόκειται να τον πουλήσουμε. Δεν πρόκειται να τον βάλουμε στα μαγαζιά. Δεν πρόκειται να κάνουμε τίποτα από όλα αυτά». Δεν κατονομάζω καμία συγκεκριμένη δισκογραφική. Απλά λέω ότι αυτό μας έχει συμβεί... με συγκεκριμένες δισκογραφικές. Και είναι μια κίνηση κακίας και είναι χάλια, γιατί αυτοί δεν είναι οι άνθρωποι που δημιουργούν. Όσο κι αν υπάρχουν υπέροχοι άνθρωποι εκεί μέσα, δεν είναι αυτοί οι άνθρωποι που δημιουργούν τη γαμημένη μουσική. Εμείς το κάνουμε αυτό! Και το να βλέπεις την καριέρα σου να τερματίζεται από κάποιον που δεν μπορεί να γράψει γαμημένη μουσική είναι ό,τι χειρότερο.

Δεν είναι ότι το κάνει κάθε δισκογραφική. Δεν είναι κάθε δισκογραφική ο διάβολος, αλλά οι άνθρωποι μπορούν να είναι πολύ μοχθηροί και οι εταιρείες ειδικά μπορούν να είναι πολύ μοχθηρές. Οπότε, αυτός είναι εν μέρει ο λόγος που απομακρυνθήκαμε από όλα αυτά, απλά και μόνο για να αποφύγουμε την περίπτωση που κάποια από αυτές τις δισκογραφικές κάνει κάτι τέτοιο. Δεν νομίζω ότι είναι κάτι που συμβαίνει συνέχεια, ειδικά όχι όταν έχεις να κάνεις με δισκογραφικές που μεγάλωσαν με τον σωστό τρόπο, μέσα από το punk και το hardcore. Αλλά μόλις αρχίσεις να έχεις να κάνεις με μεγάλες, γαμημένες εταιρείες, είναι τεράστιο θέμα. Και αυτό ισχύει και έξω από τη μουσική. Νομίζω ότι τελικά οι μεγάλες εταιρείες και ο γαμημένος καπιταλισμός είναι αυτά που θα οδηγήσουν αυτόν τον κόσμο σε ένα πρόωρο τέλος.

Η τέχνη δεν θα έπρεπε να είναι αδίστακτη. Είναι όμορφη και είναι υπέροχη και έχει να κάνει με την έκφραση και με την αφήγηση ιστοριών και με τη σύνδεση με τους ανθρώπους. Και οι επιχειρήσεις είναι ακριβώς το αντίθετο

Ίσως είμαστε λίγο ρομαντικοί και αυτό μας κάνει αφελείς όταν μιλάμε για μουσική, γιατί τείνουμε να τη συνδέουμε με τα πιο αγνά συναισθήματα. Η δημιουργία της είναι προϊόν αγάπης, περισσότερο από το να βγάλεις χρήματα μέσα από αυτή. Κι απλά συνδέεσαι μαζί της γιατί σε κάνει χαρούμενο, και νιώθεις πιο ολοκληρωμένος. Και δεν θα έλεγα ότι αυτό ισχύει αν είσαι ας πούμε σύμβουλος επιχειρήσεων.

Συμφωνώ. Νομίζω ότι η τέχνη και το εμπόριο έχουν μια πολύ ταραχώδη σχέση. Γιατί οι καλλιτέχνες συνήθως δεν σκέφτονται σαν επιχειρηματίες και οι επιχειρηματίες δεν σκέφτονται σαν καλλιτέχνες. Και κάπως χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλον, σωστά; Δηλαδή, αυτοί μας χρειάζονται για να δημιουργήσουμε το προϊόν. Εμείς τους χρειαζόμαστε για να πουλήσουν το γαμημένο προϊόν. Αλλά η τέχνη δεν είναι αδίστακτη. Ή δεν θα έπρεπε να είναι, τέλος πάντων. Είναι όμορφη και είναι υπέροχη και έχει να κάνει με την έκφραση και με την αφήγηση ιστοριών και με τη σύνδεση με τους ανθρώπους. Και οι επιχειρήσεις είναι ακριβώς το γαμημένο αντίθετο. Οπότε, καταλαβαίνω γιατί δεν τα πάμε καλά, ενώ ταυτόχρονα χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλον. Επίσης το μισώ όλο αυτό. (γέλια)

Η πραγματική καρδιά αυτής της μπάντας είναι ότι θέλουμε να γράφουμε γρήγορη, σύνθετη μουσική που μπορείς να την τραγουδήσεις

Πίσω στο άλμπουμ, όταν πατάς το play, μοιάζει με έναν τυπικό δίσκο των Protest The Hero που δεν μπορείς να τον μπερδέψεις με τίποτα άλλο. Ωστόσο, αν τον ακούσεις προσεκτικά, νομίζω ότι υπάρχουν κάποια διαφορετικά στοιχεία και vibes σε σύγκριση με το "Palimpsest" ή προηγούμενες δουλειές σας. Πρώτα απ' όλα, θα συμφωνούσες με αυτό; Και δεύτερον, αν ναι, ποιες είναι οι κύριες διαφορές κατά τη γνώμη σου και γιατί προέκυψαν σε αυτό το άλμπουμ;

Ναι, συμφωνώ. Συμφωνώ ότι υπάρχουν διαφορές, παρόλο που η βάση είναι η ίδια. Η πραγματική καρδιά αυτής της μπάντας είναι ότι θέλουμε να γράφουμε γρήγορη, σύνθετη μουσική που μπορείς να την τραγουδήσεις. Αυτή είναι όλη η γαμημένη αποστολή μας. Αλλά υπάρχουν σημαντικές διαφορές ανάμεσα σε αυτό και σε οτιδήποτε έχουμε κυκλοφορήσει. Αυτό είναι μακράν το πιο σύντομο πράγμα που έχουμε κυκλοφορήσει. Και, ενδεχομένως, αυτό είναι το πιο προσωπικό πράγμα που έχουμε βγάλει ποτέ, ειδικά για μένα. Αλλά ξέρω ότι και τα παιδιά συνδέονται μαζί του. Σε κάπους από του στίχους, όπως στο "The Mariner" για παράδειγμα, μιλάω εκ μέρους των παιδιών. Και επίσης στο "Grandfather's Axe" μιλάω από την οπτική όλων μας. Αυτό είναι κάτι που δεν έχουμε αγγίξει ποτέ πραγματικά πριν και ο κόσμος το αντιλαμωάνεται. Είναι αστείο να διαβάζω σχόλια και κριτικές του κόσμου, και δέχομαι πολλά «χτυπήματα στην πλάτη» που νιώθω ότι δεν τα αξίζω. Καταλαβαίνεις τι εννοώ; Πολλοί μου λένε «Ουάου, έχει πραγματικά εξελιχθεί ως στιχουργός και τραγουδιστής» και τέτοιες μαλακίες. Και εγώ λέω «Δεν νομίζω ότι έχω εξελιχθεί καθόλου. Απλά κάνω, γαμώτο, αυτό που κάνω πάντα». (γέλια)

Ναι, το καταλαβαίνω. Αλλά μπορώ να δω γιατί θα το έκαναν. Οι στίχοι ήταν πάντα ένα πολύ αναπόσπαστο κομμάτι της μουσικής σας πρότασης και αυτή τη φορά είναι πιο προσωπικοί και μερικές φορές με συγκινούν κι εμένα. Ή με βάζουν σε σκέψεις, αλλά αυτό συνέβαινε συχνά και στο παρελθόν. Πχ το πρώτο τραγούδι στο οποίο τσίμπησα είναι το "Fishhook" κι αυτό είναι το καλύτερο λογοπαίγνιο που μπόρεσα να σκεφτώ

Αααα! Ορίστε. Αυτός είσαι. Πολύ μου αρέσει! (σ.σ.: και που να ξερες)

Με κέρδισε όταν το άκουσα διαβάζοντας παράλληλα τους στίχους, γιατί όντως συνδέομαι με αυτό το συναίσθημα ότι πρέπει συχνά να συναναστραφώ με μαλάκες, που νομίζουν ότι έχουν ισχυρή άποψη, αλλά απλά λένε μπούρδες. Και μετά συνειδητοποίησα ότι με τον τρόπο που φέρομαι σε αυτούς τους μαλάκες, μερικές φορές είμαι κι εγώ μαλάκας. Είναι σπουδαίο τραγούδι, παρεμπιπτόντως. Το έπιασα σωστά το νόημα;

Ε, ναι, αυτή είναι ακριβώς η ερμηνεία του. Αυτό εννοούσα. Και ήταν το πιο εύκολο τραγούδι στον κόσμο για μένα να γράψω, εν μέρει επειδή ο ήχος της μουσικής ακουγόταν σαν κάτι που γράφω ή ακούω από τότε που ήμουν πολύ μικρός. Μπήκα σπίτι μετά από μια συζήτηση με τον γείτονά μου και ήμουν πολύ τσαντισμένος, οπότε κατέβηκα στο υπόγειο να δουλέψω και μέσα σε περίπου μία ώρα είχα έτοιμα τα 3/4 αυτού του τραγουδιού, κάτι που δεν είναι ο συνηθισμένος τρόπος που δουλεύω. Συνήθως μου παίρνει εβδομάδες. Στίχοι, μελωδίες, όλα μου ήρθαν εκεί επιτόπου, επειδή απλά κατέβηκα και ήμουν σε φάση «Αυτός ο τύπος με τρελαίνει, γαμώτο».

Και μετά έχεις το ίντερνετ και ξαφνικά υπάρχουν τόσοι πολλοί από αυτούς...

Ναι. Ακριβώς έτσι. Και αυτές είναι συζητήσεις που πριν από δέκα χρόνια δεν θα περίμενες πραγματικά να κάνεις με ανθρώπους. Δεν θα περίμενες κάποιος να υποστηρίζει τόσο ακραίες απόψεις. Συζητήσεις που ξεκινάνε λέγοντας «Α, η κυβέρνηση πρέπει να είναι λίγο πιο δημοσιονομικά υπεύθυνη» και φτάνουν στο «Ο COVID ήταν απάτη», «Οι τρανς άνθρωποι δεν αξίζουν κανένα δικαίωμα» και «Ο Justin Trudeau είναι ένας γαμημένος κομμουνιστής τύραννος». Και εγώ είμαι σε φάση «Τι λες; Τι στο διάολο λες αυτή τη στιγμή;». Αυτό εννοούσα όταν είπα ότι χρησιμοποιεί αυτές τις μεγάλες λέξεις που δεν μπορεί ακριβώς να ορίσει.

Γιατί, καθώς καθόταν εκεί, τον ρώτησα «Τι είναι ο κομμουνισμός; Όρισε μου τον γαμημένο κομμουνισμό». Και δεν μπορούσε. Δεν ξέρει τι στο διάολο είναι ο κομμουνισμός. Ξέρει απλά ότι είναι κάτι κακό και νομίζει ότι ο πρώην πρωθυπουργός του Καναδά ήταν κομμουνιστής, παρόλο που ηγούνταν μιας από τις μεγαλύτερες καπιταλιστικές χώρες σε αυτόν τον γαμημένο πλανήτη... Είναι απλά ηλίθιος. Αλλά είναι σύμπτωμα ενός μεγαλύτερου προβλήματος.

Ο πρώτος θάνατος είναι όταν πεθαίνεις σωματικά. Ο δεύτερος θάνατος είναι όταν όλοι σε έχουν ξεχάσει, η τελευταία φορά που θα ειπωθεί το όνομά σου. Και σκέφτηκα ότι ίσως θα ήταν ωραίο να δέσω τους δεύτερους θανάτους μας μαζί

Ναι, το καταλαβαίνω και συμφωνώ μαζί σου. Αλλά, συνήθως αυτά τα άτομα δεν αφήνουν την αλήθεια να μπει εμπόδιο σε μια καλή ιστορία και έχουν μια καλή ιστορία στα χέρια τους που κάπως βγάζει νόημα γι' αυτούς. Δεν πρόκειται να ακούσουν λογικά επιχειρήματα, οπότε δεν πρόκειται να κερδίσεις. Έπειτα, ανέφερα πριν ότι με συγκίνησαν κάποια πράγματα σε αυτό το άλμπουμ και φυσικά το "Liberty Spike" είναι ένα τόσο προσωπικό κο όμορφο αφιέρωμα, υποθέτω, σε κάποιον σημαντικό για σένα που έφυγε από τη ζωή. Αυτοί πρέπει να είναι οι πιο προσωπικοί σου στίχοι, σωστά;

Ναι, έτσι θα έλεγα. Ήταν ο πρώτος φίλος που έκανα ποτέ. Δεν διατηρήσαμε τη φιλία μας, απομακρυνθήκαμε όπως συμβαίνει καθώς μεγαλώνεις. Αλλά ήθελα να δέσω τα πεπρωμένα μας μαζί. Σκέψου την έννοια του δεύτερου θανάτου. Ο πρώτος θάνατος είναι όταν πεθαίνεις σωματικά. Ο δεύτερος θάνατος είναι όταν όλοι σε έχουν ξεχάσει, η τελευταία φορά που θα ειπωθεί το όνομά σου. Και σκέφτηκα ότι ίσως θα ήταν ωραίο να δέσω τους δεύτερους θανάτους μας μαζί. Όποια κι αν είναι η γαμημένη κληρονομιά μου, όσο ο κόσμος θα με θυμάται, θα θυμάται κι εκείνον.

Αυτό είναι όμορφο. Και φυσικά, μοιράζεσαι μια πραγματικά έντονη ιστορία στο "The Mariner", όταν έχασες τη φωνή σου κατά τη διάρκεια μιας συναυλίας και φοβήθηκες ότι τελείωσες με το να είσαι τραγουδιστής γενικά. Αλλά τότε το κοινό πήρε τα ηνία και σε βοήθησε να ξεπεράσεις αυτή τη δύσκολη κατάσταση. Και είναι κάτι μεγαλύτερο από αυτό, γιατί σου έδωσε πίσω την ελπίδα ότι οι άνθρωποι μπορούν να σε βγάλουν από μια δύσκολη κατάσταση. Ότι η κοινωνία μπορεί μερικές φορές να σου δώσει πίσω τη δύναμη που χρειάζεσαι ως άτομο, ενώ εσύ ως άτομο μπορείς να δώσεις πίσω στην κοινωνία. Είναι δούναι και λαβείν, σωστά;

Απολύτως. Νομίζω ότι είναι ακριβώς αυτό.

Και ήταν μια αξέχαστη βραδιά...

Φυσικά. Ήταν μια φρικτή βραδιά, αλλά ήταν μια μαγική βραδιά, ξέρεις;

Είναι ενδεικτικό του πώς η μουσική μπορεί να μετατρέψει κάτι φρικτό σε κάτι μαγικό...

Ναι. Και είναι υπέροχο. Επίσης, το έκανα ως απάντηση στην κακία, γιατί έλαβα κάνα δυο μηνύματα από κάποιους τύπους σε φάση «Άντε γαμήσου, πλήρωσα, γαμώτο, 20 δολάρια για να έρθω στη συναυλία και εσύ δεν τραγούδησες, γαμώτο». Και εγώ ήμουν σε φάση «Τι θες να κάνω, γαμώτο;». Οπότε είναι σε φάση «Ρε μαλακισμένα θα μείνετε έξω από αυτή την ανάμνηση. Δεν συμπεριλαμβάνεστε σε αυτή γαμημένοι»...

Ναι, πάντα θα υπάρχουν και οι μαλάκες...

Πάντα!

Σίγουρα έκλεισα κάποιες πόρτες όταν είπα κάποια πράγματα που δεν εννοούσα για άλλες μπάντες

Ίσως αυτή τη φορά, αυτό το άλμπουμ να μην είναι τόσο κοινωνικά ή πολιτικά προσανατολισμένο σε σύγκριση με τις προηγούμενες δουλειές σας. Αλλά και πάλι, είσαι ένας άνθρωπος που μιλάει για σημαντικά πράγματα και πάντα έδινες την εντύπωση ότι δεν κρατάς πίσω τη φωνή σου. Και, ταυτόχρονα, μέσα από τη μουσική σας, φαίνεται ότι δεν παίρνεις όλα όσα λες υπερβολικά στα σοβαρά. Νομίζω ότι αυτό είναι σπουδαίο. Αλήθεια, αυτή η νοοτροπία σου σε έχει βάλει σε μπελάδες ή έχει κλείσει ακόμα και κάποιες πόρτες στην πορεία;

Ω, απολύτως! Καθώς μεγαλώνω, έχω γίνει καλύτερος στο να είμαι πιο ειλικρινής και λιγότερο, «μεγαλόστομος», ας πούμε. Παλιά μιλούσα ασταμάτητα και δεν εννοούσα πραγματικά αυτά που έλεγα, το έκανα και λίγο για να δημιουργήσω εντυπώσεις. Σίγουρα έκλεισα κάποιες πόρτες όταν είπα κάποια πράγματα που δεν εννοούσα για άλλες μπάντες και τα σχετικά. Γιατί τσαντίζεις κάποιον και σου κλείνει την πόρτα στα μούτρα ή ανεβαίνεις στη σκηνή και λες ένα σωρό μπούρδες και μετά σε τραβάει στην άκρη ο tour manager και σου λέει «Αν ξαναπείς τέτοιες μαλακίες, είσαι εκτός της γαμημένης περιοδείας»...

Δεν ξέρω... Είναι μια λεπτή γραμμή. Διότι, αυτός ο κόσμος έχει εξελιχθεί σε ένα μέρος όπου όλο και περισσότεροι άνθρωποι λένε πράγματα που δεν εννοούν και πράγματα που είναι απλά για να δημιουργούν εντυπώσεις, και θέλω να είμαι όλο και πιο μακριά από αυτό. Γιατί, παρόλο που εγώ δεν έκανα αυτά τα πράγματα για να βλάψω με οποιονδήποτε τρόπο, ή ειδικά για να βγάλω λεφτά, αυτό είναι που κάνει ο κόσμος τώρα. Είναι η ίδια νοοτροπία που είχα εγώ, αλλά έχει ατζέντα. Καταλαβαίνεις τη διαφορά; Είναι σε φάση «πες κάτι προκλητικό, πες κάτι εντυπωσιακό, πες κάτι που ίσως δεν βασίζεται σε γεγονότα». Και ποιος είναι ο σκοπός; Ο σκοπός είναι να δημιουργήσεις ένα κοινό από πιστά, γαμημένα τσιράκια που θα ρίξουν λεφτά στο μάθημά σου για συναλλαγές μετοχών ή σε ό,τι πουλάει ο Andrew Tate. Δεν ξέρω, γαμώτο, τι πουλάει, αλλά ό,τι κι αν είναι, δεν αξίζει.

Αυτό ήταν πάντα το ήθος της μπάντας. Προέρχεται από το punk rock με το οποίο μεγαλώσαμε, και μπάντες που μιλούσαν για ενσυναίσθηση και για να αντιμετωπίζονται οι άνθρωποι ισότιμα

Το καταλαβαίνω. Σε κάθε περίπτωση, σε ενθαρρύνω να συνεχίσεις να λες αυτά που λες, γιατί στο τέλος μιλάς για αγάπη, ενσυναίσθηση, κατανόηση του ενός προς τον άλλον και τέτοια. Αυτό καταλαβαίνω ότι είναι η ουσία.

Νομίζω ότι αυτό ήταν πάντα το ήθος της μπάντας. Προέρχεται από το punk rock με το οποίο μεγαλώσαμε. Μπάντες όπως οι Propagandhi, οι NoFX σε κάποιο βαθμό... μπάντες που μιλούσαν για ενσυναίσθηση, που μιλούσαν για το να αντιμετωπίζονται οι άνθρωποι σωστά και ισότιμα και για δίκαιη μεταχείριση για όλους.

Δεν ξέρω αν υπάρχει κανείς τόσο progressive όσο οι Propagandhi, τόσο σε πολιτικό όσο και σε τεχνικό επίπεδο

Τώρα που ανέφερες τους Propagandhi, έχω έναν φίλο και συντάκτη στο site μας (σ.σ.: τον Αποστόλη Ζαμπάρα), ο οποίος - όταν του ανέφερα ότι θα μιλήσουμε - μου είπε ότι «είστε για το progressive metal ό,τι είναι οι Propagandhi για το punk».

Λοιπόν, αυτό είναι τεράστιο κομπλιμέντο! Νομίζω ότι τους Propagandhi, σε ορισμένους κύκλους, θα μπορούσες να τους θεωρήσεις επίσης progressive metal. Γίνονται heavy, γίνονται thrashy και είναι proggy όσο δεν πάει, ειδικά για punk μπάντα. Δεν ξέρω αν υπάρχει κανείς τόσο progressive όσο αυτοί, τόσο σε πολιτικό όσο και σε τεχνικό επίπεδο.

Η τελευταία μου ερώτηση είναι για κάτι εντελώς διαφορετικό, καθώς λάτρεψα πραγματικά τη συμμετοχή σου στο άλμπουμ Tiktaallica του Charlie Griffiths πέρυσι. Τραγούδησες στο... κάτι με "Lines"... Να πάρει, κόλλησα...

Fault Lines"...

Ναι, σωστά! Και η ερμηνεία σου ήταν απολύτως εκπληκτική. Και νομίζω ότι η φωνή σου θα ακουγόταν υπέροχα σε μια μπάντα στο ύφος των Annihilator ή των Anthrax. Μάλιστα, ανέφερα ότι είσαι ο καλύτερος τραγουδιστής που δεν είχαν ποτέ οι Annihilator, άσε που είναι κι αυτοί από τον Καναδά! Θα σκεφτόσουν λοιπόν να κάνεις κάτι σε αυτό το ύφος, ίσως ένα πιο απλό και πιο ευθύ thrash metal άλμπουμ;

Ίσως! Το θέμα είναι... Ο Charlie κι εγώ δεν έχουμε γνωριστεί ποτέ από κοντά. Είμαστε φίλοι. Είμαστε διαδικτυακοί φίλοι. Μου στέλνει πράγματα να κάνω. Συνήθως κάνουμε μαζί ένα χριστουγεννιάτικο τραγούδι. Και μετά απλά μου μαθαίνει για τα παλιότερα metal πράγματα που δεν γνωρίζω και πολύ καλά. Ας πούμε, χρειάστηκε να μάθω ένα τραγούδι των Megadeth και χρειάστηκε να μάθω ένα τραγούδι των Slayer. Και δεν είμαι και πολύ εξοικειωμένος με κανέναν από τους δύο. Αλλά τώρα ξέρω τα τραγούδια πολύ καλά, απλά ξέρω μόνο αυτές τις περίεργες χριστουγεννιάτικες παρωδίες που μου έστειλε ο Charlie... (γέλια). Ο Charlie με εκπαιδεύει στα μονοπάτια αυτού του συγκεκριμένου είδους metal. Αλλά δεν το έχω σκεφτεί ποτέ πραγματικά, γιατί δεν με ενδιαφέρει και πολύ αυτό το είδος metal. ΑΛΛΑ, ό,τι θέλει να κάνει ο Charlie, είμαι εκεί γι' αυτό. Οπότε αν θέλει να γράψει κάτι τέτοιο, θα τραγουδήσω σε αυτό.