A.A. Williams

Ας προσπεράσουμε γρήγορα το εξώφυλλο, που περνάει στην καλύτερη αδιάφορο, και ας επικεντρωθούμε στο περιεχόμενο της τρίτης «κανονικής» δουλειάς της A.A. Williams. Πριν το κάνουμε αυτό βέβαια να σημειώσουμε ότι στις προηγούμενες κυκλοφορίες της, το αισθητικό κομμάτι της εικόνας ήταν πολύ πιο προσεγμένο και ταιριαστό, αλλά είπαμε, ας το προσπεράσουμε.

Τώρα η μουσικός από το Λονδίνο έρχεται από δύο πολύ καλά άλμπουμ, το "Forever Blue" και το "As The Moon Rests", με το δεύτερο μάλιστα να έχει θέση στα προσωπικά τεφτέρια με τα καλύτερα του 2022. Μέσα στη καραντίνα δε, είχε κυκλοφορήσει και ένα δίσκο διασκευών που δε θα αφήσουμε στην άκρη, γιατί εκτός από την οπτική της πάνω σε αγαπημένα τραγούδια, άφησε και μια πρώτη γεύση για τη μουσική που θα έρχονταν κάποια στιγμή στο (τότε) μέλλον της.

Ο ήχος της A.A. Williams δεν έχει μείνει καθόλου σταθερός αυτά τα έξι, εφτά χρόνια που μας απασχολεί. Ξεκινώντας από την dark post/folk, που περίπου μας παρουσίασε στα πρώτα βήματα, πέρασε στο πιο βαρύ doom με goth προεκτάσεις του δεύτερου άλμπουμ και έρχεται τώρα στο τρίτο να δώσει περισσότερο χώρο σε μια άλλη πλευρά της μουσικής της προσωπικότητας. Η αλήθεια είναι ότι ακούγοντας το "Songs From Isolation" ήρθαμε σε επαφή με την πιο ρομαντική μελαγχολία της καλλιτέχνιδας και λίγο περιμέναμε ότι κάποια στιγμή θα περάσει και στις δικές της συνθέσεις.

Ενώ λοιπόν το "Solstice" ξεκινάει με δυο κομμάτια που ακούγονται ως φυσική συνέχεια του "As The Moon Rests", με doom και λίγο goth που σε σημεία μάλιστα φλερτάρουν με το post, σταδιακά αφήνει στην άκρη το rock και το metal φέρνοντας στο κέντρο την ίδια τη Williams με το πιάνο της. Στο δεύτερο μέρος ειδικά του δίσκου η στροφή ολοκληρώνεται, οι κιθάρες υποχωρούν, το τσέλο συμμετέχει με έναν μάλλον δευτερεύοντα ρόλο, ακόμα και το rhythm section απουσιάζει σε κάποια τραγούδια. Ταυτόχρονα βέβαια θα έλεγα ότι με κάποιο τρόπο μου έρχεται πιο έντονη η επιρροή των Anathema απ' ότι παλιότερα. Αντιφατικό; Όχι ακριβώς, γιατί δεν είναι κυρίως ο ήχος αλλά ο τρόπος που κυλάει η μουσική. Το "Breathe" είναι αρκετό για να καταλάβεις τι λέω. Ωστόσο να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν κυριαρχεί η καταθλιπτική μαυρίλα του αναπόφευκτου τέλους και της προδοσίας. Είναι περισσότερο γλυκόπικρη η γεύση που αφήνει.

Κοινό χαρακτηριστικό στις διαφορετικές δουλειές της A A. Williams, και αυτό που καθορίζει την ταυτότητα της νομίζω, είναι η ικανότητα που έχει να γράφει και να ερμηνεύει συναισθηματικά φορτισμένες φωνητικές μελωδίες. Στο "Solstice" μάλιστα έχει επενδύσει ακόμα περισσότερο σε αυτό. Ξεκινώντας από απλές αφετηρίες στηρίζει τις συνθέσεις στην αμεσότητα και τη σύγκλιση, μέσω και των στίχων, με τις συναισθηματικές ανάγκες του ακροατού. Ακούγοντας το "I've Seen Enough" ή το κλείσιμο του "Outlines" νιώθεις αυτή την οικειότητα που κάνει την απόσταση με την καλλιτέχνιδα να μειώνεται στο ελάχιστο.

Ταυτόχρονα βέβαια αυτή η προσέγγιση έχει και τα αρνητικά της. Όσο όμορφα κι αν είναι τα τραγούδια, η συνεχής ροή με έναν τρόπο τόσο μίνιμαλ βλέπω πολύ πιθανό είτε να κουράσει, είτε τελικά να μην καταφέρει να προκαλέσει αρκετό ενδιαφέρον σαν πρόταση ώστε να κερδίσει μετά με το περιεχόμενό της. Ας πούμε δηλαδή ότι ο δίσκος περιέχει πολύ ωραίες μουσικές με σχετικά φτωχή όμως παρουσίαση. Για να το πω αλλιώς, δίνει περισσότερο την αίσθηση ενός προσωπικού δίσκου που τρέχει η τραγουδίστρια παράλληλα με το βασικό της σχήμα. Όσο νόημα μπορεί να βγάζει αυτό, όταν μιλάμε για μια solo καλλιτέχνη.

Μη χάνουμε όμως την ουσία εδώ. Γιατί το σημαντικό είναι ότι η A.A. Williams καταφέρνει και πάλι να συγκινήσει με τη φωνή και τις μελωδίες που έχει γράψει. Δε θα μπει το "Solstice" σε συζητήσεις για τα καλύτερα της χρονιάς τον ερχόμενο Δεκέμβρη, αλλά δε νομίζω ότι ήταν προτεραιότητά της αυτό όταν το έφτιαχνε. Είναι ένας πιο εσωτερικός, πιο προσωπικός δίσκος, που εδώ που τα λέμε περιμέναμε ότι κάποια στιγμή θα έρθει.