Godspeed You! Black Emperor @ Floyd, 16/04/26

Μα τι ήρθα εγώ να κάνω εδώ; Να ακούσω post-rock και τραγούδια που έχουν διάρκεια ενός LP; Εγώ που σε κάθε ευκαιρία βγαίνω και γράφω πως το post-rock ό,τι είχε να πει το είπε στα ‘90s και πως, για καλό όλων μας, θα έπρεπε να είχε σταματήσει εκεί; Εγώ που, από το μακρινό 2004 – τότε που αντικατέστησαν τους Muse στο Rockwave – δεν έχω σταματήσει να λέω κακίες για τους Mogwai, τι ήθελα να πάω στους GY!BE και γιατί αισθάνομαι πως η μουσική τους με αφορά; Και γιατί τόσος πολύς κόσμος αισθάνεται το ίδιο;

Αυτές οι σκέψεις περνούσαν από το κεφάλι μου καθώς η ώρα πλησίαζε 21:30 και το FLOYD είχε γεμίσει για τα καλά με ανθρώπους όλων των ηλικιών (από 20 έως 60φεύγα) και όλων των μουσικών αφετηριών (από φρικιά μέχρι τύπους που σου λένε πως ακούνε κυρίως soundtracks). Και δεν χρειάστηκαν ούτε 5 λεπτά από τη στιγμή που το συγκρότημα πάτησε το πόδι του πάνω στη σκηνή για να μου λυθούν αυτές οι απορίες.

Και αυτό γιατί η επιστροφή των Godspeed You! Black Emperor στην Αθήνα (και φαντάζομαι σε κάθε πόλη από την οποία περνάνε), ξεπερνάει τα στενά όρια μιας συναυλίας και μετατρέπεται στο επόμενο κεφάλαιο μια σχέσης, σχεδόν αδιαμεσολάβητης, που χτίστηκε με τα χρόνια ανάμεσα σε γκρουπ και κοινό. Και αυτή η σχέση κάθε άλλο παρά επιφανειακή είναι, κάτι που έγινε σαφές από το εναρκτήριο "Hope Drone" το οποίο λειτούργησε σαν πύλη στο σύμπαν του σχήματος. Οι μουσικοί σιγά-σιγά, ο ένας μετά τον άλλο, πήραν διακριτικά τις θέσεις τους στη σκηνή και χωρίς να το καταλάβουμε, σε ελάχιστο χρόνο, είχαμε ήδη περάσει στην άλλη πλευρά και είχαμε χαθεί στο σύμπαν των Καναδών.

Στη συνέχεια, η τριπλέτα των "Sun Is a Hole Sun Is Vapor”, "Babys in a Thundercloud", "Raindrops Cast in Lead" επιβεβαίωσε ότι το σχετικά πρόσφατο υλικό τους από το “No Title As Of 13 February 2024 28.340 Dead” αποκτά άλλη υπόσταση επί σκηνής. Οι συνθέσεις απλώνονται, αποκτούν όγκο και ένταση, με το στιβαρό rhythm section να σηκώνει ένα τεράστιο βάρος και τις κιθάρες να υψώνουν ένα τείχος θορύβου. Πάνω από όλα όμως, το βιολί της Sophie Trudeau λειτουργεί σαν άξονας, σμιλεύοντας μορφή σε κάτι που, υπό άλλες συνθήκες, θα μπορούσε να μοιάζει με χάος. Παράλληλα, τα visuals, αναπόσπαστο κομμάτι της εμπειρίας, δεν λειτουργούν συνοδευτικά, αλλά ως ισότιμο μέσο αφήγησης. Εικόνες που επαναλαμβάνονται και σε ρουφάνε και στη συνέχεια λιώνουν ψυχεδελικά μαζί με τη μουσική, αναγκάζοντας σε να trip-άρεις με τρόπους που δεν φανταζόσουν πως θα μπορούσες νηφάλιος.

Η μετάβαση από το νεότερο υλικό στο παλιότερο, έγινε μέσα από χειροκροτήματα καθώς το "Murray Ostril: '...They Don't Sleep Anymore on the Beach...” έδινε τη θέση του στο επιβλητικό “Monheim”, με τον χρόνο να σταματά και να μένουμε παγωμένοι μπροστά σε αυτό που παρακολουθούμε. Και από εκεί ως το τέλος, με τα “World Police and Friendly Fire” και “Gathering Storm”, το συγκρότημα έπιασε τεράστιες κορυφές, αφήνοντας ακόμη και τους πιο σκληρούς επικριτές του post-rock, να παραδεχτούν πως αυτό που παρακολουθούσαμε ήταν μια σπουδαία εμπειρία, από αυτές που οφείλει να έχει ζήσει – τουλάχιστον μία φορά – οποιοσδήποτε ακροατής σέβεται τον εαυτό του.

Η ροή ήταν υποδειγματική, οι μεταβάσεις γίνονταν σχεδόν ανεπαίσθητα, ενώ οι ελάχιστες παύσεις δεν άφηναν χώρο για συναισθηματική αποφόρτιση. Για σχεδόν δύο ώρες, οι Godspeed You! Black Emperor μας ανάγκασαν να κρεμόμαστε από κάθε νότα τους, εγκλωβισμένοι και πανευτυχείς μέσα στον οπτικοακουστικό τους θρίαμβο, κι ας υπήρξαν και πάλι αυτοί οι λίγοι που επέμεναν να αρνούνται να γίνουν μέρος αυτής της μυσταγωγίας, μιλώντας και γελώντας ασταμάτητα. Αυτό, αλλά και οι λιποθυμίες που επίσης δεν έλειψαν ούτε αυτή τη φορά (ευτυχώς χωρίς να χτυπήσει κανείς), αποτέλεσαν και τα μόνα αρνητικά μιας, κατά τ’ άλλα, εκπληκτικής βραδιάς.

Φεύγοντας από το Floyd, με το συγκρότημα να έχει αποχωρήσει από τη σκηνή, και τα ηχεία να συνεχίζουν να βουίζουν, νομίζω πως όλοι νιώσαμε σαν να βγήκαμε από ένα όνειρο. Ένα όνειρο που δύσκολα μπορείς να θυμηθείς, πόσω μάλλον να το περιγράψεις, όμως το συναίσθημα παραμένει ζωντανό μέσα σου σαν μια εξωπραγματική εμπειρία που, σαφέστατα, δεν λειτουργεί με τους κανόνες κανονικής συναυλίας. Η μουσική των Godspeed You! Black Emperor κατασκευάζει μπροστά σου και μέσα σου ολόκληρα σύμπαντα που γεννάνε κάθε λογής συναισθήματα. Αυτό έκαναν και το βράδυ της Πέμπτης στο Floyd και για δύο ώρες μας επέτρεψαν να χαθούμε μέσα σε αυτά. Και, πραγματικά, δεν θα μπορούσαμε να είμαστε περισσότερο ευγνώμονες για αυτό.