Phoebe Bridgers

Το να φτάσεις στην κορυφή είναι εύκολο, λέει το γνωμικό, η αληθινή δυσκολία βρίσκεται στο να διατηρήσεις τη θέση σου εκεί. Για όλη την αλήθεια που περιέχει αυτή η φράση, υπάρχει άλλη τόση που σπρώχνει κάτω από το χαλί, αν ρωτάτε εμένα. Εκτός αν έχει γίνει κάποιου είδους παραδοχή να χρησιμοποιείται ο όρος «κορυφή» μόνο σε γκρο-πλαν που κρύβει το ευρύτερο πλαίσιο, ή δεχτούμε πως περίπου τα πάντα είναι υπέροχα και ζούμε ένα όνειρο. Σε κάθε περίπτωση, το "Punisher" έχει κάθε λόγο να τοποθετηθεί εκεί ψηλά, ανεξαρτήτως κάδρου.

Για την Phoebe Bridgers, που μετά το πανηγυρικό καλωσόρισμα του "Stranger In The Alps" έστειλε για τσάι τους απανταχού κριτικούς και παντογνώστες που έβλεπαν ένα ακόμα πυροτέχνημα. Για τον περήφανο indie μικρόκοσμο, που παραδοσιακά βλέπει τον ουρανό πίσω από χρωματιστά γυαλιά και ποτέ δεν θα αρνηθεί μία ηρωική φιγούρα. Για τις τόσο παράξενες κι εξίσου μακρινές, αν και στην πραγματικότητα όχι ιδιαίτερα, μέρες της πρώτης σαιζόν της κορώνας. Για το ανυποψίαστο prime time κοινό, που κλήθηκε να μαζέψει τα κομμάτια μίας στραπατσαρισμένης ηλεκτρικής.

Προτού μπουν σε τάξη σκέψεις κι ερωτήματα σχετικά με το επόμενο βήμα, το παραμορφωμένο εισαγωγικό 'crying in a suit and tie, but you should see the other guy' σκάει δακρυσμένο χαμόγελο και το ταξίδι έχει ξεκινήσει. Η επιλογή του "Lost Boys" για πρώτο δείγμα κρίνεται ως λογική και δίκαιη, ίσως και κάτι παραπάνω συνυπολογίζοντας το οπτικό μέρος. Οι χωρίς κινητά συναυλίες αντί για δοκιμασμένες προωθητικές ενέργειες έχουν αρκετά να πουν. Τα αντί-listening party σε πλανητάρια ανά την υφήλιο άλλα τόσα. Μη ρωτήσετε για Ελλάδα παρακαλώ, εδώ έχουμε άλλα προβλήματα.

Προς έκπληξη κανενός, η δισκογραφική απουσία και η θαυμαστή περιπέτεια με τις Boygenius δεν ρίχνουν την παραμικρή σκιά στο νέο υλικό. Ή μάλλον ρίχνουν, απλά με τον τρόπο που τα βιώματα έξι χρόνων μπορούν να επηρεάσουν το οτιδήποτε. Η προσωπικότητα της Bridgers είναι τέτοια που τα ενδεχόμενα για αναπάντεχες ανατροπές, ή ακόμα χειρότερα επανεφευρέσεις, εξαρχής κινούνταν γύρω στο μηδέν. Το αποτέλεσμα επιβεβαιώνεται πριν προλάβει να βγει η πρώτη πλευρά. Ο αέρας δεν έχει χάσει ούτε λίγη από την κοσμική μαγεία της δημιουργού του. Η γοητεία και η παραξενιά χτυπάνε μέγιστο.

Η δουλειά που έχει πέσει στην παραγωγή ξεχωρίζει από χιλιόμετρα. Το layering βγάζει μάτια, χωρίς ποτέ να πλησιάζει τα όρια της υπερβολής. Τα στιχουργικά είχαν αναλυθεί εις τα εξ ων συνετέθη από τη διαδικτυακή κοινότητα των πιστών στο εικοσιτετράωρο, επειδή προφανώς. Ο κατάλογος των καλλιτεχνών που έχουν συμβάλλει στο άλμπουμ, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, φαντάζει επιεικώς τρομακτικός. Παραμερίζοντας παλιά γνώριμα πρόσωπα και συνήθεις υπόπτους, η συνύπαρξη του Justin-των-Godflesh-Broadrick με τη Maya Hawke (βλ. "Bobby" και "Haunted" αντίστοιχα) λύνει τις όποιες απορίες με συνοπτικές.

Κοιτώντας ψυχρά, το φορτίο του "Lost Weekend" αρκεί για να δικαιώσει την αρχική ρήση και να με κάνει να καταπιώ τα σχόλιά μου. Από τη μία οι απαιτήσεις της τρελής μηχανής της ψυχαγωγίας, όπου πλέον παίζει η Φοίβη. Από την άλλη οι προσδοκίες του εναλλακτικά προσκείμενου ακροατηρίου. Η έκβαση του στοιχήματος δεν σηκώνει κουβέντα. Το ότι η νίκη στηρίζεται στις συνθέσεις, αντί για αφηγήματα ή βιτρίνες, δεν είναι αυτονόητο. Στο 'when a dream comes true, a fantasy dies - but we're gonna be alright', λίγο πριν το σβήσιμο, το βλέμμα έχει στραφεί στον ουρανό. Τα άστρα είναι όλα εκεί.