Audrey Horne

Η προφανής αγάπη για τους Νορβηγούς hard rockers στο σάιτ μας αποτυπώνεται με πλείστες παρουσιάσεις δίσκων, συνοδευόμενες συνήθως από συνέντευξη - κουβέντα του Toschie με τον Χρήστο. Ο οποίος παρεμπιπτόντως μου παραχώρησε ευγενικά την παρουσίαση του νέου τους δίσκου, τιμή μεγάλη και χαρά ακόμα μεγαλύτερη. Η συνέντευξη πάντως του ανήκει εκ νέου, το νου σας. Παρακολουθώ διακριτικά τις κυκλοφορίες των Audrey Horne, από το Le Fol του ’07, και ομολογώ πως αποτελούν μια σταθερά στα ακούσματά μου, και συνήθως τους αναζητώ προς ψυχική ανάταση.

Αναφέρομαι σε χιτάρες κοπής Threshold & Redemption Blues, ενδεικτικά ανάμεσα στις υπόλοιπες, όπου κυριαρχεί το λίκνισμα και το air guitar, αμέ. Που σου φτιάχνουν τη διάθεση μέχρι να πεις Vampires: το μέγκα χιτ του δίσκου, προορισμένο να ακούγεται επ’άπειρον, καμωμένο δε κάπου μεταξύ Dio & Maiden. Συμπεριλαμβάνεται στην πιο έγκαυλη εναρκτήρια τριάδα τραγουδιών που εμφανίστηκε εδώ και καιρό και χρειάστηκε κόπο, σιδερένια θέληση ώστε να προχωρήσω και στα υπόλοιπα. Πρώτο συνάντησα ένα εκ των singles, το αφιέρωσα στη γυναίκα μου, αποκρίθηκε πως είναι Eurovision material, δεν πτοήθηκα καθόλου και δυνάμωσα την ένταση. Μάγκας, χα.

Μιλάμε πλέον για τον όγδοο δίσκο τους (συν ένα live, άρα κοντοζυγώνει αποθεωτικό δεκαράκι - όχι το τσίπουρο) και ό,τι γνωρίζατε για την μπάντα δεν αλλάζει ούτε τώρα. Ή μήπως άλλαξε τόσο όσο, ώστε να απουσιάζει η επανάληψη, η μανιέρα, η βαρεμάρα, η άρα και η μάρα μαζί. Γιατί ένας κεφάτος μπασίστας αρκεί για μια περαιτέρω συνθετική ώθηση που ενδεχομένως έλειπε από το Devils Bell. Τον Espen τον Lien θα τον ακούσετε πεντακάθαρα στο δίσκο (όχι μονάχα στο μπάσο) , κυριαρχικό θα έλεγα. Και στα κέφια του οφείλεται εν πολλοίς η αλλαγή που εν τέλει δεν είναι αλλαγή της μπάντας.

Hard rock που ακουμπάει συχνά πυκνά στο heavy metal, κυρίως εξαιτίας των διπλών κιθάρων (αν έχεις Ice Dale διάβαινε), και μπόλικο AOR υπήρξαν ανέκαθεν η ουσία και ο πυρήνας τους, πάντα με μοντέρνα απόδοση και φρέσκια οπτική. Το αυτό λαμβάνει χώρα και τώρα, ο Toschie συνεχίζει να σκαρφίζεται κορυφαίες μελωδικές γραμμές, το καράβι των Νορβηγών μετακινείται πότε δεξιά και πότε αριστερά αποφεύγοντας σκοπέλους, μη χάνοντας την πορεία του για κανέναν λόγο. Σταθερό πλήρωμα, οι τρεις μαζί εξαρχής και ο Espen ο Lien κοντά δεκατέσσερα έτη, μια μορφή οικογένειας που πορεύεται αρμονικά.

Συνειδητά, όπως έπραξαν και σε προηγούμενους δίσκους, αρπάζουν τον ακροατή με το εναρκτήριο - αντιπολεμικό - περιπετειώδες Achilles και ειδικότερα με την περίφημη πτέρνα του, το λόγο του χαμού του. Θα γουστάρετε από την αρχή έως το τέλος σα να λένε και βασιζόμενοι στις μικρές διάρκειες παρουσιάζουν μια αξιομνημόνευτη ροή έντεκα συνθέσεων, με μπαλάντα, ατόφιο rock’n’roll, άπασες δυνητικά να χορευτούν με παρέα ή και σόλο, αμέ. Καμία μετριότητα, όπως ακριβώς συμβαίνει και εν γένει στη δισκογραφία τους, παρά μόνο περισσότερο αγαπημένες στιγμές.

Σε μια τόσο ισχυρή και συμπαγή ομάδα, η παικτική αρτιότητα είναι εκ των ουκ άνευ, αφήνοντας έτσι τον ακροατή να εστιάσει σε αυτό που η μπάντα επιθυμεί απλόχερα να προσφέρει. Τη διασκέδαση. Ακόμα και όταν οι ρυθμοί πέφτουν για λίγο, ακολουθούνται από ηχητικές εξάρσεις και ανατατικές μελωδίες. Κάπως σαν τη ζωή ένα πράγμα. Θα πέσεις απλά για να σηκωθείς εκ νέου και οι Νορβηγοί αποδεικνύονται για μία ακόμη φορά μάστορες στην έγερση. Απαραίτητη παρέα, μην τους λησμονήσετε.

Bandcamp