Up The Hammers Legacy Day 1: Solitude Aeturnus, Liege Lord, Riot City, Ironsword, κ.ά. @ Gagarin 205, 13/03/26

Η οθόνη του εργασιακού υπολογιστή κλείνει. Το ταξί περιμένει στην πόρτα. Ήρθε η ώρα για δύο μέρες (και για κάποιους τυχερούς περισσότερες) να ξεχάσουμε για λίγο τα πάντα και να γιορτάσουμε το φεστιβάλ που μεγάλωσε μαζί μας και ίσως, το μοναδικό στην Ελλάδα που έχει πραγματικά χαρακτηριστικά φεστιβάλ. Πολλά πράγματα θα ήταν διαφορετικά φέτος, ωστόσο όλα ήταν έτοιμα ήδη από το χθεσινό Warm Up, ώστε να ανακατευτούν τα καζάνια του heavy metal.

Με καφέ ανά χείρας ως απαραίτητο πρώτο ρόφημα του διημέρου, μπαίνουμε ολοταχώς στο χώρο του Gagarin. Το εξωτερικό του συναυλιακού χώρου, δεν προμηνύει μεγάλη κινητικότητα, πράγμα περίεργο δεδομένου του, ιδιαίτερα σύντομου, sold out του φεστιβάλ. Ανοίγοντας την πόρτα, ο λόγος ήταν σαφής. Για πρώτη φορά στα χρονικά της διεξαγωγής του φεστιβάλ στο Gagarin, αυτό είναι γεμάτο από τις τρεις το μεσημέρι. Ένας πάρα πολύ μεγάλος παράγοντας, που θα ξανασυζητηθεί στην ανταπόκρισή μας, ήταν ο πρωτοφανής αριθμός ανθρώπων που ήρθαν από το εξωτερικό για το συγκεκριμένο Up The Hammers Festival, πράγμα που δηλώνει βροντερά πως είναι υπολογίσιμη δύναμη στον ευρωπαϊκό πλέον, φεστιβαλικό χάρτη. Συνεπώς, εφόσον τόσοι άνθρωποι έχουν έρθει για διακοπές, διαθέτουν και περισσότερο ελεύθερο ωράριο για να βρίσκονται από νωρίς στα εδάφη του Up The Hammers.

Δεύτερος λόγος, η έναρξη της πρώτης επίσημης μέρας του φεστιβάλ με τους Vultures Vengeance. Οι Ιταλοί γείτονες είναι πλέον αρκετά γνώριμοι με το ελληνικό κοινό, μιας που έχουν βρεθεί ήδη αρκετές φορές στη χώρα μας τόσο στα πλαίσια του Up The Hammers όσο και σε αυτά του Into Battle Festival (είναι άλλωστε, αδερφικές διοργανώσεις). Με το εκρηκτικό "Dust Age" ωστόσο στις αποσκευές τους, οι Vultures Vengeance υποσχέθηκαν ένα γκαζωμένο ξεκίνημα του κυρίως διημέρου του φεστιβάλ. Η υπόσχεση, τηρήθηκε με το παραπάνω. Η τετράδα δεν είχε σταματημό, ενώ τα βαρέλια μπύρας του Gagarin άρχισαν να αδειάζουν με επικίνδυνη ταχύτητα.

Με το setlist προσανατολισμένο όπως είναι φυσικό λίγο περισσότερο στο "Dust Age" οι Vultures Vengeance δεν παρέλειψαν να επιστρέψουν και στον πρώτο τους δίσκο, αλλά και να συμπεριλάβουν μερικές ιδιαίτερες επιλογές κομματιών από τη δισκογραφία τους. Αρκετά ικανοποιητικός ο ήχος τους επίσης, που πλαισιωνόταν ακόμη καλύτερα από την τρομερή τους ενέργεια και τις χαρακτηριστικές, αλήτικες στυλιστικές τους επιλογές. Μέσα σε αυτές, έκανε την εμφάνιση του το κόσμημα κεφαλής που άφησε παρακαταθήκη και παντοδύναμο artifact ο τιτάνας Mike Scalzi στο περσινό Warm Up, και τα συγκροτήματα έκτοτε, το εμφανίζουν στη σκηνή. Με εμφάνιση οδοστρωτήρα, το φετινό Up The Hammers έβαινε ήδη καλώς.

Από την Ιταλία στην Ιρλανδία, η σκυτάλη και το headpiece του Scalzi, περνούν στο doom και τους Old Season. Αλλαγή εμπειρίας μεταξύ των δύο βασικών πυλώνων του φεστιβάλ, αυτών δηλαδή του power heavy και του heavy doom. Κάποιοι από το κοινό εγκαταλείπουν για διάλειμμα ή λόγω γούστων, νέοι άνθρωποι εμφανίζονται, και οι Old Season κερδίζουν αμέσως το κοινό με τις ζεστές προσωπικότητές τους. Μπορεί να έχει συμπληρωθεί σχεδόν δεκαετία από τον τελευταίο και δεύτερο δίσκο τους, "Beyond The Black", οι Old Season επιστρέφουν όμως δριμύτεροι για μια νέα κυκλοφορία, από την οποία μάλιστα πήραμε μια πρώτη γεύση με το κομμάτι "The Endless Night".

Η μοναστηριακή ιρλανδική παράδοση, ζωντανεύει μέσα από τους στίχους των Old Season. Σε βαθμό που με έκανε να αυτομαστιγώνομαι που δεν τους είχα δώσει περισσότερη βάση, κατά τη διάρκεια του "Scavenger" όμως αναγνώρισα ένα τεράστιο κομμάτι και δεν μιλάω για τη διάρκεια. Ο ήχος επίσης τους ευνόησε, αν και φάνηκε ότι ήταν ιδιαίτερα αγχωμένοι με αυτή την εμφάνιση (δεν είναι και λίγο για ένα heavy doom συγκρότημα να παίζει μαζί με τους Solitude Aeternus!) καθώς έγιναν κανά δυό λαθάκια (όργανα και φωνές μπήκαν λίιιγο νωρίτερα), πράγμα όμως που ήταν ολοφάνερη αφέλεια ενθουσιασμού και η διαχείρισή τους με ένα γλυκό χαμόγελο και συνέχεια σαν να μη συνέβη τίποτα, τα έκαναν να μοιάζουν σαν να μη συνέβησαν ποτέ.

Επικού doom συνέχεια, και ο δρόμος μας φέρνει στου αγαπημένους Wrathblade, και μοναδική εγχώρια παρουσία για τη συγκεκριμένη μέρα στο line-up του Up The Hammers. Κάπως έτυχε, και δεν είχα καταφέρει να τους δω εδώ και καιρό, ωστόσο δεν μας έλειψε η υπέροχη φωνή του Νίκου Βαρσάμη μέσω εμφανίσεων των Idmon’s Aegis τα τελευταία χρόνια. Οι Wrathblade όμως έχουν χαράξει κάτι στο συλλογικό ελληνικό heavy ασυνείδητο που δεν συγκρίνεται με πολλά συγκροτήματα. Βασικός υπεύθυνος είναι σίγουρα η προαναφερθείσα φωνή, που αρχίζει να εξιστορεί σαν καταραμένος βάρδος, τις μυθικές ιστορίες που περιχαρακώνονται από τους στίχους των Wrathblade.

Μπορεί ο Νίκος να μην κουβαλά την περικεφαλαία του Scalzi, οι φωνές τους όμως σίγουρα ήταν δίδυμα αδέρφια σε κάποια μαγική παράλληλη διάσταση, που ο κόσμος τους κατεστράφη και έπειτα αναγεννήθηκαν στον υλικό κόσμο των ανθρώπων ως άλλα άτομα, μα με μια ψυχή προκαθορισμένη να τραγουδά σκληρούς ύμνους. Δυστυχώς, το μικρόφωνο δεν της έκανε τη χάρη για τα πρώτα κομμάτια όπου βρισκόταν λίγο χαμηλά, ευτυχώς όμως αυτό δεν κράτησε για πολύ και σύντομα σύσσωμη η μπάντα έφτασε σε ισορροπία. Η κακοτοπιά βέβαια αναμενόταν να συνεχιστεί αφού η κιθάρα βρέθηκε αντιμέτωπη με κάποιο πρόβλημα και αλλάχτηκε άμεσα – και ο ήχος σαν να καθάρισε μονομιάς! Τα συγχρονισμένα παλαμάκια που καθοδήγησαν την οργή του Ποσειδώνα στο "Submersion" αποδεικνύουν πως κανείς δεν πτοήθηκε.

Ατμόσφαιρες θηριώδεις και βαριές. Ύμνοι που στα σωθικά μας χαράσσουν ρούνους ανεξίτηλους. Το "Dolorous Sock" παραμένει για μένα ένα κομμάτι που πολλές ημέρες του χρόνου, αποφασίζω ότι είναι το καλύτερο τραγούδι που έχει γραφτεί ποτέ. Ακούσαμε κι ένα κομμάτι από τον επερχόμενο δίσκο των Wrathblade που ετοιμάζεται, και φέρει το όνομά τους. Στα ελαφρώς αρνητικά πως τελείωσαν λίγο νωρίτερα από το αναμενόμενο, πολύ κακώς, αφού δεν τους χορταίνουμε. Φροντίστε να μην μας λείπετε συχνά!

Ευκαιρία ωστόσο για μια βόλτα στα περίχωρα και λίγα παραπάνω σχόλια, όπως για παράδειγμα στον πάνω όροφο του Gagarin όπου συνηθίζει να φιλοξενείται το merch του φεστιβάλ και των συγκροτημάτων. Ποικιλία υπήρχε και φέτος, αν και τα σχέδια (με εξαίρεση το επετειακό του φεστιβάλ) δεν ήταν και τόσο συγκινητικά όσο προηγούμενες φορές. Ωστόσο, ίσως ο χώρος του merch να είναι η μεγαλύτερη ένδειξη (αν όχι το εξαιρετικά γρήγορο sold out), πως το φεστιβάλ έχει αλλάξει κλάση. Είναι έτοιμο να φιλοξενήσει περισσότερο κόσμο, περισσότερο merch, και ενδεχομένως να προστατεύσει και λίγο έμμεσα την παρεΐστικη διασκέδαση των ανθρώπων έξω από την κυρίως σκηνή, καθώς πάντοτε είναι αγχωτικό άνθρωποι που έχουν καταναλώσει πολύ αλκοόλ να κόβουν βόλτες καταμεσής της αρκετά επικίνδυνης, λόγω απουσίας σηματοδότησης πεζών ή διάβασης, Λιοσίων. Ευθύνη βέβαια που δεν βαραίνει το φεστιβάλ, αλλά όλα συνδέονται. Προς τιμήν του ωστόσο και παρά το sold out, η χωρητικότητα ήταν πάρα πολύ άνετη και δεν υπήρξε σε κανένα set των δύο ημερών, ιδιαίτερο στρίμωγμα. Και όσο κάνουμε τέτοιες σκέψεις και συζητήσεις, οι Ironsword ετοιμάζονται να ανέβουν στη σκηνή. (E.T.)

Αξιοσέβαστη μορφή στον χώρα του undergound και παραδοσικού metal, o αγαπητός μας Πορτογάλος Tann καταφέρνει να διατηρεί ζωντανούς και ακμαίους τους Ironsword, έχοντας μάλιστα τα τελευταία χρόνια στο πλευρό του το τελευταίο rhythm section των Manilla Road. Με τον Γερμανό Neudi λοιπόν στα τύμπανα και τον Αμερικανό Phil Ross στο μπάσο, το αγέρωχο trio με πολυεθνικό πλέον χαρακτήρα βρέθηκε στην σκηνή του Gagarin για να αποδώσει το κλασικό, επικό heavy metal που λατρεύει το κοινό του φεστιβάλ.

Ο Tann τα κατάφερε πολύ καλύτερα αποδίδοντας τις διαφορετικές φωνές του πατέρα μας Mark Shelton και λιγότερο καλά σαν κιθαρίστας, και ειδικά όταν σόλαρε, ο Neudi βαρούσε δυνατά αν και όχι τόσο καθαρός, οπότε ο Phil θα αποδεικνυόταν μάλλον ο πιο ουσιώδης της τριάδας, γεμίζοντας κάθε κενό με τις μπασογραμμές του. Το setlist κάλυψε το σύνολο της δισκογραφίας περιλαμβάνοντας και δύο καινούρια, προσωπικά βρήκα περισσότερο ενδιαφέρον στις πιο vintage πτυχές, άπαντες νομίζω ευχαριστήθηκαν εν τέλει τον ύμνο "Burning Metal" που έκλεισε ιδανικά το σετ, οπότε μπορεί τα σαγώνια να μην έφτασαν στο πάτωμα, αλλά το πρόσημο που μπήκε στο τέλος ήταν θετικό, με την εντύπωση ενός πεισματάρικού σχήματος να κυριαρχεί. (Θ.Ξ.)

Για άλλη μια φορά, ο χώρος του Gagarin βρίσκεται στα πιο γεμάτα του. Κάπως αναμενόμενο για να τιμήσει την παρουσία των Riot City, που εξελίσσονται λίγο πολύ σε τοπικούς ήρωες. Πολλές εμφανίσεις στη χώρα μας όπως και γενικά, στα πλαίσια του Up The Hammers ή όχι, κάπως μαγικά είχα καταφέρει να τους χάσω - ναι, ακόμη και στο περσινό warm up του Roadburn Festival που βαράμε κάρτα στην Ολλανδία, θα μου πείτε τι δουλειά είχαν εκεί, θα σας πω ρίξτε μια ματιά ονομάτων που φιλοξενούνται στο Roadburn Warm Up. Πίσω στο θέμα μας όμως, η πρώτη ζωντανή εμπειρία Riot City με άφησε άναυδη και κρίνω από τα γύρω σχόλια και λίγες αναποδιές, πως δεν ήταν καν η καλύτερη.

Σίγουρα όμως ήταν η μεγαλύτερη, και σχεδόν μια χιλιάρα κόσμου απήλαυσε τα ατέρμονα γκάζια των Καναδών. Τα μάτια του Jordan Jacobs, πετούν lazer παρόμοια με αυτά των cyborg ζώων που φιλοξενούν τα εξώφυλλα των δύο full length κυκλοφοριών τους. Και τα πνευμόνια του, πετούν φωτιά, από την πατροπαράδοτη, με τα ξύλα που καίγονται. Η σκηνή οργώνεται με χαρακτηριστική ευκολία, και το σχεδόν ισομοιρασμένο setlist μεταξύ των "Burn The Night" και "Electric Elite" προκαλεί αίσθηση με την ορμή του - "Livin’ Fast", "Tyrant", "Eye Of The Jaguar" και άλλοι τόσοι καταιγιστικοί ύμνοι ακολουθούν ο ένας τον άλλο χωρίς σταματημό.

Τα μικροπροβλήματα στον ήχο ήταν παρόντα και κατά τη διάρκεια της εμφάνισης των Riot City. Στην περίπτωσή τους, έπληξαν ιδιαίτερα τον Dustin Smith και το μπάσο του. Ιδιαίτερη μνεία αξίζει βέβαια, η ταχύτατη και αποτελεσματική αντιμετώπιση των όποιων δυσκολιών του ήχου – στη συγκεκριμένη περίπτωση μετά από οποιαδήποτε ενέργεια έγινε (μαζί και με την αλλαγή μπάσου), το αποτέλεσμα ήταν καλύτερο ακόμα και σε σχέση με πριν εμφανιστεί το πρόβλημα! Στο ύψος τους, οι Riot City δεν επηρρεάστηκαν ούτε λίγο, μα συνέχισαν χωρίς σταματημό, επιλέγοντας για κερασάκι στην τούρτα το τιτάνιο "See You In Hell" των Grim Reaper, στρώνοντας τη διάθεση για το μαθουσάλειο, καυτό heavy metal των Liege Lord. Αν απουσίαζαν τα σκιρτήματα του εξοπλισμού όπως και η γνώση ότι οι Riot City έχουν κάνει ανώριμες δηλώσεις και πράξεις εκτός σκηνής στο παρελθόν, μπορεί και να μιλούσαμε για ιδανική εμφάνιση, άξια headliner. (E.T.)

Οι Liege Lord έχουν υπάρξει στο παρελθόν άξοι headliners του φεστιβάλ, οπότε ήταν περισσότερο από καλοδεχούμενοι ως δεύτερο όνομα στην πρώτη ημέρα του Up The Hammers Legacy, πριν τη μεγάλη ατραξιόν των Solitude Aeturnus. Αν κάποιος σκεφτεί ότι δεν πέρασε πολύς καιρός από την προηγούμενη φορά, μάλλον έχει διαγράψει από τη μνήμη του την κενή διετία της πανδημίας, καθώς από το 2019 μετράμε ήδη επτά χρόνια. Και του χρόνου που θα ξαναδούμε τους θεούς Armored Saint θα έχουν περάσει οκτώ, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Δε νομίζω να υπήρχε κάποιος που δεν περίμενε μία ακόμη εμφάνιση αντάξια της δισκογραφίας και της ιστορίας του σχήματος από το Stamford του Connecticut, μερικά τσιγάρα δρόμος ουσιαστικά από το Μεγάλο Μήλο, όπως επιβεβαιώθηκε πανηγυρικά εξαρχής και για μία συνολικά ώρα.

Η παρμένη από το θρυλικό ντεμπούτο εισαγωγή έδωσε το έναυσμα για να ακολουθήσουν όλα τα ωραία. Σολάρες και γερό sing along στο "Eye Of The Storm", η καθιερωμένη, σαρωτική εκτέλεση του "Kill The King" ως ελάχιστη υπενθύμιση της στόφας πρωτοπόρων και των άξιων ακολούθων, ενεργός συμμετοχή σε "Vials Of Wrath" και "Fear Itself", συν το οβερκιλικό "Fear Itself", μας φέρνουν προς την τελική ευθεία. Το καινούριο "Hypocrisy" θα λειτουργήσει μάλλον μια υπενθύμιση της απόστασης από την χρυσή εποχή που καταδεικνύει η απουσία ενός πραγματικά καλού ρημοαδορεφρέν, για να μην μείνει τίποτα όρθιο στο πέρασμα τις τελευταίας τριάδας.

Τρελά γούστα με "Feel The Blade", ανάταση ίσαμε τα ουράνια στο "Rage Of Angels" και τελικώς κατεδάφιση μέσα σε πανζουρλισμό με το "Master Control", το ομότιτλο ενός από τα κορυφαία δείγματα στην ιστορία αμερικάνικου power/speed metal για να μην ξεχνιόμαστε. Για το setlist δεν θα πρέπει να έχουμε παράπονο, καθώς την «πλήρωσε» περισσότερο το sophomore και πιο αδύναμο "Burn Τo My Touch". Κανένα παράπονο δεν υπάρχει βεβαίως ούτε για την απόδοση της ανανεωμένης πεντάδας. Συνολικά δούλεψε σαν καλοδουλέμενη μηχανή, ενώ σε ατομικό επίπεδο δεν υπήρξε υστερήσας. Ο Joe Comeau παραμένει τρομερό λαρύγγι παρά τον πέρασμα των χρόνων, ο «Ιταλός» συνιδρυτής Tony Truglio έχει χτίσει ένα τρομερό κιθαριστικό δίδυμο με τον Danny Wacker που έχει πλέον παλιώσει, ενώ το «καινούριο» rhythm section δούλεψε άψογα. 

Επανερχόμενος πίσω από τα τύπμανα στη θέση του τρομερού Van Williams, ο Frank Gilchriest κοπανούσε ακατάπαυστα και αλάνθαστα, γνωστός και μη εξαιρεταίος για τρεις και πλέον δεκαετίες από τους Virgin Steele και τους Riot V, ενώ ως new entry στην θέση του αείμνηστου μπασίστα Matt Vinci είχαμε την τύχη να δούμε τον σπουδαίο Joe DiBiase, μπασίστα σε όλα τα άλμπουμ των θρύλων Fates Warning μέχρι και το "Inside Out" του 1994, ο οποίος εκτός από παιχταράς φάνηκε και ωραίος τύπος, με σκούφο Black Sabbath και Witchfinder General - "Death Penalty". Να είναι καλά λοιπόν οι Liege Lord, αρκετά «ταλαιπωρήθηκαν» με τον Vinci αλλά και τον Paul Nelson, να 'μαστε κι εμείς καλά και να ανταμώνουμε.

Τους Solitude Aeturnus τους λατρεύουμε. Θα είναι για πάντα ένα από τα καλύτερα doom metal συγκροτήματα στην ιστορία. Μας έλειψαν πάρα πολύ όλα αυτά τα χρόνια που ήταν ανενεργοί. Η είδηση της επιστροφής τους στα δρώμενα, με την κλασική τους σύνθεση μάλιστα, μας χαροποίησε και μας γέμισε προσμονή. Η ανακοίνωση για την headline εμφάνιση στο Up The Hammers Legacy ήρθε σαν λύτρωση. Και οι μέρες περνούσαν αργά και βασανιστικά. Μέχρι που έφτασε επιτέλους η στιγμή.

Το "Last Rose Of Summer" των Judas Priest από τα ηχεία σήμανε την αντίστροφη μέτρηση και μαλάκωσε τις ψυχές μας. Μονάχα για λίγο, καθώς θα ακολουθούσε θρήνος και όλεθρος. Ίσως, λέγω ίσως το εναρκτήριο "Opaque Divinity" μας πιάνει λίγο απροετοίμαστους. Στο φανταστικό "Dream Οf Immortality" που ακολουθεί είμαστε πλέον εκεί και συντονίζουμε τις φωνές μας. Χωρίς διακοπή ξανά, υποδεχόμαστε το "Haunting Τhe Obscure" σαν να σκόραρε η ομάδα μας στο γήπεδο.

Πρώτη διακοπή και ο μπασισταράς, βασικός στιχουργός, cowboy, συγγραφέας και ιδανικός για frontman Lyle μας γνωστοποιεί ότι η φάση τους είναι "play the doom". Για την συνέχεια, η μία «σφαλιάρα» μετά την άλλη. "Days Οf Prayer" και γίνεται χαμός. "Destiny Falls Τo Ruin" ομοίως. Τί ζούμε! Και τί θα ακολουθήσει! Perez και Rivera στέκονται δίπλα-δίπλα και ξεκινούν το επός "The Hourglass". Το λες και magik moment της ιστορίας του φεστιβάλ. Τόσο απλά.

Ο Robert Lowe μας απευθύνεται για λίγο, μέχρι ο Perez να ζωστεί μια γαμάτη Dean, για να μας χαρίσει απλόχερα ίσως το καλύτερο solo της βραδιάς στο απόλυτο "The 9th Day: Awakening". Στο επόμενο "Phantoms" βγαίνουν Sava γούστα, σε σημείο που ο Perez μας δίνει ένα στιγμυότυπο βγαλμένο από rodeo. Καθώς αποχωρίζεται την Dean, ο Lowe δίνει την σκυτάλη στον Lyle που εκφράζει την ικανοποίησή του για το γεγονός ότι ο κόσμος τραγουδάσει τους στίχους του.

"Falling" και αρπάζουμε ξανά φωτιά. Οι τόνοι πέφτουν πρόσκαιρα, ο Lowe πιστοποιεί το μοναδικό του φωνητικό ταλέντο και η αλλαγή στο "Eternal (Dreams Part II)" μας φέρνει στα ουράνια. Το "Black Castle" θα μας φέρει μια στροφή πριν το τέλος, ο Lyle θα δώσει την σκυτάλη στο Perez για μερικά λόγια και το θρυλικό "Seeds Οf Τhe Desolate" θα γράψει τον επίλογο μετά από 75 λεπτά.

Για 75 λεπτά λοιπόν, θα μπορούσαμε να πούμε ότι βλέπαμε ζωντανά το καλύτερο συγκρότημα στο σύμπαν, αν δεν ήταν εκεί ο Rob o Low να πάει βόλτα με το roller coaster. Ο ήχος ήταν τρομερός και η απόδοση των τεσσάρων παικτών υποδειγματική. Όχι μόνο έπαιζαν τα πάντα άψογα, αλλά έδιναν και το κάτι παραπάνω που μπορεί να μετατρέψει μία τέλεια συναυλία σε πραγματικά ξεχωριστή εμπειρία. Ειδικά ο υπερκινητικός Lyle με το τρομερό μπάσο του και βεβαίως ο Perez, που κρίνοντας από τις εκφράσεις του και τη γλώσα του σώματος, φαινόταν να βρίσκεται σε έκσταση.

Ισότιμος κιθαρίστας όσον αφορά τα καθήκοντα, ο Edgar Rivera ήταν σαφώς πιο μετρημένος, ενώ ο τρομερός Logan Coughran πίσω από τα τύμπανα μας έκανε να μην θυμηθούμε στιγμή ότι δεν βλέπαμε το Wolf, μοναδικό μέρος την κλασικής σύνθεσης που δεν βρέθηκε στην Αθήνα. Το μεγάλο ερωτηματικό ήταν και δυστυχώς παρέμεινε ο Robert Lowe.

Στα 60 του, προφανώς δεν είχε κανείς την απαίτηση να τραγουδάει όπως στα 20, τα 30 ή τα 40. Αλλά ρε γαμώτο, είναι κρίμα όταν όχι μόνο αυτή η μαγική χροιά είναι εκεί, αλλά υπάρχουν στιγμές που η φωνάρα ακούγεται αναλλοίωτη σε όλο της μεγαλείο, να έρχονται άλλες στιγμές που η φωνή χάνεται τελείως χωρίς να προκύπτει τεχνικό πρόβλημα, ενώ υπήρξαν και δυο-τρία τραγούδια τουλάχιστον που φάνηκε να χάνεται εντελώς η μπάλα. Πραγματικά κρίμα, γιατί σωματικά φαίνεται σε πολύ καλή κατάσταση, ενώ παρότι δεν ήταν για πολλά λόγια, έβγαινε ότι είχε καλή διάθεση.

Μπορώ να καταλάβω κάποιους που ίσως δεν μπορούν να δεχθούν μια τέτοια διαφορά φάσης, ελπίζω όμως ότι για τους περισσότερους η εμπειρία ήταν μοναδική, ακόμα και εάν υπήρχε αυτός ο γαμημένος ο αστερίσκος. Σε αντίθεση με 20 χρόνια πριν, όπου τουλάχιστον στο An ο ήχος ήταν επιεκεικώς μέτριος και στη σύνθεση είχαν απομείνει μόνο Perez και Lowe, είδαμε ουσιαστικά την κλασική σύνθεση και ακούσαμε όπως έπρεπε αυτό το μαγικό υλικό, βιώνοντας ουσιαστικά για ουκ ολίγες στιγμές την εμπειρία στο απόλυτο. (Θ.Ξ.)

Φωτογραφίες: Cristina Alossi