Up The Hammers Legacy - Call Of The North: Solitude Aeturnus, Liege Lord, Eternal Champion κ.α. @ Eightball 15/03/26

Δύο δεκαετίες γιορτάζει φέτος το Up The Hammers, κατά πάσα πιθανότητα το πιο αξιόπιστο και συνεπές φεστιβάλ της χώρας μας με σταθερό χαρακτήρα που βασίζεται στο παραδοσιακό metal. Χρειάστηκαν είκοσι χρόνια αλλά το Up The Hammers κατάφερε να ανηφορίσει στην Θεσσαλονίκη για πρώτη φορά και οι βορειοελλαδίτες «πιστοί» ανταποκρίθηκαν θερμά στο κάλεσμα με ένα πανηγυρικό sold out ένα βράδυ Κυριακής στο αγαπημένο Eightball. Στο προαναφερθέν sold out φυσικά έπαιξε ρόλο και η συμμετοχή ταξιδιωτών από το εξωτερικό που τριγυρνούσαν στην πόλη από τις προηγούμενες μέρες. Συμμετοχή από «εισαγόμενους» metalheads έχει το Up The Hammers στην Αθήνα κάθε χρόνο, γεγονός που επιβεβαιώνει την σχέση εμπιστοσύνης που έχει χτίσει το εν λόγω festival.

To πρόγραμμα αναμενόταν «εξοντωτικό» αλλά εμείς φτάσαμε από νωρίς στο Eightball όπως στην σκηνή βρίσκονταν οι Royal Altar οι οποίοι είχαν την ευτυχή ευκαιρία να εμφανιστούν μπροστά σε αρκετά μεγάλη ποσότητα κόσμου που τίμησε το festival από την αφετηρία του παρά το γεγονός ότι βρισκόμασταν ακόμα στις απογευματινές ώρες. H μπάντα παρουσίασε το demo των Ageless Wisdom από το μακρινό 1990 αλλά και συνθέσεις από την μεταγενέστερη πορεία των Royal Altar με αρκετά θερμή ανταπόκριση από το κοινό. Μια αξιόλογη εμφάνιση κατάλληλη για να «ζεστάνει» το, ούτως ή άλλως, ευχάριστο κλίμα.

Συνέχεια με τους Mega Colossus από την North Carolina σε μια αποκλειστική εμφάνιση στην Θεσσαλονίκη. Ξεκίνημα με το "Battlefront" από το πρόσφατο "Watch Out!", δυο ξέφρενοι κιθαρίστες και ο Sean Buchanan στα φωνητικά να μοιάζει ξεκάθαρα ο πιο cool τύπος στο venue. Απλός, ευχάριστος και προσεκτικός στον ρόλο του έδειχνε να απολαμβάνει την κάθε στιγμή. Το  πολύ δυνατό "Sea Of Stars" ακολούθησε το μελωδικό αλλά ξεσηκωτικό "Wicked Road" και το κλείσιμο με το speed-αριστό "Razor City". Η εμφάνιση  των Mega Colossus αποτέλεσε μια από τις πιο ευχάριστες εκπλήξεις και για πολλούς και η κορυφαία της ημέρας.  Μια μπάντα που μπορεί να μετρά κοντά στις δυο δεκαετίες στο ιστορικό της αλλά την συγκεκριμένη ημέρα αποχώρισε κερδίζοντας σίγουρα μερικούς νέους οπαδούς στην Θεσσαλονίκη.

"Next In Line" οι πρώτες doom νότες της  βραδιάς από τους Procession και ξαφνικά η ατμόσφαιρα «βάρυνε» ευχάριστα. Ως δια μαγείας όλα φάνταζαν πιο σκοτεινά καθώς τα βαριά riffs και η επιβλητική παρουσία του Felipe Plaza Kutzbach γέμιζαν τον χώρο. Οι Procession πρόλαβαν, μέσα στο χρονικό περιθώριο που είχαν, να κάνουν ένα πέρασμα από όλη την δισκογραφία τους φτάνοντας μέχρι το "The Cult Of Disease" EP με το πένθιμα μεγαλειώδες  "Raven Of Disease". Το σερί πολύ αξιόλογων εμφανίσεων συνεχιζόταν και όλα βαίναν καλώς.

Υπό τους ήχους του "Fighting The World" και με το κοινό να συμμετέχει ενεργά, όλα έδειχναν ότι το metal party ήταν έτοιμο να επανέλθει.  O frontman Jason Tarpey εμφανίστηκε με την κλασική chainmail μάσκα του και γενικότερα είχε μια άνετη αλληλεπίδραση με το κοινό που έδειχνε να ανταποκρίνεται θερμά. Προσωπικά κουράστηκα από τα αλλεπάλληλα "ugh" αλλά αυτό φυσικά ήταν τελείως ασήμαντο.

Οι Eternal Champion δείχνουν εδώ και κάποια χρόνια ότι αποτελούν το παρών και το μέλλον του true metal και η εμφάνισή τους στο Eightball ήρθε να επισφραγίσει το γεγονός αυτό. Το setlist χωρίστηκε ισόποσα ανάμεσα στους δύο δίσκους της μπάντας ενώ οι οπαδοί τους λογικά αναμένουν με ανυπομονησία τον τρίτο αφού ήδη έχουν περάσει έξι ολόκληρα χρόνια από το "Ravening Iron".

Όλα καλά και όμορφα μέχρι την συγκεκριμένη χρονική στιγμή αλλά είχε έρθει ή ώρα να σοβαρευτούμε. Οι θρυλικοί Liege Lord βρίσκονταν στην σκηνή του Eightball αφού η εισαγωγή του "Prodigy" έδωσε το εναρκτήριο λάκτισμα με το "Wielding Iron Fists, ακριβώς όπως στο ντεμπούτο "Freedom’s Rise" του 1985. Οι εξαρχής ενθουσιώδεις αντιδράσεις του κοινού ολοένα γίνονταν και πιο ένθερμες με τις πρώτες νότες από το αγαπημένο "Master Control" και συγκεκριμένα από το "Eye Of The Storm". Ήρθε «στα καπάκια» η κλασική διασκευή στο "Kill The King" των Rainbow και η νίκη διαφαινόταν σίγουρη.

Ο Joe Comeau στο μικρόφωνο "το ‘χει ακόμα" αν και σε στιγμές φαινόταν να δυσκολεύεται λίγο. Δεν το λες και εύκολο το έργο του, ούτε είναι λίγα τα χρόνια εμπειρίας που βαραίνουν την πλάτη του. Ο παλιός Tony Truglio έχει δέσει άριστα με τον νεότερο Danny Wacker ενώ τα καλύτερα  βρίσκονταν στο rhythm section αφού ο Frank Gilchriest των Riot V (μεταξύ πολλών άλλων) κοπανούσε ανελέητα τα τύμπανα ενώ ο Joe Dibiase των μεγάλων Fates Warning ήταν το κερασάκι στην τούρτα της όλης βραδιάς.

Δίκαια μοιρασία μεταξύ του ντεμπούτου και του "Master Control", το "Speed Of Sound" από το "Burn To My Touch" αλλά και το πρόσφατο "Hypocrisy" σύνθεσαν το setlist της εμφάνισης των Liege Lord. Για πολλούς από μας που δεν είχαμε ευκαιρία να τους παρακολουθήσουμε στο παρελθόν, ένα απωθημένο εκπληρώθηκε ενώ για ορισμένους αποτέλεσαν και τους ουσιαστικούς headliners της βραδιάς.

Σε ένα πλούσιο και χορταστικό πακέτο, η εμφάνιση των Solitude Aeturnus ήταν ο βασικότερος λόγος να τιμήσουμε την συγκεκριμένη βραδιά. Από την μια τα είκοσι περίπου χρόνια που έχουν περάσει από τότε που τους παρακολουθήσαμε στην Θεσσαλονίκη, από την άλλη οι φήμες ότι  η φωνή του Robert Lowe δεν είναι και στην καλύτερη κατάσταση. Φυσικά το όλο «πακέτο» δικαιολογούσε απόλυτα το ρίσκο και μέχρι την συγκεκριμένη χρονική στιγμή είχαμε αποζημιωθεί απόλυτα.

Η εμφάνιση των Solitude Aeturnus αποτέλεσε το απόλυτο γιν-γιανγκ. Όλη η μπάντα απέδιδε άριστα το μουσικό μέρος των κομματιών. Τα βλέμματα πολλων στο john Perez ο οποίος άλλαξε χίλιες γκριμάτσες καθώς εξαπέλυε τα heavier than life riffs του. Οι συνθέσεις ήταν εκεί, η ατμόσφαιρα επίσης. Το "The Hourglass", το "Phantoms", το "The 9th Day : Awakening", όλα αυτά τα κομμάτια που για χρόνια έφερναν τους Solitude Aeturnus στις κορυφαίες θέσεις των doom συγκροτημάτων αλλά και στις αγαπημένες μπάντες ενός πιστού κοινού.

Αυτό που έλειψε ήταν το προφανές αλλά το αυτονόητο για να καταφέρουμε να μιλήσουμε για μια μεγαλειώδης εμφάνιση. Δυστυχώς η φωνή του Robert Lowe, αυτή η μαγευτική και ανατριχιαστική φωνή η οποία μας συντροφεύει εδώ και δεκαετίες, δεν υπήρξε ποτέ στον χώρο. Τόσο που ακόμα και ανάμεσα στα κομμάτια απέφευγε όσο γίνεται να απευθυνθεί στο κοινό  κάνοντας τα πράγματα ακόμα πιο ξεκάθαρα.

Δυστυχώς αυτή ήταν η τελευταία ανάμνηση που προσπάθησε να καλύψει ως μαύρο πέπλο όλες τις υπόλοιπες ευχάριστες που δημιουργήθηκαν κατά την διάρκεια της βραδιάς. Φυσικά δεν θα έπρεπε να σταθούμε εκεί όσο μεγάλη και αν ήταν η πίκρα μας. Το πρώτο Up The Hammers στην Θεσσαλονίκη στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία. Το κοινό «αγκάλιασε» την συγκεκριμένη ημέρα και οι περισσότερες μπάντες ανταπέδωσαν με πολύ δυναμικές εμφανίσεις οι οποίες αποτέλεσαν το μεγαλύτερο μέρος μιας πλούσιας και χορταστικής ημέρας.

Φωτογραφίες: Γιάννης Βόλκας