Iotunn, Exile In Utopia @ Piraeus Club Academy, 27/03/26

Η αναμονή για το πρώτο headline show των Iotunn στην Αθήνα ήταν πραγματικά πολύ μεγάλη. Πρώτα το "Access All Worlds" ήρθε από το πουθενά ως ένα φοβερό άλμπουμ που δεν περιμέναμε, αλλά εκεί που ξέφυγε το πράγμα ήταν πριν ενάμιση χρόνο, με το "Kinship". Στα βιβλία μου αυτό ήταν ατόφιο δεκάρι και πήρε άνετα την κορυφαία θέση της προσωπικής λίστας. Όχι ότι ήμουν μόνο εγώ ο ενθουσιασμένος, το ότι κατέληξε ψηλά στη λίστα του rocking.gr με τα καλύτερα της χρονιάς, είναι νομίζω ξεκάθαρη απόδειξη ότι αγαπήσαμε συνολικά το δεύτερο άλμπουμ των Δανών.

Η ανακοίνωση λοιπόν ότι θα έδιναν τη δική τους συναυλία στο Piraeus Club Academy, με τον Aldara μάλιστα στο μικρόφωνο, έφερε κυριολεκτικά πανηγυρισμούς! Είναι η φάση που περιμένεις να ζωντανέψουν στη σκηνή μία μία κάθε νότα και κάθε στίχος του δίσκου, να πάρει υπόσταση το concept, να ακούσεις τη φωνή και να λυγίσεις, να πωρωθείς, να τραγουδήσεις, να κοπανηθείς και να χαζέψεις. Η προσθήκη των Exile In Utopia στη βραδιά, ελπιδοφόρο modern progressive - metalcore - djent σχήμα της εγχώριας σκηνής, ήταν ωραιότατο bonus.

Έτσι Παρασκευή βράδυ, μετά από κουτσή βδομάδα, από αυτές που αφήνουν λιγότερη κούραση απ’ ότι συνήθως, κατεβήκαμε εκεί, στις τυπικές συναυλιο-περιοχές, με πολύ καλή διάθεση και ιδιαίτερα υψηλές προσδοκίες. [Β.Λ.]

Το ζέσταμα της βραδιάς, είχαν αναλάβει οι Αθηναίοι Exile In Utopia που κινούνται σε progressive metalcore μονοπάτια. Ένα συγκρότημα που δημιουργήθηκε λίγο πριν τις κακοτοπιές της καραντίνας, κατάφερε όμως αμέσως μετά από αυτή να ξεχωρίσει στα πλαίσια του Schoolwave Festival και σιγά σιγά να χαράξει τη δική της πορεία. Στα τελειώματα της προηγούμενης χρονιάς έφτασε και η στιγμή να κυκλοφορήσουν τον πρώτο ολοκληρωμένο τους δίσκο, με τίτλο "Entropy", τον οποίο και παρουσίασαν ζωντανά λίγο νωρίτερα μέσα στη χρονιά.

Το υλικό τους κατευθύνεται σε χαρακτηριστικά που ίσως κάποιος να φαντάζεται δεδομένης της περιγραφής τους: breakdowns, επίκεντρο στην κιθάρα, brutal σε εναλλαγή με καθαρά φωνητικά. Από τα τραγούδια τους νομίζω ξεχώρισε το "Vertigo" ως σύνθεση. Είναι βέβαια σε ένα στάδιο που ο καθένας τους εκτελεί πολύ καλά το ρόλο του σε αυτό που κάνει, αλλά χρειάζονται με τον καιρό να χτίσουν λίγο πιο θερμή σκηνική παρουσία και σύνδεση. Από την άλλη, το πόσο τρακαρισμένοι μπορεί να ήταν για αυτή την εμφάνιση, θα δικαιολογούταν στο απόλυτο από τα εγκάρδια λόγια τους σχετικά με το πόσο χαρούμενοι ήταν για την συμμετοχή τους σε αυτή τη συναυλία και το πόσο καλοί άνθρωποι είναι οι Iotunn με τους οποίους έγιναν άμεσα φίλοι – αλλά και το πως γενικά φανταζόντουσαν τους εαυτούς τους να είναι σε αυτή τη θέση στη σκηνή όταν υπήρξαν πιο μικροί και αυτό σιγά - σιγά πραγματοποιείται. Τελευταίο σχόλιο, δεν λέω, είναι πολύ διασκεδαστική η διασκευή στο "Bad Romance" της Lady Gaga σε metalcore εκδοχή, αλλά είναι κάτι που έχει ξανασυμβεί με μεγάλη επιτυχία από άλλα συγκροτήματα του είδους – μακάρι τα παιδιά να επιλέξουν στο μέλλον και κάποια διασκευή σε pop ύμνο, η οποία θα γίνει εντελώς κτήμα τους. Μπάντα με δυνατές προοπτικές, όπως και γενικότερα η metalcore αθηναϊκή σκηνή. [Ε.Τ.]

Στις 21:50 περίπου, και με τον κόσμο να έχει πυκνώσει ικανοποιητικά, οι Iotunn ανέβηκαν στη σκηνή με την εισαγωγή του "Twilight". Εντάξει ο πρώτος ενθουσιασμός έσπασε κάπως αφού δυστυχώς δεν ακούστηκαν καθόλου τα πρώτα lines του, αυτό το narration που μας βάζει στο πλαίσιο του τραγουδιού. Οκ, ευτυχώς στην πορεία άρχισε να ακούγεται η μαγική φωνή του Jon, αλλά σταδιακά και χωρίς στην πραγματικότητα να πιάσει ποτέ ο ήχος απόλυτη ισορροπία. Το κομμάτι βέβαια είναι τρομερό και σε συνδυασμό με τη θεατρικότητα του frontman, που άφηνε ελεύθερη τη σημαντική επιρροή των Primordial στην μπάντα χωρίς κανένα κόμπλεξ, μας έβαλε στο mood. Άλλωστε εδώ που τα λέμε… πρώτο τραγούδι ήταν και καλώς ή κακώς έχουμε ψιλοσυνηθίσει να περιμένουμε να φτιάξει ο ήχος στην πορεία. Κοίτα εδώ όμως τι γίνεται τώρα, όταν το δεύτερο κομμάτι είναι το έπος "Mistland", βιάζεσαι. Η υπομονή μειώνεται και δυσκολεύεσαι να περιμένεις να στρώσει ο ήχος, γιατί ακούς κάτι που έχεις λατρέψει. Το κομμάτι, αν και μάλλον το άκουγα περισσότερο μέσα μου παρά στα αυτιά μου, είναι σοβαρή εμπειρία live. Πολύ σοβαρή εμπειρία.

Λοιπόν, δε θα γκρινιάξω άλλο, αν και ποτέ δεν έστρωσε πραγματικά ο ήχος μέχρι το τέλος της βραδιάς. Βελτιώθηκε μεν. αλλά άψογος δεν έγινε. Μετά το τρομερό "Mistland" που λέτε, έπεσαν οι τόνοι και η συγκίνηση βάρεσε κόκκινα στο άκουσμα της εισαγωγής του "Kinship Elegiac". Το συγκλονιστικό πρώτο μέρος του δίσκου άπλωσε όλη τη μοναδική ροή του μέχρι την απίστευτη κορύφωση με τον Aldara να φωνάζει You left me.

Συνέχεια σταθερά από το ίδιο άλμπουμ με το "Earth To Sky". Από τη μία πονέσαμε στο σβέρκο και από την άλλη χάσαμε ένα μέρος της φωνής μας. Οι Iotunn ήταν όλοι πολύ ορεξάτοι και έβγαζαν μια αυθεντικότητα, μια αυθόρμητη στάση που σε κέρδιζε, κι ας έδειχναν ότι ακόμα μαθαίνουν ο ένας τις θέσεις του άλλου πάνω στη σκηνή. Δε με χάλασε καθόλου, προσωπικά η αίσθηση ότι τίποτα δεν ήταν στημένο και αυστηρά σκηνοθετημένο στο live αυτό με ευχαρίστησε αρκετά.

Ο Jon μας μίλησε πρώτη φορά για να προλογίσει το "I Feel The Night". Είχα αρχίσει να πιστεύω ότι δε θα μας απευθύνονταν ποτέ μένοντας σε όλη τη διάρκεια μέσα στο χαρακτήρα που δημιούργησε για τη σκηνή. Όχι ότι ουσιαστικά αποτραβήχτηκε ποτέ από το ρόλο του, απλά βγήκε για λίγο εκτός lyrics, περίπου. Ουσιαστικά εκεί έγινε και μία παύση στο υλικό από το "Kinship". Στη συνέχεια θα έκλειναν και με το τελευταίο του δίσκου "The Anguished Ethereal" με τα μόνα δύο τελικά κομμάτια του που δεν ακούσαμε να είναι η μπαλάντα "Iridescent Way", και το "The Coming End".

Φυσικά το "Access All Worlds" δεν έμεινε έξω από την ιστορία της βραδιάς. Και ευτυχώς βασικά γιατί, μην κοροϊδευόμαστε, έχει τραγουδάρες κι αυτό και θέλαμε να το τιμήσουν. Πρώτα με το πιο progressive δεκατετράλεπτο "Safe Across The Endless Night" μας ταξίδεψαν και μετά με το καταιγιστικό, Primordial-ικό "The Tower Of Cosmic Nihility" μας ισοπέδωσαν. Το πρώτο τους άλμπουμ παίρνει κι αυτό κεφάλια.

Για το τέλος τα ‘παμε και πριν. Κάτι λιγότερο από μιάμιση ώρα μουσικής μετά τις πρώτες νότες, ήρθε το κομμάτι που κλείνει το "Kinship" να σφραγίσει ένα υπέροχο set. Νομίζω ήταν το ιδανικό τελείωμα σε ένα live που, αν είχε και τον ήχο που του άξιζε, θα μπορούσε να μείνει ως σημείο αναφοράς στη συναυλιακή χρονιά. Βασικά, για εκείνα που ενθουσιάστηκαν όσο και του λόγου μου με το άλμπουμ, είχε όλες τις υπόλοιπες προϋποθέσεις ώστε να μείνει σταθερή και ιδιαίτερη ανάμνηση για τα επόμενα χρόνια.

Δε χάνουμε όμως την πίστη μας στην μπαντάρα. Ούτε λίγο. Πιστεύω πραγματικά ότι θα τους δούμε πολλές φορές ακόμα και ότι θα μεγαλώσουν αρκετά τα επόμενα χρόνια, έτσι που τώρα γίνονται απλά τα πρώτα βήματα μιας σχέσης που θα κρατήσει. Πάντως στα θετικά της βραδιάς, έπαιζε καλό merch και σε πολύ τίμιες τιμούλες. Τσιμπήσαμε μπλουζάκι λοιπόν, ώστε next time να είμαστε έτοιμοι. Till then! [Β.Λ.]