Άπαξ και αγαπήσεις μια φορά τη μουσική των Black Stone Cherry και τη φωνή του Chris Robertson, αυτοί με ασφάλεια δεν πρόκειται κατά πως φαίνεται να σε απογοητεύσουν με τίποτα στη μετέπειτα πορεία τους. Μετά το αξιαγάπητο "Screamin' At The Sky", οι Black Stone Cherry επιστρέφουν με μια μικρότερη σε μέγεθος αυτή τη φορά κυκλοφορία, το EP "Celebrate", όπου στην πραγματικότητα γιορτάζουν 25 χρόνια ύπαρξης με μερικά κομμάτια που αποτελούν την πεμπτουσία αυτού που είναι - βαρύγδουπο αμερικάνικο ροκ σε όλο του το μεγαλείο - riffs, φωνάρα, ρεφρενάρα, διάθεση για μπύρες.

Μπορεί το συγκρότημα να αναγνωρίζει ότι σιγά σιγά μεγαλώνει - στο catchy "Neon Eyes" ο Robertson παραδέχεται πως "me and Mary-jane are not the same" - αναφορά φυσικά στο θρυλικό κομμάτι τους "Me And Mary Jane", ωστόσο διατηρούν αναλλοίωτη της βαθιά rock ψυχή τους. Ένα προς ένα τα έξι πρωτότυπα κομμάτια του δίσκου, με το έβδομο να αποτελεί διασκευή με εντελώς δικό τους στυλ στο "Don't You (Forget About Me)", με τη συμμετοχή και του Tyler Connolly από τους Theory Of A Madman. Αιώνια σταθερά καλοκάγαθης ροκ αμερικανοβλαχιάς που αγαπάμε.

Spotify

Τρίτο άλμπουμ για το (μέχρι πρότινος) art pop σχήμα από το Λονδίνο και γινόμαστε μάρτυρες μιας θαυμάσιας μεταμόρφωσης. Οι Voka Gentle έχουν πια εξελιχθεί σε ένα απρόβλεπτο γκρουπ που, ενώ αντλεί έμπνευση κυρίως από μελωδικες pop και indie rock αναφορές, πειραματίζεται ανοιχτά με ήχους, ενορχηστρώσεις και τεχνικές ηχογράφησης (το άλμπουμ έχει ηχογραφηθεί με binaural recording). Καθαρές μελωδίες, παράξενα κρουστά και θόρυβοι, synths κι έγχορδα, διαθέσεις άλλοτε λυρικές κι άλλοτε χορευτικές, field recordings, art rock, η κληρονομιά των Talking Heads και του πιο παιχνιδιάρικου κομματιού του post-punk, όλα ενώνονται σε ένα όμορφο, εκκεντρικό ηχητικό ψηφιδωτό που εκπλήσσει με την φαντασία και την ευρηματικότητα του. Κάθε ένα από τα δέκα τραγούδια του άλμπουμ αποκαλύπτει ένα διαφορετικό πρόσωπο της μπάντας - με μερικά να είναι στ’ αλήθεια έξοχα - ενώ και η συνεχής εναλλαγή ανδρικών και γυναικείων φωνητικών βοηθάει την ροή να παραμένει συνεχώς ενδιαφέρουσα. Ένα εναλλακτικό άλμπουμ-εκπληξη που δεν μπορεί να καταταχτεί εύκολα αλλά διαθέτει μια αναμφισβήτητη δυναμική.

Bandcamp

Σχετικά απρόσμενη κυκλοφορία από τον Jon Krieger, το ΙΙΙ ακόμα ηχεί και παραμένει φρέσκο, ενώ αρχές του έτους μας παρουσίασε μέσω Petrichor την εκδοχή του περί raw black metal, επίσης EP - "Seduced By Conquering Darkness"- όπου η παραγωγή δικαιολόγησε πλήρως το συγκεκριμένο επιθετικό προσδιορισμό. Δίχως πάντως να απουσιάζει το επικό στοιχείο. Δύο οι νέες συνθέσεις που δεν ταίριαξαν με την ατμόσφαιρα του III, κρινόμενες ως ιδιαίτερα σκοτεινές και απότοκες ενστίκτου και πηγαίου αυθορμητισμού, μαζί με μια ακουστική εκτέλεση του "Barefoot Ghost Dance on Blood Soaked Soil" για το "σβήσιμο". Ο Jon εστιάζει στο black metal δεύτερης γενιάς, λες και οι Gorgoroth μπήκαν μέσα του και παρέα με τον σχεδόν μόνιμο ντράμερ του, Neil Schneider, εξαπολύουν ηχητικούς βομβαρδισμούς και κατά μέτωπον επιθέσεις. Μπόλικο ξύσιμο στις κιθάρες, άκρατη επιθετικότητα και ένταση από έναν κορυφαίο ντράμερ και ιδού ένα ακόμα πρόσωπο της μπάντας, απογυμνωμένο από οτιδήποτε indigenous ή φολκ, μα εξίσου ελκυστικό. Νωρίς είναι ακόμα μες στη χρονιά, προλαβαίνει και για άλλο.

Bandcamp

Οι σπουδαίες μπάντες όταν κυκλοφορούν σημαντικά άλμπουμ, αφήνουν αναγκαστικά εκτός και μερικά έξτρα κομμάτια, που στην πορεία του χρόνου βρίσκουν το δρόμο τους και την αφορμή να κυκλοφορήσουν είτε ως bonus σε συλλογές ή αυτόνομα όπως εδώ σε μορφή e.p, ως νοητή συνέχεια του περσινού άλμπουμ, όπως προδίδει και ο τίτλος "More Stereo Crush". Το έχουν κάνει και οι Guns N’ Roses στο παρελθόν με το "Lies", αλλά και οι Metallica με ολόκληρο άλμπουμ ("Reload").

Οχτώ τραγούδια συνολικής διάρκειας 28 λεπτών. Τα πέντε από τα οχτώ είναι ακυκλοφόρητα από τα sessions του "Stereo Crush". Υπάρχει και περίπτωση του "Mayday" που υπήρχε μόνο σε μορφή βίντεο. Τα υπόλοιπα δύο είναι το καταπληκτικό "Liverpool" με την συμμετοχή του Marc Storace, ιστορικού τραγουδιστή των Krokus και το "Burning Bridges" το hit του "Stereo Crush" σε radio edit.

Τα τραγούδια κινούνται στο γνωστό στυλ της μπάντας, το γρεζάτο hard rock/ melodic rock αλλά από το e.p, ξεχωρίζει ιδιαίτερα η μπαλάντα "Smiling In The Pouring Rain". Τώρα θα αναρωτηθεί κανείς αν έχει νόημα αυτή η κυκλοφορία. Γιατί όχι; Είναι η απάντηση. Είναι το απαραίτητο boost για την επερχόμενη περιοδεία και διατηρεί ζωντανό το ενδιαφέρον των οπαδών για την μπάντα.

Αν και το "Twilight Cinema" του 2014 τους έφερε στα πρόθυρα της επιτυχίας, οι Νορβηγοί Major Parkinson παραμένουν ένα από τα πιο αδικημένα και υποτιμημένα progressive rock συγκροτήματα, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς πόσο διαφορετικός είναι ο ήχος τους: πρόκειται για ένα ιδιοσυγκρασιακό μίγμα από neo-prog, κλασικό prog, μπόλικη pop αλλά κι ένα θεατρικό αλά Broadway περίβλημα που κάνει την μουσική τους να έχει ένα ιδιαίτερο εκτόπισμα. Αυτό εδώ είναι το δεύτερο άλμπουμ της σειράς Valesa, το έκτο τους συνολικά και, τολμώ να πω, ένα από τα ωραιότερα της καριέρας τους.

Το concept του άλμπουμ - το american dream, η ιδέα του glamour και της "επιτυχίας" - προσφέρει ιδανικό έδαφος για να μπορέσει η μπάντα να ξεδιπλώσει το απίθανα σκοτεινό της χιουμορ και δυστοπικά θέματα μέσα από συνθέσεις που μοιάζουν σαν rock opera. Σταδιακά το άλμπουμ καταδύεται όλο και περισσότερο σε μια εκκεντρική ψυχεδέλεια, δεν χάνει όμως ποτέ την πυγμή και τον διασκεδαστικό του χαρακτήρα. Τα πολλαπλά φωνητικά, τα synths (πάντα στο προσκήνιο) και τα χολιγουντιανά πνευστά γίνονται η πλατφόρμα για τους φοβερούς στιχους και την συνολικά συναρπαστική prog πρόταση των Major Parkinson.

Bandcamp

Όποιος έχει μια ελαφρά επαφή με την underground hardcore – post hardcore σκηνή της Ιαπωνίας θα γνωρίζει καλά πως πρόκειται για μια χώρα που μας έχει προσφέρει μερικά διαμάντια πολιτισμού σε αυτά τα ακραία υποϊδιώματα (βλέπε Envy, Heaven In Her Arms κ.α.) και συνεχίζει φυσικά ακάθεκτη. Στην screamo πλευρά αυτής της πολυσχιδούς σκηνής, οι εκ της Osaka, House Of The Blood Choir, κυκλοφορούν τον πρώτο ολοκληρωμένο δίσκο τους με τίτλο "Mom’s Anxiety" δηλώνοντας μια πολύ ελπιδοφόρα μελλοντική παρουσία.

Οι φοβερές τους κιθάρες απλώνονται ήδη από το "Card Model", οι emo rock ανησυχίες τους βγαίνουν στα "5 P.M." και "Harm Of Rumor" παρά τα ακραία φωνητικά και blast beats τους. Το "Garden Of Foster Mother" στέκεται κορωνίδα ως κομμάτι που θα μπορούσε να γίνει μεγάλο αν φύτρωνε στη Δύση. Ένας δίσκος που ξεσηκώνει ακουστικές κιθάρες, shoegaze και nu metal ηχοτοπία, ώστε να τα συνδέσει με τις hardcore και emo ρίζες του και να καταλήξει σε μια πολύ ενδιαφέρουσα πρόταση - αναμενόμενα χαοτική λόγω απουσίας εμπειρίας, ισχυρότατη όμως ως προς την επίδειξη ικανοτήτων. Και εξωφυλλάρα δώρο.

Bandcamp

Ο Paul Gilbert μελοποιεί αυτολεξεί τους κανόνες  ευπρέπειας του George Washington, μεταφρασμένους από μεσαιωνικό βιβλίο Ιησουιτών μοναχών και τους μετατρέπει σε ροκ τραγούδια. Δηλαδή αν είναι δυνατόν.  Αυτό είναι ένα εγχείρημα που μόνο ο θείος Frank (Zappa) μπορούσε να το καταφέρει και να βγάλει και χιούμορ, σε άλμπουμ σαν το "Joe’s Garage", "The Man From Utopia", "Studio Tan" κλπ.  Η αλήθεια είναι ότι σε αυτό το στυλ προσπαθεί να πατήσει ο Gilbert αλλά όχι τόσο πετυχημένα.

Μετά την επίσης περίεργη προσπάθεια με το προ δύο ετών περίπου, άλμπουμ με instrumental διασκευές κομματιών του Dio, όπου φωνητικά δεν υπήρχαν, αλλά η slide  κιθάρα προσπαθούσε ανεπιτυχώς να μιμηθεί τη μελωδία των φωνητικών, έχουμε ξανά μια περίεργη απόπειρα, που ενώ κιθαριστικά στέκει πολύ καλά, υπάρχει μια μέτρια φωνητική απόδοση και ένα στιχουργικό υπόβαθρο που δεν αποδίδει σωστά το όλο hype για να κριθεί το αποτέλεσμα πετυχημένο.

Η κιθαριστική αξία του Gilbert δεν αμφισβητείται, το αντίθετο μάλιστα. Είναι από τους σημαντικότερους κιθαρίστες της γενιάς του. Από το άλμπουμ διασώζονται τα "Conscience Is The Most Certain Judge", "If You Soak Bread In The Sauce" και το "Show Not Yourself Glad". Θεωρώ ότι είναι καλύτερα να ασχοληθεί με μια επανασύνδεση των Mr. Big που έχουν αφήσει τεράστιο κενό, παρά με πειράματα σαν το WROC.

Καμία μουσική περιγραφή δεν είναι αρκετή για να περιγράψει τους Birdsongs Of The Mesozoic, την ανορίοτη avant-prog κολεκτίβα από την Βοστώνη που δραστηριοποιήθηκε από το 1980 ως το 2006, αφήνοντας πίσω μερικές εξαιρετικές δουλειές στις παρυφές του Rock In Opposition κινήματος. Οι b.mez αποτελούν ουσιαστικά ένα spin-off project από τα πιο ιστορικά μέλη της μπάντας (Michael Bierylo, Ken Field, Rick Scott, Roger Miller) κατά το οποίο οι μουσικοί καταδύονται βαθύτερα στον αυτοσχεδιασμό - έναντι της πιο δομημένης μουσικής του "μητρικού" σχήματος.

Το "Under Circuitous Skies" είναι ένα γενναίο άλμπουμ 70 περίπου λεπτών, στο οποίο η μουσική οικοδομείται από μακροσκελείς αυτοσχεδιασμούς, με κυρίαρχα όργανα τα synths, τις κιθάρες, τα σαξόφωνα/φλάουτα αλλά κι αρκετά πιο ηλεκτρονικά στοιχεία. Η έλλειψη κρουστών ωθεί συχνά την μουσική προς ένα ευγενικό, οργανικό ambient, όμως η πιο κυρίαρχη υφή είναι αυτή μιας new age ψυχεδέλειας. Τα ηχοχρώματα είναι ζεστά κι η ενσυναίσθηση ανάμεσα στους μουσικούς είναι εμφανής, με τα όργανα να παίρνουν τον χρόνο και τον χώρο τους με υπομονή και απαλές εκφράσεις. Το άλμπουμ είναι εξωτικό, γοητευτικό, με αδιόρατες γραμμές και μεθυστική εικονοπλασία, ενορχηστρωμένο από τέσσερις θαυμάσιους μουσικούς που ποτέ δεν μπήκαν σε καλούπια.

Bandcamp

Στην ιστοσελίδα τους οι Clâm αυτοπροσδιορίζονται ως μια space ambient fuzz μπάντα, όμως η κύρια γοητεία τους βρίσκεται στο ότι, όποιο χαρακτηρισμό θέλεις να τους δώσεις (space ή psych), κανείς δεν θα έρθει να προσπαθήσει να κλέψει τις εντυπώσεις από τα τραγούδια τους. Στο ντεμπούτο τους, η μπάντα με έδρα την Γερμανία, χτίζει ένα όμορφα αργόσυρτο υλικό που βασίζεται σε χαλαρές, ψυχεδελικές ατμόσφαιρες, έχοντας όμως πάντα σαν προτεραιότητα τα τραγούδια να έχουν άπλετο χώρο για τις μελωδίες τους. Με αυτόν τον τρόπο, τα μόλις 34 λεπτά του άλμπουμ μοιάζουν ιδιαιτέρως ευρεία και γεμάτα.

Στο κέντρο της μουσικής στέκεται η εξαιρετικά μετρημένη και θερμή φωνή της Michelle Blythe που, με τον τρόπο της, θέτει τον τόνο όλου του άλμπουμ ως ένα έργο σοφό και υπομονετικό. Το rhythm section μένει στο παρασκήνιο και η κιθάρα του Sven Hollmann αφήνεται ελεύθερη να ζωγραφίσει τα ηχητικα της τοπία, με space, psych και grunge αναφορές. Και τα έξι τραγούδια είναι όμορφα, μοιάζουν βραδείας καύσεως και δεν διαθέτουν ίχνος υπερβολής. Κάποια από αυτά, κυρίως τα "Levee Lament" και "Here And Now", είναι μάλιστα πραγματικά διαμαντάκια. Εν κατακλείδι, εδώ θα βρεις ένα ευγενικό rock άλμπουμ με θαυμάσιο χαρακτήρα.

Bandcamp

Ο Ιταλός πιανίστας/συνθέτης Fabio Anile, έχοντας εμπειρία δεκαετιών στο looping, φαντάζει ως ένας δημιουργός που έχει εξερευνήσει σε όλη την καριέρα του σε βάθος την έννοια του Χρόνου, μέσα από τα σχήματα και τα μοτίβα που μπορεί αυτός να δημιουργήσει. Η πρώτη του δουλειά για το εξαιρετικό label της RareNoise συνεχίζει αυτή την εξερεύνηση μέσα σε οκτώ συνθέσεις που είναι οικοδομημένες πάνω σε εντυπωσιακές πολυρυθμίες. Σύμμαχος του πιάνου σε αυτήν την εξερεύνηση είναι και το κρουστό Thelevi από την Γκάνα.

Η υπέροχη μουσική που εμπεριέχεται στο "Minutiae" κυριαρχείται ξεκάθαρα από τις ιδέες του μινιμαλισμού, η κλασική παιδεία όμως του Anile αφήνει πολλά σχετικά στοιχεία να παρεισφρήσουν, μαζί με μια εκφραστική ευαισθησία. Ένα θαυμάσιο δίκτυο συνεργατών - προεξέχοντος του Stephen Thelen - προσθέτουν ενορχηστρωτικό βάθος και ηχητική πολυμορφία στο άλμπουμ, φέρνοντας το συχνά στις παρυφές του progressive rock και της jazz. Η μουσική όμως κυλάει, πάντα ρευστή. Δραπετεύει μέσα από ταμπέλες και όρια, αλλάζει όψεις και σχήματα, παραμένοντας καθόλη την διάρκεια φινετσάτη και τρισδιάστατη. Το "Minutiae" καταφέρνει τελικά να μοιάσει με ένα μεγάλο ηχητικό ποίημα και να σε αιχμαλωτίσει μέσα στους λαβύρινθους των στροφών του. Ένα άλμπουμ μυστικό, μαγικό.

Bandcamp

Ήρε η στιγμή, εάν δεν έχουν πέσει στα αυτιά σας οι Sault, να ανοίξετε τις πόρτες σας σε μια ιδιαίτερη προσέγγιση της μαύρης ταυτότητας. Οι Sault προέκυψαν ως μουσικό σχήμα λίγο πριν την πανδημία και η σκοτεινή μα βαθιά ριζωμένη στις gospel και νεότερες R&B μουσικές δημιουργία τους, παράλληλα με το μυστικό παρουσιαστικό τους, προκάλεσε εντυπώσεις, ιδιαίτερα με τα "Untitled (Black Is)" και "Untitled (Rise)". Πολυγραφότατοι καθώς είναι, δεν τους έχω παρακολουθήσει στο πλήρες της δισκογραφίας τους τα τελευταία χρόνια, μα το φετινό "Chaper1" ήρθε να κερδίσει και πάλι τις εντυπώσεις.

Τα δύο φανερά και βασικά μέλη, Inflo και Cleo Sol γράφουν έναν ακόμη ζεστό δίσκο funky soul μουσικής, με τραγούδια που ξεχωρίζουν. Από το ήδη επιτυχημένο "Good Things Will Come After The Pressure" στα αριστουργηματικά γραμμένα "God, Protect me From My Enemies" και "Love Does Not Equal Pain", οι Sault αποτελούν ιδανική περίπτωση για μια πρώτη επαφή με τα μουσικά είδη που καταπιάνονται, μιας που προσφέρουν μια ιδιαίτερα σύγχρονη και προσεγγίσιμη εκδοχή τους, ανοίγοντας πόρτες για κάποιο να ταξιδέψει και στο πλούσιο soul μουσικό παρελθόν. Άσε που, ο τίτλος προμηνύει συνέχεια, ενδεχομένως και μέσα στο έτος.

Bandcamp

Ο τίτλος του συγκεκριμένου EP θα μπορούσε εύκολα να είναι και η δική μας αντίδραση όντας σε αναμονή για νέο δίσκο της Calvi από το μακρινό πια 2020 και το μεγαλειώδες "Hunter", σαφέστατα έναν από τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς εκείνης (και αρκετών πριν και μετά). Εξαιρώ (ίσως κακώς; ) τη δουλειά της που έντυσε δύο σεζόν του "Peaky Blinders".

«Αυτό είναι όλο;» λοιπόν; Και ναι, είναι το πρώτο μίας σειράς EP που φαίνεται να είναι στο προσοχές μέλλον αυτό που μπορούμε να περιμένουμε από την Anna. Κι αν ποσοτικά δεν επαρκεί, ποιοτικά ξεχειλίζει, αφού τα τέσσερα τραγούδια που περιλαμβάνει, όλα συνεργατικά, είναι το ένα καλύτερο από το άλλο. Η θηλυκή και ο αρσενικός Iggy Pop συνεργάζονται εξαιρετικά στο "God’s Lonely Man", το "I See A Darkness" του Will Oldham είναι πανέμορφο όποιος κι αν το πει κι εδώ η Calvi το ερμηνεύει υπέροχα παρέα με τον Perfume Genius, το "Computer Love" των Kraftwerk έρχεται στα μέτρα της Laurie Anderson και τέλος το "Is This All There Is?" έχει αμφότερους την Calvi και τον φιλοξενούμενο Matt Berninger να κάνουν τον Bowie ενώ από πίσω η μουσική ξεκάθαρα προσομοιάζει τους Fripp και Eno στο "Heroes". Σπουδαία πράγματα, σπουδαία.