The Pretty Reckless

Αν γινόταν να διαχωρίσει κανείς σε μικρά κομμάτια την πορεία των Pretty Reckless και να κρατήσει μόνο το μουσικό, αφήνοντας έξω το υπόβαθρο, την παραφιλολογία και το οπτικό, το πράγμα θα έμοιαζε απλό. Ένα κουαρτέτο από τη Νέα Υόρκη, που ξεκίνησε δυόμισι δεκαετίες πίσω παίζοντας ροκ της μετά-2000 κοπής, και συνεχίζει μέχρι σήμερα να υπηρετεί αυτό το ύφος. Αναμφίβολα, από την πρώτη στιγμή οι καθαρές παραγωγές κι οι εμπορικές καταβολές βρίσκονταν εκεί, αυτό όμως δεν αρκεί για να αφαιρέσει ούτε λίγο από τον χαρακτηρισμό.

Τα όποια ερωτηματικά ίσως υπήρχαν στο χαρτί, διαλυθήκαν προτού καν προλάβουν να διαβαστούν· η ερμηνεία της Taylor Momsen και το νεύρο που ξεχειλίζει από το εισαγωγικό "For I Am Death" δεν αφήνουν χώρο για πολλαπλές αναγνώσεις. Για όλα τα πλασαρίσματα σε charts  ανά τον κόσμο, όλους τους χρυσούς και τις πλατίνες, κι όλα τα πάρε-δώσε με το κυριολεκτικό mainstream, η μπάντα αρνείται να σπάσει την παλιά, καλή συνταγή. Μικρόφωνο, κιθάρα, μπάσο και ντραμς. Εδώ δεν υπάρχουν σύγχρονα ραδιοφωνικά στησίματα, ούτε κραυγαλέα pop τερτίπια.

Οι τάσεις των ημερών αγνοούνται επιδεικτικά. Η προσέγγιση είναι αυστηρά οργανική από το πρώτο ως και το τελευταίο δευτερόλεπτο. Τα χαμόγελα σε ηρωίδες και ήρωες του παρελθόντος, ως συνήθως, αλλάζουν από διακριτικά σε απροκάλυπτα πριν προλάβεις να ψελλίσεις it's a long way to the top. Η επιφανειακή ανάγνωση πιθανότατα θα πει ότι το σύνολο πιάνει από εκεί που είχε αφήσει το "Death By Rock And Roll" πέντε χρόνια πίσω. Μία περισσότερο προσεκτική θα εντοπίσει μερικές πιο παλαιάς κοπής αναλαμπές και δικαίως θα κατεβάσει το χαρτί του παραγνωρισμένου "Who You Selling For".

Το να είχε κανείς την απαίτηση για κάποιου είδους επανεφεύρεση ή μια απότομη διεύρυνση υφολογικών οριζόντων στον πέμπτο δίσκο του συγκροτήματος, θα ήταν επιεικώς παράλογο. Τόσο από τη σκοπιά της πορείας και του στάτους που έχουν κατακτήσει, όσο κι ακόμα περισσότερο δεδομένου του πόσο ανοιχτοί ήταν ανέκαθεν σχετικά με τις αγάπες τους. Για τους αρνητές της πραγματικότητας, το "Rusty Cage" με τη Momsen στο πλευρό των Kim Thayil, Matt Cameron, Ben Shepherd και του Mike McCready στέκει σαν άλλη μία απόδειξη που θα πρέπει να καταπιούν.

Από τα τάλιρα του εξωφύλλου μέχρι τη στιχουργική ευθύτητα και τον κατάλογο από hooks, το "Dear God" λέει όσα έχει χωρίς αφαιρετικότητα ή στριφνά κόλπα. Το άστρο της μπροστάρισσας φωτίζει το δρόμο. Οι μεταπτώσεις είναι αφενός αναμενόμενες και αφετέρου μετρημένες. Κόντρα στη ροή, ένα σερί στο δεύτερο μισό παίζει σαν κρυφός άσσος. Η αφιέρωση σε Peppers του "Rollercoaster Of Life" μυρίζει καλοκαίρι. Το "Eye Of The Storm" παρακαλάει για κυματάκια. Το, γραμμένο μετά το χαμό της Michelle Trachtenberg, "Devil In Disguise" στάζει καρδιά. Κάποιες φορές, τα απλά αρκούν.