Sleep

Στα μούτρα κατευθείαν. Το πρόβλημα με το "Hemispheres" δεν είναι ότι πρόκειται για έναν κακό δίσκο. Το πρόβλημα είναι ότι πρόκειται για έναν αξιοπρεπέστατο stoner/psych/space δίσκο που, όταν τον ακούς με το όνομα των Sleep πάνω του, μοιάζει διαρκώς σαν να προσπαθεί να πείσει ότι είναι κάτι που δεν είναι. Και αυτό είναι σημαντικό. Αν το ίδιο άλμπουμ κυκλοφορούσε από μια άγνωστη μπάντα, πιθανότατα θα μιλούσαμε για ένα συμπαθές, βαρύ space-rock album με ψυχεδελικά περάσματα, ωραίες ατμόσφαιρες και μερικά καλά riffs. Ως Sleep, όμως, δεν αρκεί. Καλά καλά ούτε ως Οm δεν θα το δεχόμουν...

Η απουσία του Matt Pike είναι φυσικά ο ελέφαντας στο δωμάτιο, αλλά το ζήτημα δεν είναι απλώς ότι λείπει ένας σπουδαίος κιθαρίστας. Ο Pike ήταν ένα από τα βασικά συστατικά που έκαναν τους Sleep να ακούγονται σαν Sleep. Ήταν η επιθετικότητα, η παραμόρφωση, το riff που δεν ερχόταν απλώς για να δημιουργήσει ατμόσφαιρα αλλά για να σε (κατά)πλακώσει. Οι Sleep είχαν πάντοτε αυτή την παράξενη ισορροπία ανάμεσα στη νωχελική, ψυχεδελική πλευρά του Al Cisneros και στην σχεδόν πρωτόγνωρη (metal) μανία του Pike. Το "Hemispheres" κρατάει κυρίως το πρώτο μισό αυτής της εξίσωσης.

Και κάπου εδώ αρχίζει το πρόβλημα και ναι μου λείπει ήδη το "The Sciences".

Ο Bubba Dupree δεν είναι κακός κιθαρίστας. Κάθε άλλο. Υπάρχουν riffs, solos και ιδέες που λειτουργούν. Υπάρχουν στιγμές που το άλμπουμ πραγματικά δείχνει τι θα μπορούσε να είναι. Αλλά σχεδόν ποτέ δεν έχουν το βάρος, την προσωπικότητα ή εκείνη την αίσθηση αναπόφευκτης σάπιας και βαριάς επανάληψης που χαρακτήριζε τους Sleep. Τα riffs περνούν, αφήνουν μια μικρή εντύπωση και μετά χάνονται. Στους αγαπημένους Sleep, ένα riff μπορούσε να επαναλαμβάνεται για πέντε λεπτά και στο τέλος να έχει γίνει ολόκληρο το τραγούδι. Εδώ συχνά μοιάζει σαν η μπάντα να έχει μια καλή ιδέα και να μην ξέρει ακριβώς τι να την κάνει.

Ακόμη χειρότερα, το groove που περιμένεις είναι συχνά απών. Και αυτό είναι ίσως το πιο παράδοξο στοιχείο. Έχεις τον Al Cisneros στο μπάσο και τον Dale Crover στα τύμπανα και παρ' όλα αυτά λείπει εκείνο το βαρύ, υπνωτιστικό, σχεδόν σωματικό «κουνήσου» που έκανε το "Dragonaut" ή το "Dopesmoker" τόσο καθηλωτικά. Υπάρχει ρυθμός, φυσικά, αλλά όχι αρκετή δύναμη πίσω του. Ο Crover έχει τις στιγμές του και υπάρχουν ωραία περάσματα και γυρίσματα στα τύμπανα, όμως ποτέ δεν φαίνεται να λειτουργεί ως κινητήρας που θα σπρώξει την κιθάρα μέχρι εκεί που πρέπει.

Και μετά είναι ο ίδιος ο Al. Το "Hemispheres" πολλές φορές ακούγεται περισσότερο σαν μια παράξενη, βαρύτερη εκδοχή των Om παρά σαν συνέχεια των Sleep. Το μπάσο βρίσκεται μπροστά, οι φωνές είναι περισσότερο υπνωτισμένες και στο μιλητό, παρά πραγματικά επιβλητικές, ενώ η ψυχεδελική διάθεση έχει πάρει σχεδόν όλο τον χώρο. Δεν θα είχα (μεγάλο) πρόβλημα με αυτό αν άκουγα έναν δίσκο των Om. Νταξ΄ θα είχα πάλι… Το παραδέχομαι κι εκεί θα είχα… Αλλά ναι, το πρόβλημα είναι ότι δεν ακούμε ούτε Om. Ακούμε Sleep χωρίς τον Pike, και η μπάντα μοιάζει να έχει αφήσει το εκκρεμές να κινηθεί υπερβολικά προς την πλευρά του Cisneros.

Οπότε το αποτέλεσμα τελικά είναι κάτι τρίτο. Ένα αρκετά καλό stoner/psych album, με space-rock διαθέσεις, μερικά ωραία κιθαριστικά περάσματα και μια γενικότερη αίσθηση ότι οι μουσικοί ξέρουν απολύτως τι κάνουν. Απλώς δεν υπάρχει αρκετό υλικό που να σε κάνει να πεις «αυτό το riff θα το θυμάμαι αύριο». Δεν θες να ανατρέξεις και να ξανακούσεις τίποτα. Δεν ακούς πουθενά doom.

Και δεν φτάνουν όλα αυτά, η παραγωγή δεν βοηθά καθόλου. Οι κιθάρες είναι συχνά υπερβολικά θαμμένες και λεπτές, ενώ το μπάσο κυριαρχεί χωρίς να δίνει πάντα αυτή την γροθιά στην κοιλιά που θυμάσαι. Αντί να κάνει τον ήχο πιο τεράστιο, αυτή η μίξη αναδεικνύει ακριβώς αυτό που λείπει. Ε ναι ρε, το κιθαριστικό βάρος. Όταν ο Pike ήταν στο προσκήνιο, μπορούσε να κάνει μια απλή ιδέα να ακούγεται σαν τεράστιος μονόλιθος. Εδώ οι ίδιες περίπου αναλογίες αφήνουν περισσότερο κενό παρά όγκο. Το παράκανα; ΟΧΙ!

Με εκνεύρισε. Αλλά γιατί; Διότι δεν αποτυγχάνει ολοκληρωτικά. Υπάρχουν αρκετές καλές στιγμές ώστε να καταλάβεις ότι οι μουσικοί έχουν ακόμη πράγματα να πουν. Το "Have Spacesuit Will Travel" έχει υλικό που θα μπορούσε να δουλέψει καλύτερα, το "Arrival Οf Τhe Industry Ships" προσπαθεί να χτίσει αυτή τη μακρά, υπνωτιστική ανάπτυξη που περιμένεις, ενώ το "Whole Wheat Mountain / Well Baked" δείχνει προς το τέλος ότι υπάρχει ακόμη κάποια σπίθα. Αλλά σχεδόν πάντα η μπάντα σταματά ένα βήμα πριν από το πραγματικά εντυπωσιακό.

Και κάπου εδώ επιστρέφουμε στο βασικό ερώτημα. Ρε τι σκατά περιμένεις από έναν δίσκο των Sleep;

Αν θέλεις ένα βαρύ space-rock album με stoner και ψυχεδελικά στοιχεία, το "Hemispheres" είναι απολύτως αξιοπρεπές. Αν το άκουγα ως έναν δίσκο μιας νέας μπάντας, δεν θα είχα ιδιαίτερο λόγο να τον κράξω. Θα έλεγα ότι έχει καλές ιδέες, ενδιαφέρουσα ατμόσφαιρα και αρκετές ατέλειες που ίσως διορθωθούν στην πορεία. Αλλά οι Sleep δεν είναι μια οποιαδήποτε μπάντα του είδους. Είναι μία από τις μπάντες που ουσιαστικά βοήθησαν να οριστεί αυτό το είδος. Μην σου πω ότι είναι(ήταν) ένα είδος ΜΟΝΟΙ τους!

Και εκεί βρίσκεται η ας το πούμε αποτυχία. Δεν είναι αρκετά κακός για να τον απορρίψεις, αλλά δεν είναι αρκετά καλός για να δικαιολογήσει το όνομα που βρίσκεται στο εξώφυλλο. Ακούγεται σαν Sleep που ξέχασε το metal και κράτησε το stoner, το psych και το space και σκατά ρε. Και όσο περισσότερο τον ακούς, τόσο περισσότερο αναρωτιέσαι όχι πότε θα έρθει το μεγάλο riff, αλλά γιατί δεν έχει έρθει ακόμη. Που στο διάολο είναι;

Δεν είναι καταστροφή. Δεν βαρέθηκα σχεδόν σε κανένα σημείο. Είναι ένας απλώς καλός δίσκος. Ε Μέτριος. Γιατί στους Sleep δεν ζητάς απλώς «καλό». Ζητάς εκείνο το riff που θα σε κάνει να νιώσεις ότι ένα τανκ περνάει μέσα από το σαλόνι σου. Εδώ, τις περισσότερες φορές, ακούς γιαπωνέζικο υβριδικό κινητήρα να δουλεύει στο ρελαντί.

Bandcamp