North Sea Echoes

Είναι περιττό να καταθέτουμε κάθε φορά τον σεβασμό μας στο πρόσωπο και τα έργα του Jim Matheos, αλλά και πάλι το κάνουμε. Ίσως επειδή νιώθουμε τόσο μεγάλη την υποχρέωση με όλα όσα μας προσέφερε, ίσως γιατί πάντα θα νιώθουμε ότι ποτέ δεν υπήρξαμε αρκετοί αυτοί που αγαπήσαμε τις μουσικές του, όσο τους άξιζε. Του έχουμε συγχωρέσει ακόμα το γεγονός ότι αποφάσισε να βάλει τους Fates Warning στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, αναγνωρίζοντας πως είναι κι αυτό μέρος της ειλικρίνειας και της αυθεντικότητας που κατέστησαν τα έργα του τόσο σπουδαία.

Το παρήγορο είναι ότι έχει βρει τρόπους να παραμένει δημιουργικός, αλλά την ίδια στιγμή εδώ και κάποια χρόνια, ειδικά μετά το αποχαιρετιστήριο (από ότι όλα δείχνουν) "Long Day Good Night", τις δουλειές του - κυρίως μέσω του instrumental/πειραματικού project των Tuesday The Sky και των Kings Of Mercia - θα τις χαρακτήριζα αμφιλεγόμενης αξίας, στην καλύτερη των περιπτώσεων. Η προ διετίας επανασύνδεση με τον Ray Alder και η σύσταση των North Sea Echoes ήταν ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση, αλλά για να είμαι ειλικρινής ούτε με το "Really Good Terrible Things" ενθουσιάστηκα προσωπικά.

Δεδομένων των παραπάνω, ήξερα ότι κάποια στιγμή θα καθόμουν να ασχοληθώ και να δώσω την ευκαιρία στη δεύτερη δουλειά των North Sea Echoes, αλλά δεν υπήρχε και κάποιου είδους ενθουσιασμός να επισπεύσω την ακρόαση. Πιθανόν, αυτό το ασυνείδητο κατέβασμα του πήχη των προσδοκιών να έπαιξε τον ρόλο του, αλλά σε κάθε περίπτωση το "How To Cast A Shadow" με άφησε αρκετά πιο ικανοποιημένο από ότι περίμενα και νιώθω πως το δίδυμο των Matheos/Adler εδώ βρίσκει τον νέο δρόμο που θέλει να χαράξει, όσο πιο μακριά είναι εφικτό από συγκρίσεις με τους Fates.

Όντας ηχητικά μια συνέχεια των ambient πειραματισμών με τους Tuesday The Sky το άλμπουμ έχει και πάλι πολλές συνθέσεις που κινούνται σε αργό tempo, χτίζουν ατμόσφαιρα με ήπιες κιθάρες και ηλεκτρονικά στοιχεία, με τον Alder να προσδίδει συναίσθημα και μόνο με το ηχόχρωμα της φωνής του. Μάλιστα, αυτή τη φορά υπάρχουν τέτοιου είδους συνθέσεις που λειτουργούν πολύ καλά, όπως το εναρκτήριο "A Time Of Innocence And Purpose" που μου έφερε στο νου κάτι από Lunatic Soul, το φορτισμένο "What Is And What Was" και κυρίως το κλείσιμο με το ομότιτλο τραγούδι, που είναι πιθανότατα και το καλύτερο του άλμπουμ.

Την ίδια στιγμή, ο Matheos αποφασίζει έστω και μετριοπαθώς να πατήσει ξανά το distortion pedal του και να γράψει πιο up tempo, δυναμικά τραγούδια, στα οποία είναι σαφές ότι ο Alder νιώθει πιο άνετα και με πολύ όμορφα ρεφραίν τα κάνει να ξεχωρίζουν. Το "Enjoy The View", το "Villains Or Saints" και το "All That Comes After" είναι τέτοιου είδους τραγούδια που δεν απαιτούν πολλή προσπάθεια ή επαναλαμβανόμενες ακροάσεις για να τα εκτιμήσεις, χτυπώντας ένα ξεχωριστό nostalgia factor.

Συνολικά, λοιπόν, χωρίς να βρίσκω (αλλά ούτε έχοντας την απαίτηση) το "How To Cast A Shadow" να φτάνει τις στιγμές που έκαναν τη συνεργασία των Matheos και Alder να συγκλονίζουν, το βρίσκω ως ένα βήμα μπροστά κι ένα άλμπουμ με λόγο ύπαρξης, που φέρει τις ποιότητες των δυο αυτών αγαπημένων μουσικών. Ίσως ήθελα λίγο καλύτερη παραγωγή, κυρίως σε κάποια σημεία στα drums του Dennis Leeflang, αλλά και μόνο η ύπαρξη κανονικών drums είναι άλλο ένα βήμα προς μια κατεύθυνση που προτιμώ και συνεισφέρει θετικά.

Τώρα, ναι, θα περιμένω με περισσότερη προσμονή και ενδιαφέρον το επόμενο βήμα των North Sea Echoes, κρατώντας αρκετά τραγούδια από τη δεύτερη αυτή δουλειά τους. Αν και όπως οι περισσότεροι φαντάζομαι, ξέρω τι θα ήθελα πραγματικά…