Uncle Acid And The Deadbeats

Μπορεί το "Nell' Ora Blu" να ήταν μια διαφορετική καλλιτεχνική απόπειρα του Kevin Starrs, δεν έπαψε ποτέ όμως να φέρει φαρδιά πλατιά την υπογραφή των Uncle Acid. Ποιοι άλλοι άλλωστε να συνέθεταν και να έφερναν εις πέρας ένα soundtrack σε μια τέτοια υποθετική ταινία αν όχι αυτοί;

Κακά τα ψέματα όμως, είχαμε ανάγκη από μια καθαρόαιμη τζούρα των Deadbeats ακόμα και με τα κουσούρια του soundtrack και κάπως ύπουλα και υποχθόνια, έσκασαν μύτη τα πρώτα singles. Αίσθηση; Καλώς τον Edgar Allan Poe με τους θαυμαστές του. Ενθουσιασμός; Άπλετος. Δικαιολογημένος εν τέλει; Μείνε μαζί μου λίγο ακόμα.

«Η Μάσκα του Κόκκινου Θανάτου» είναι ένα εμβληματικό διήγημα του συγγραφέα κι από εκείνα που αρκετοί από εμάς ήρθαμε σε επαφή σε τρυφερή ηλικία. Το να το βλέπεις φάτσα-κάρτα στο εξώφυλλο σου γεννά ανυπομονησία και προσδοκίες. Οι Uncle Acid δεν σκοπεύουν να απογοητεύσουν. Το αντίθετο.

Γοητεύουν, χρησιμοποιώντας όλο το μουσικό τους ταλέντο και σε συνδυασμό με την παλιακή διαδικασία ηχογράφησης, προσέθεσαν τα παρελκόμενα της προηγούμενης δουλειάς τους. Ακούγονται λες και είχαν εγκλωβίσει ένα σωρό ιδέες κι επιτέλους τις άφησαν να αναπνεύσουν. Κι εκείνες πήραν τους πάντες και τα πάντα παραμάζωμα στο διάβα τους.

Το σαξόφωνο του "I Won't Sleep" και το intro του "Psycho On The Loose" που καθιστά σαφές πως τα πλήκτρα αρέσουν στην μπάντα ακόμα περισσότερο όταν είναι αναλογικά και θα τα ακούμε πιο πολύ και στα live, δεν είναι μόνο τα κουσούρια που κουβάλησαν από το soundtrack. Είναι το βήμα παραπάνω, της εξέλιξης του ήχου τους. Έστω και μικρής, αλλά αναγνωρίσιμης.

Που προσδίδουν ακόμα μεγαλύτερο κύρος και ταίριασμα στην αισθητική του ήχου με τις ιστορίες από τα καταγώγια, τους απόκληρους και το ανίκητο κακό που σκαρφίζεται ο Kevin Starrs. Ένας Kevin Starrs, που είναι στιγμές που ακούγεται αδίστακτος με την κιθάρα του. Λες κι άκουγε τίγκα solos των Skynyrd και υποσυνείδητα τα πάντρεψε με το ύφος της μπάντας. Λες και δηλώνει μην ξεχνάτε αλάνια πως είμαι και γαμώ τους κιθαρίστες.

Είσαι αλάνι μου, είσαι. Και να σου πω και κάτι off the record; Δεν έχουν πολλοί το χάρισμα να συνθέτουν μοβόρικες χιτάρες χωρίς να είναι per se χιτάρες, αλλά να αποτελούν μέρη μιας δισκάρας και μισής. Sabbatha με, σε μπέρδεψα λίγο και το αναγνωρίζω. Πως λέγεται όταν όλες οι συνθέσεις είναι εξαιρετικές και δεν καπελώνει η μία την άλλη, αλλά δημιουργούν όλες μαζί έναν εθιστικό δίσκο;

Υποψήφιος δίσκος της χρονιάς λέγεται. Υποψήφιος δίσκος καριέρας είναι. Κι όταν το καταφέρνουν αυτό οι Uncle Acid And The Deadbeats στην έβδομη δουλειά τους, τότε έχουμε να κάνουμε με μια αδιαμφισβήτητα σπουδαία μπάντα. Μια μπάντα ικανή να προσελκύσει νέο κοινό κι εκτός της αυστηρά περιορισμένης occult/fuzz/doom rock κοινότητας. Γιατί ο τρόμος δεν γνωρίζει από μουσικές κάστες, παρά μόνο ανυποψίαστα θύματα.

Well done gents. Really bloody well done.