Αν προσπαθούσε κανείς να αναλύσει τον ήχο των Tigercub, δεν θα έβρισκε τίποτα το δύσκολο. Σύγχρονο ραδιοφωνικό alternative, με τις κιθάρες σε πρώτο πλάνο, κάμποσο κλασικό ροκ της δεκαετίας του '90 από το Seattle συν μερικές δόσεις από μεγάλο νησί, κι ένα εικόνισμα του Τζακ της καρδιάς μας κρυμμένο κάπου στο βάθος. Το μυστικό της επιτυχίας, όπως συμβαίνει συχνά, δεν βρίσκεται στην καινοτομία ή στα βαθύτερα νοήματα, αλλά στην ένταση και τη δύναμη των τραγουδιών. Ακολουθώντας την αναπάντεχη επιτυχία του "As Blue As Indigo", έστω και στα πλαίσια της εναλλακτικής σκηνής, το γεγονός ότι στο "The Perfume Of Decay" κατάφεραν να διατηρήσουν τα κεκτημένα και να πάνε ένα βήμα μπροστά δεν ήταν καθόλου αυτονόητο. Τρία χρόνια μετά, το στοίχημα δεν έχει αλλάξει πραγματικά. Ήδη από τα πρώτα χτυπήματα του "Silver Smile", τα όποια ερωτηματικά έχουν εξαφανιστεί. Το κρασί της τριάδας δεν νερώνεται ούτε αυτή τη φορά. Στο "Fall In Fall Out" η νίκη έχει κλειδώσει πανηγυρικά. Οι μεταπτώσεις στη δεύτερη πλευρά δεν είναι τόσο πολλές ούτε τόσο έντονες για να κοστίσουν. Το άλμπουμ και οι δημιουργοί του δεν θα επανακαθορίσουν το όποιο ιδίωμα, θα παρτάρουν όμως μέχρι τελικής πτώσης, κι αυτό από μόνο του είναι κάτι το αξιοθαύμαστο.

Σε κάποιο παράλληλο σύμπαν, η πορεία των Xcerts δεκαπέντε χρόνια μετά το ντεμπούτο τους έχει πάει αρκετά διαφορετικά ώστε να μην χρειάζονται πολλές συστάσεις. Στο εδώ και το τώρα, αναλαμβάνω την ευθύνη που μου αναλογεί επειδή δεν αξιώθηκα ποτέ να μαζέψω δύο αράδες για το προ τριετίας "Learning How To Live And Let Go", ούτε καν για τη σύμπραξη με τον Sam-των-Architects-Carter, κι αναγκάζομαι να κατεβάσω «είναι η μπάντα που άνοιξε την τελευταία συναυλία των You Me At Six» χαρτί για να σωθεί ό,τι σώζεται. Φυσικά κι αναμενόμενα ο ήχος έχει προχωρήσει συγκριτικά με τις πρώτες μέρες, η βάση του όμως παραμένει ακλόνητη· ακομπλεξάριστο, ραδιοφωνικό, σύγχρονο ροκ, με χρώματα καρφί από 2000 και κάμποσες emo πινελιές. Οι ταχύτητες ανεβαίνουν μόνο στιγμιαία πάνω από το μέσο. Τα σινγκλάκια, με το "Do It To Myself" πρώτο και καλύτερο, ξεχωρίζουν με σχετική άνεση στη ροή του άλμπουμ. Η διακριτική νεκρά πριν κατέβει η αυλαία έρχεται σχεδόν νομοτελειακά. Δεδομένου του ευρύτερου πλαισίου, το "I Think I Want To Go Home Now." από τη μία μοιάζει αδύνατο να αλλάξει το στάτους της τριάδας, αλλά από την άλλη απίθανο να απογοητεύσει οπαδούς, φίλους και γνωστούς.

Το "Materia" ήταν ένα κομμάτι στον προηγούμενο δίσκο της Holter, το σπουδαίο "Something In The Room She Moves", που έβρισκε στην avant pop της την τέλεια ισορροπία μεταξύ ατμόσφαιρας, εκφραστικότητας, και πιασάρικης μελωδίας. Καθώς, όμως, είχε κι άλλες εκδοχές του κομματιού, κυκλοφορεί φέτος ένα συνοδευτικό άλμπουμ, όπου τις παρουσιάζει, μαζί με άλλο ακυκλοφόρητο υλικό. Προσφέρει, έτσι, μία επανάληψη αυτής της τόσο ιδιαίτερης ακουστικής της, όπου ηλεκτρονικοί ήχοι συνδυάζονται με άταστα μπάσα, κλασικά όργανα και σαξόφωνα.

 Τα πρώτα τρία κομμάτια θα μπορούσαν άνετα να βρίσκονται κάπου στο "Something…" και προσωπικά αποτελούν το επίκεντρο του άλμπουμ, ενώ οι νέες εκδοχές του "Materia" είναι καλοδεχούμενες σπουδές πάνω στο ίδιο θέμα. Το δεκάλεπτο "My Twin" έχει ένα ηλεκτρονικό ενδιαφέρον, αν και παραμένει πολύ αφηρημένο για να έχει κάποια αντοχή στο νου. Ως επιδόρπιο, το "Materia" ικανοποιεί και με το παραπάνω, και βγάζει περισσότερο νόημα ως επίμετρο, παρά ως κομμάτι του κυρίου σώματος του έργου της Holter.

Bandcamp

Αν δεν γίνεται ξεκάθαρο από τον τίτλο και το εξώφυλλο, ας το εξηγήσουμε: death metal παλαιάς κοπής και θεματολογία επιστημονικής φαντασίας - με concept μάλιστα που συνεχίζει από το προηγούμενο άλμπουμ και φέρνει τον πρωταγωνιστή στα πέρατα του διαστήματος, ενάντια σε μύκητες-εξωγήινες μορφές ζωής, κλπ. Όλα αυτά ίσως αφορούσαν περισσότερο nerds και gamers, αν η μπάντα δεν ήταν πραγματικά αξιόλογη. Στο δεύτερο τους άλμπουμ οι Wharflurch από την Florida συνεχίζουν την λατρεία προς τον κλασικό ήχο των Morbid Angel και Demilich, τον εμπλουτίζουν όμως με αρκετά death doom χωρία και, κυρίως, με εκτεταμένα ψυχεδελικά περάσματα που κάνουν τον ήχο τους πολύ πιο ενδιαφέρων. Αν και οι δομές μπορούν να ακουστούν ακόμα πιο καλά χτισμένες, η μπάντα καταφέρνει στο μεγαλύτερο μέρος να σε παρασύρει σε έναν θαυμάσιο death metal στρόβιλο που συνδυάζει κλασικές και μοντέρνες πρακτικές του genre.

Bandcamp

O τελευταίος δίσκος του Βραζιλιάνου (στα προηγούμενα 4-5 θα τον βρεις ως Kaatayra), είναι περίπου αυτό που θα γινόταν αν κάποιος έπαιρνε το black metal, το έβαζε σε μια βάρκα στον Αμαζόνιο και του έλεγε «άντε, βρες μόνος σου τον δρόμο». Ο Caio Lemos λοιπόν αφήνει στην άκρη αρκετά από τα κλασικά καλούδια του είδους, δηλαδή την παγωμάρα, την μαύρη βρωμιά και αυτή την ευρωπαϊκή κακομοιριά και κρατάει ό,τι χρειάζεται για να θυμάσαι ότι κάπου εδώ υπάρχει ακόμα black metal. Tremolo και blast beats και απόκοσμα φωνητικά υπάρχουν ναι, αλλά το μεγαλύτερο μέρος του άλμπουμ πατάει σε ακουστικές κιθάρες, παραδοσιακούς ρυθμούς, φυσικούς ήχους και μια ατμόσφαιρα που δεν προσπαθεί να σου πουλήσει «εξωτισμό», απλώς είναι αυτή που είναι. Και κάπως έτσι νιώθω ότι το πράγμα λειτουργεί καλύτερα απ’ όσο θα περίμενες. Δεν ακούγεται σαν black metal που φόρεσε πόντσο για τις ανάγκες της περίστασης, αλλά σαν κάτι που γεννήθηκε εξαρχής εκεί. Θα το έλεγα avant-folk metal. Το πιο δυνατό χαρτί, πάντως, είναι το τελευταίο κομμάτι "Remanso De Maria", όπου η φωνή της γιαγιάς του Lemos κάνει το φινάλε πολύ πιο προσωπικό απ’ όσο αφήνει να εννοηθεί όλο το υπόλοιπο άλμπουμ. Περίεργο, όμορφο και αρκετά μακριά από τη γνωστή (atmo) black metal πεπατημένη ώστε να αξίζει πραγματικά την εξερεύνηση. Είναι minimal, αλλα και avant-garde κάπως ταυτόχρονα. Κάπου λίγο κόκκινο, κάπου περισσότερο ελευθερο και κάπου οικολογικό, κολυμπά κόντρα στο ρεύμα.

Bandcamp