Lølø

Καλώς ήρθατε, φίλες και φίλοι, σε ένα άτυπο επεισόδιο του «Η εκδίκηση του pop-punk». Όσες και όσοι από εσάς διαβάζοντας τον τίτλο του άλμπουμ μαζί με τον υπότιτλο ακριβώς από κάτω και δεν κάνατε εικόνα την αυλή ενός λυκείου, την άπλα ενός πάρκου, τους διαδρόμους μιας σχολής, τον φωτισμό ενός mall, ή κάτι αντίστοιχο τέλος πάντων, παρακαλείστε να πάρετε βαθιά ανάσα και να αναστοχαστείτε πριν περάσουμε στη συνέχεια. Σε περίπτωση που χρειάζεστε κάποιο επιπλέον ερέθισμα, κλείστε μάτια και ακούστε ξανά, με συναίσθημα. Αν από την άλλη σας παραξένεψε το άτυπο στην πρώτη πρόταση, έχετε το δίκιο με το μέρος σας.

Χρειάζονται γενναίες δόσεις παραξενιάς για να υποστηριχτεί ότι η Lølø δεν πατάει με τα δύο πόδια στο ιδίωμα, αλλά τα δικά μου μάτια έτσι βλέπουν, χωρίς να το λέω για κακό. Όπως ποτέ δεν θα έκανα κάτι τέτοιο για την Αβρίλ, και προφανώς δεν θα τολμούσα να αμφισβητήσω το στέμμα της. Πολύ κοντινές περιπτώσεις, πολύ διαφορετικοί καιροί, πολύ μην το σκεφτόμαστε. Τα σημάδια, αν θεωρήσουμε ότι τα μικρού μήκους μέχρι εκείνο το σημείο δεν αρκούσαν, ήταν εκεί από το "Falling For Robots & Wishing I Was One". Στο δεύτερο ολοκληρωμένο βήμα της, η Καναδή απλά τα υπογραμμίζει με φωσφοριζέ μαρκαδόρο και ποζάρει όλο σκέρτσο.

Η ανεβαστική ενέργεια, οι πιασάρικες μελωδίες, τα αυστηρά προσωπικά στιχάκια, το κέφι στη βιτρίνα, ο αυτοσαρκασμός ελάχιστα παραπίσω, όλα πιάνουν από εκεί που είχε αφήσει το ντεμπούτο. Οι παραγωγές βγάζουν αβίαστα μια στρασαριστή γυαλάδα. Κόντρα στην παραδοσιακή λογική που θέλει το βαρύ πυροβολικό να μπουμπουνάει από νωρίς, τα μεγάλα hooks εδώ σκάνε από τα μέσα και μετά. Τα χαμόγελα μένουν μισοσπασμένα από την αρχή μέχρι το τέλος. Η διάθεση για χορό παραμονεύει στις γωνίες. Οι αναφορές στην ποπ κουλτούρα βρίσκουν εύκολα στόχο. Τα μετρημένα στα δάχτυλα του χεριού τρίλεπτα δεν αρκούν για να τραβήξουν τη μέση διάρκεια πάνω.

Ανάμεσα στο κυριολεκτικό του τίτλου του και την αμεσότητα που ξεχειλίζει από το υλικό του, το "God Forbid A Girl Spits Out Her Feelings!" ρίχνει όσα έχει να πει χωρίς περιτροπές. Δεν απομακρύνεται από τις επιρροές του επειδή η τάση της εποχής το επιβάλλει άτυπα. Δεν προσπαθεί να ανακαλύψει κάποια Αμερική. Δεν κατεβάζει προσκεκλημένους για να κλέψει λίγη από τη λάμψη τους. Δεν ακολουθεί ένα γνήσια εμπορικό δρόμο, ούτε επιχειρεί να αναπαράγει κατά γράμμα τον ήχο μιας δοξασμένης δεκαετίας. Παίζει τα χαρτιά του έξυπνα, κρύβει τις συννεφιές του πίσω από ένα δουλεμένο poker face, και παίρνει την παρτίδα με το σπαθί του.