The Neal Morse Band

Σε θεωρητικό επίπεδο, υπάρχουν δύο όψεις να για να κρίνει κανείς την πορεία του Neal Morse, είτε αυτή αφορά το σύνολο της καριέρας του με τα διάφορα σχήματα που έχει υπάρξει ηγετικό μέλος, είτε στις επί μέρους εκφάνσεις εκείνης. Οι «πολέμιοι» του, ή, αν θέλετε, οι όχι τόσο προσκείμενοι στον εδραιωμένο του ήχο, μιλούν για μια επαναληψιμότητα, μια υπέρ του δέοντος παραγωγικότητα και για αποτελέσματα που δίνουν αυτό που περιμένεις, αλλά πλέον στερούνται τον παράγοντα της δημιουργικής έκπληξης.

Εντασσόμενος και θεωρώντας περισσότερο «δικαιολογημένη» την άλλη πλευρά, ο Αμερικάνος δημιουργός μοιάζει αστείρευτος σε αυτό που κάνει, παρουσιάζοντας διαφορετικές πτυχές της καλλιτεχνικής του προσωπικότητας, έχοντας μαζί του απόλυτα ικανούς συνοδοιπόρους. Μάλιστα, ως προς το τελευταίο, αναντίρρητα εκείνοι παίρνουν ολοένα και περισσότερα δημιουργικά «μέτρα» στις εκάστοτε νέες κυκλοφορίες, δίνοντας, εκτός από διαπιστευτήρια, και μια νέα δημιουργική οπτική που φέρνει ανανεωτικό αέρα στο εκάστοτε εγχείρημα.

Φθάνοντας στα του νέου δίσκου της Neal Morse Band, αυτός έρχεται σχεδόν μια πενταετία έπειτα από το πολύ καλό "Innocence & Danger", πραγματευόμενος ένα θέμα διαχρονικά επίκαιρο· την πολυεπίπεδη εξερεύνηση της ανθρώπινης ανάγκης να ανήκει κανείς σε κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό του. Εκκινώντας με το instrumental "Beginning", εκείνο στέκει ως ένα εισαγωγικό πρελούδιο σε έναν ευρύτερο, πολυδιάστατο μουσικό κόσμο, όπου η μελωδία και η ατμόσφαιρα χρωματίζουν εξαρχής τον καμβά του άλμπουμ κατά το δοκούν.

Με τη μουσική του να είναι μεθοδικά δομημένη γύρω από ρητά θέματα που επανεμφανίζονται και εξελίσσονται, με τρόπο που θυμίζει την πιο εμβληματική τους δουλειά, το "L.I.F.T." μέσα από κομμάτια όπως το ξεχωριστό "Hurt People" και το έντεκα λεπτών, καταληκτικό "Love All Along", υφαίνει μια αφήγηση που διυλίζει τη στιχουργική θεματολογία, σε μια πλούσια επικολυρική εμπειρία.

Το jamming φαίνεται ξανά ως θεμέλιος δημιουργικός λίθος της μπάντας, καθώς οι αυτοσχεδιαστικές εξάρσεις της εντάσσονται με απόλυτα οργανικό τρόπο στην εκάστοτε σύνθεση, αποδεικνύοντας για ακόμη μια φορά τη χημεία μεταξύ των μελών. Οι εναλλαγές μέτρων, οι πολυφωνικές αρμονίες και τα επαναλαμβανόμενα θεματικά μοτίβα λειτουργούν σχεδόν κινηματογραφικά, στήνοντας έναν ηχητικό καμβά όπου το συμφωνικό prog των ’70s συναντά τη σύγχρονη παραγωγή και την αμερικανική gospel ευαισθησία.

Η δομή του δίσκου θυμίζει τα μεγάλα concept έργα των Genesis και των Yes (ενίοτε με μια αύρα από Pink Floyd), όχι ως μίμηση αλλά ως πράξη σπουδαία και τελεία, ενώ η ενθύμηση των Dream Theater δεν περιορίζεται μονάχα στα χαρακτηριστικά τύμπανα του Mike Portnoy, αλλά και στα παιξίματα του Eric Gillette, του πιθανόν αξιότερου συνεχιστή της κληρονομιάς του John Petrucci. Άλλωστε, το άλμπουμ δεν κρύβει τις επιρροές του· αντίθετα, τις μεταβολίζει, χρησιμοποιώντας prog λεξιλόγιο· σύνθετες αρμονίες, θεματικές επαναλήψεις και μελωδικά ξέφωτα, αφηγούμενο μια βαθιά ιστορία πίστης και αμφισβήτησης, κατά τα γνωστά στιχουργικά πρότυπα του Morse.

Τα πλήκτρα του Bill Hubauer απλώνονται συμφωνικά, οι κιθάρες αποκτούν συχνά πιο σύγχρονη, σχεδόν metal χροιά, ενώ το μπάσο του Randy George κρατά σταθερό τον αρμονικό ιστό και τη στιβαρότητα του rhythm section. Έτσι, ο ήχος του δίσκου ισορροπεί ανάμεσα στο συμφωνικό prog και σε αιχμηρότερα, σχεδόν prog-metal ξεσπάσματα, με κομμάτια που αναπνέουν οργανικά, δίχως να στερούνται συμφωνικού βάθους, λυρικότητας ή τεχνικής επάρκειας.

Δίνοντας χρόνο και ακροάσεις και στο νέο πόνημα της εκλεκτής παρέας της Neal Morse Band, είναι δεδομένο πως δεν θα απογοητευτεί κάποιος. Άλλωστε, το "L.I.F.T." πρόκειται για ένα έργο που υπενθυμίζει ότι το progressive rock, όταν υπηρετείται με όραμα και ειλικρίνεια, μπορεί ακόμη να παράγει πειστικά και ολοκληρωμένα άλμπουμ, αποδεικνύοντας ότι το σύγχρονο progressive rock μπορεί να παραμένει περίτεχνο, βαθιά συναισθηματικό και ταυτόχρονα αυθεντικό στις αρχές και τα διαχρονικά μοτίβα του ιδιώματος.

Bandcamp