أحمد [Ahmed]

H περσινή τους κυκλοφορία "[Sama'a] (Audition)" μας αφησε άφωνους. Ακούστε το πριν έρθετε έδω.

Οι Ahmed είναι ένα λονδρέζικο κουαρτέτο που εδώ και πάνω από μια δεκαετία κινείται κάπου ανάμεσα σε avant-garde jazz, ελεύθερους αυτοσχεδιασμούς, spiritual jazz και θορυβώδεις κυρίως πειραματισμούς. Μέχρι τώρα είχαν χτίσει σχεδόν όλη τη δισκογραφία τους πάνω στις συνθέσεις του Ahmed Abdul-Malik, αποδομώντας και επανασυναρμολογώντας τες μέσα από εκτεταμένα jams, εκρήξεις ελευθερίας ας πουμε και παράξενες ρυθμικές μετατοπίσεις. Ψιλομαγική παράνοια. Στο "Play Monk", το λέει και ο τίτλος, στρέφονται για πρώτη φορά αποκλειστικά στον Thelonious Monk, διασκευάζοντας κομμάτια όπως τα "’Round Midnight", "Evidence", "Epistrophy" και "Friday Thirteenth". Φυσικά, οι εκτελέσεις τους δεν έχουν καμία σχέση με συμβατικές διασκευές. Οι γνώριμες μελωδίες λειτουργούν περισσότερο σαν αφετηρίες για τεράστιες free jazz εκτροπές, παραμορφωμένα grooves, θορυβώδη σαξόφωνα και πιάνο που μοιάζει έτοιμο να διαλύσει το ίδιο το κομμάτι από μέσα.

Το "Play Monk" μοιάζει λιγότερο με tribute στον Thelonious Monk λοιπόν και περισσότερο με βίαιη αποδόμηση της ίδιας της γλώσσας του. Οι Ahmed παίρνουν μερικά από τα πιο ιστορικά και πολυπαιγμένα jazz standards και τα μετατρέπουν σε κάτι αγνώριστο, χωρίς όμως ποτέ να χάνεται ο πυρήνας τους. Ο Monk εξάλλου έχει συνθέσει μερικές από τις καλύτερες και αισίως πιο γνωστες jazz συνθέσεις ιστορικά. Το "’Round Midnight" ξεκινά σχεδόν αναγνωρίσιμο πριν διαλυθεί μέσα σε παραμορφωμένα επίπεδα μανιασμένου πιάνου, αλλόκοτα σαξοφωνικά ξεσπάσματα και έναν ρυθμό που μοιάζει έτοιμος να καταρρεύσει αλλά πάντα κάπου κάπως, επιβιώνει.

Ο Pat Thomas είναι ξανά ο απόλυτος πρωταγωνιστής. Παίζει πιάνο σαν να χτυπάει το όργανο με όλο του το σώμα, γεμίζοντας τα κομμάτια με κάτι άρρωστο, με μια αστρική βαρύτητα και μια σχεδόν κωμική βιαιότητα. Κι όμως, κάτω από όλο αυτό το χάος υπάρχει συνεχώς swing, υπάρχει groove, υπάρχει Monk ρε. Το συγκλονιστικό εδώ είναι ότι το συγκρότημα δεν αντιμετωπίζει αυτές τις συνθέσεις σαν ιερά κειμήλια αλλά σαν ζωντανό υλικό για τροποποίηση. Η μισάωρη εκδοχή του "Evidence" ακούγεται σαν free jazz, post-punk, noise και bebop να μπλέκονται στο ίδιο δωμάτιο. Ναι. Δεν κάνω πλάκα.

Παρότι ξεπερνά τις δύο ώρες, το άλμπουμ σπάνια κουράζει. Κάθε λίγα δευτερόλεπτα συμβαίνει κάτι περίεργο, αστείο, τρελό ή εντελώς αποδιοργανωτικό. Είναι ξεκάθαρα ένας από τους πιο συναρπαστικούς jazz δίσκους της χρονιάς. Και τιμά μερικά εκπληκτικά κομμάτια.

Bandcamp