Sunn O)))

Δεν ξέρω αν έχουμε αντιληφθεί πραγματικά πόσο δρόμο έχουν διανύσει οι Sunn O))). Η απόσταση από εκείνο το project που γεννήθηκε διότι οι O'Malley και Anderson ήθελαν "να καπνίζουν μαριχουάνα δίπλα σε ενισχυτές που παίζουν σε βάρβαρες εντάσεις", μέχρι στο να θεωρούνται σήμερα τιτάνες της πειραματικής μουσικής γενικά, είναι τεράστια, όχι όμως παράλογη. Όταν τους είδα στην προηγούμενη περιοδεία τους στο National Concert Hall της Ιρλανδίας (το αντίστοιχο Μέγαρο Μουσικής) και το κοινό ήταν κατά το ένα ήμισυ μεταλλάδες και κατά το άλλο άνθρωποι που παρακολουθούν την κλασική/μοντέρνα μουσική, αντιλήφθηκα για τα καλά πως αυτή η 25ετής σπουδή πάνω στα drones, την ένταση και τον μινιμαλισμό είναι πολλά περισσότερο από riffs: είναι αναμέτρηση με τον χώρο και τον χρόνο.

Σε αυτή την φάση της καριέρας τους, οι Sunn O))) έχουν εξελιχθεί σε ένα δημιουργικό όχημα που εκφράζεται μέσα από την πολλαπλότητα των τεχνών. Τα γιγάντια κιθαριστικά drones θα βιωθούν καλύτερα μαζί με την υπέρβαρη, υπαρξιακή τέχνη του μεγάλου Mark Rothko (δύο έργα του κοσμούν το άλμπουμ) και τα σχεδόν ποιητικά liner notes του Robert Macfarlane. Στο μουσικό κομμάτι όμως, το ντεμπούτο τους για την Sub Pop δεν περιέχει κανέναν απολύτως καλεσμένο. Οι O'Malley/Anderson σηκώνουν και τα εβδομήντα λεπτά της μουσικής μόνοι τους, δεν έχουν όμως κανένα πρόβλημα στο να οικοδομήσουν ένα ακόμα απίστευτα βαρύ, πυκνό, διαλογιστικό άλμπουμ, μια ακόμη κλασική Sunn O))) εμπειρία.

Δύο στοιχεία διαφοροποιούν το άλμπουμ αυτό από τα προηγούμενα. Το πρώτο είναι η έντονη χρήση των (ηχογραφημένων στην φύση) field recordings. Ο ήχος του τρεχούμενου νερού, του δάσους, ακόμα και της ζωικής παρουσίας, διεισδύει στην μουσική περίπου σαν να θέλει να της προσδώσει έναν φυσιολατρικό, γήινο χαρακτήρα - σε αντίθεση με τα ταξίδια στον αιθέρα των "Life Metal"/"Pyroclasts". Το άλλο είναι η προσέγγιση της παραγωγής: θεωρώ το "Life Metal" ως διαμάντι στην δισκογραφία τους λόγω ήχου, με τον Albini να αποτυπώνει την μπάντα σε μπομπίνα και να μετατρέπει την μουσική τους σε ταλαντώσεις που μπορούσες να ακούσεις. Εδώ δυστυχώς δεν επενδύουν στους χρωματισμούς του ήχου αλλά στον όγκο. Το άλμπουμ έχει δεκάδες overdubbed κιθάρες και το αποτέλεσμα είναι τρομερά πυκνό κι επιβλητικό, προσωπικά όμως μου λείπει η προηγούμενη "κίνηση" του ήχου και ο τρόπος που σε χτυπούσε στο στήθος.

Αξίζει βέβαια να ειπωθεί πως τα έξι τραγούδια του άλμπουμ - όλα από 8 ως 18 λεπτά - έχουν αρκετές εναλλαγές στα κιθαριστικά ακόρντα, μιλώντας φυσικά για τα δεδομένα των Sunn O))). Ειδικά τα "Butch's Guns" και "Glory Black" μπορούν να χαρακτηριστούν έως και "γρήγορα" tracks, με το δεύτερο μάλιστα να έχει κι ένα καταπληκτικό μέρος με πιάνο. Αν και το θεωρώ την καλύτερη στιγμή του, το άλμπουμ ακούγεται καλύτερα ολόκληρο. Φυσικά. Όλοι οι μυημένοι στην δισκογραφία των Sunn O))), ξέρετε ήδη το ταξίδι που σας περιμένει και πως να το ζήσετε: ακουστικά, ένταση στο τέρμα, απώλεια της αίσθησης του χρόνου και θέληση για ταξίδια υπερβατικά. Με συνοδευτικές ουσίες ή χωρίς.

Το "Sunn O)))" τελικά έρχεται να περιγράψει ιδανικά την εμπειρία της πρόσφατης περιοδείας τους. Χωρίς πολλά πολλά και χωρίς έξτρα στολισμούς, το ντουέτο παραδίδει μια ακόμη τελετή θορύβου και δονήσεων, ένα drone metal έπος που θα ανταμείψει γι ακόμη μια φορά τους πιστούς της Sunn O))) θρησκείας. Με το άλμπουμ να στέκεται σαν ένα τυπικό δείγμα της δισκογραφίας τους, ηχεί σαν το ποιοτικό κλείσιμο μιας μινιμαλιστικής και κάπως μοναχικής φάσης της καριέρας τους. Ελπίζοντας πως στο επόμενο βήμα τους θα επιλέξουν να ξαναθολώσουν τα νερά και να κάνουν κάτι πιο απρόβλεπτο, δεν έχουμε πρόβλημα να ζήσουμε αυτό το άλμπουμ σαν έναν παρατεταμένο κοσμικό οργασμό.

Bandcamp