Ostraca

Ειλικρινά δεν ξέρω πόσες φορές μπορεί μια μπάντα να σε διαψεύδει θετικά. Μετά το συγκλονιστικό "Disaster” και το εξαιρετικό περσινό EP, θα περίμενε κανείς μια μικρή κοιλιά, μια στιγμή που θα πατούσαν φρένο. Δεν συμβαίνει. Οι Ostraca συνεχίζουν να εξελίσσονται χωρίς να χάνουν ούτε κάτι τόσο δα από την ταυτότητά τους. Παραμένουν μία από τις πιο σημαντικές σύγχρονες screamo μπάντες και το αποδεικνύουν ξανά, εδώ. Και μάλιστα με την ίδια συνέπεια απο το 2015. Πίεση, ταρακουνημα αλλά και ατμόσφαιρα που τελικά να σε αφήσει εξαντλημένο. Σκληρό και συνάμα όμορφο.

Το πρώτο πράγμα που αντιλαμβάνεσαι φέτος είναι η ωριμότητα στη σύνθεση. Δεν κυνηγούν διαρκώς την έκρηξη. Την καθυστερούν. Χτίζουν αργά την ένταση, αφήνουν τις κιθάρες να δημιουργήσουν ένα σχεδόν κινηματογραφικό υπόβαθρο και ύστερα όλα καταρρέουν με μια βία που μοιάζει απολύτως φυσική. Πρακτικά βάζουν αρκετά post-κάτι σημεία δηλαδή. Αυτό το παιχνίδι ανάμεσα στην υπομονή και την απόλυτη καταστροφή είναι ίσως το μεγαλύτερο όπλο τους πλέον. Δεν γράφουν απλώς βαριά και ακραία μουσική. Γράφουν μουσική που σε κρατάει συνεχώς σε μια κατάσταση αναμονής. Είναι η πλοκή και το χτίσιμο προς τα κρεσέντο.

Οι κιθάρες παραμένουν το μεγάλο ατού. Άλλοτε πλέκουν μελωδίες που θυμίζουν post-rock λοιπόν, άλλοτε βυθίζονται σε λάσπη και λίγο αργότερα εκρήγνυνται σε κατάμαυρα screamo ξεσπάσματα. Το μπάσο δεν ακολουθεί απλώς. Συμμετέχει ενεργά στη διαμόρφωση της ατμόσφαιρας, γεμίζοντας κάθε κενό με τρόπο σχεδόν υπόγειο. Σε σημεία το μπάσιμο του είναι σαν μπουλντόζα. Τα τύμπανα είναι ξανά συγκλονιστικά. Δεν αναζητούν την τεχνική επίδειξη, αλλά υπηρετούν απόλυτα τη δραματουργία των κομματιών. Όταν χρειάζεται ισοπεδώνουν και όταν πρέπει κάνουν πίσω και αφήνουν τον χώρο να αναπνεύσει. Την ατμόσφαιρα να κερδίσει μωρέ.

Σκοτάδι, ένταση και συναισθηματική συντριβή σε έναν συγκλονιστικό δίσκο.

Τα φωνητικά εξακολουθούν να αποτελούν εμπειρία από μόνα τους. Είναι (κυρίως) ουρλιαχτά, ναι. Είναι κατάρρευση, είναι φωνή που ακούγεται σαν να διαλύεται μπροστά σου. Υπάρχει απόγνωση, οργή, πόνος και μια διαρκής αίσθηση απώλειας. Ακόμη κι όταν δεν παρακολουθείς τους στίχους, ή δεν πιάνεις τι λένε βρε, ε απλώς καταλαβαίνεις ακριβώς τι θέλουν να σου μεταδώσουν.

Αυτό που πάντα με κερδίζει στους Ostraca είναι ότι δεν εγκλωβίζονται ποτέ σε μία μόνο αισθητική. Είναι screamo, ναι. Είναι όμως ταυτόχρονα μοντέρνο crust, post-hardcore, sludge, post-metal, ακόμα και κάτι από τη σκοτεινή ατμόσφαιρα του σύγχρονου black metal. Κι ομως, θα τα βρεις όλα εδώ. Να ας πούμε άκου το "Freedom From Pain". Θα πάθεις πλάκα με το τι περιέχει! Οργανικά δεμένα μεταξύ τους όλα, υπηρετώντας κάθε φορά το συναίσθημα του κάθε κομματιού. Δεν σκέφτεσαι ποτέ τις ταμπέλες όσο ακούς τον δίσκο. Απλώς παρασύρεσαι. Και στο κάτω κάτω δεν σε νοιάζει. Όλα ειναι μουσική, όλα οφείλουν να ενοχλούν το συναίσθημα.

Στιχουργικά, η μπάντα εξακολουθεί να κοιτάζει κατάματα έναν κόσμο που μοιάζει να αποσυντίθεται. Δεν υπάρχουν εύκολες απαντήσεις ούτε κάποια αισιόδοξη διέξοδος. Υπάρχει μόνο η προσπάθεια να σταθείς όρθιος μέσα σε μια πραγματικότητα που διαρκώς καταρρέει. Κι όμως, μέσα σε αυτή τη ζοφερή εικόνα, υπάρχει μια παράξενη ανθρώπινη ζεστασιά. Σαν να σου λένε ότι, όσο υπάρχουν άνθρωποι που νιώθουν έτσι, υπάρχει ακόμη λόγος να φωνάζεις. Λίγοι… αλλά υπάρχουν.

Δεν θα αποδείξουν τίποτα. Δεν θέλουν μάλλον. Γράφουν δίσκους που ελάχιστοι μπορούν να πλησιάσουν στο σύγχρονο screamo. Κάθε νέα κυκλοφορία τους μοιάζει να ανεβάζει λίγο ακόμη τον πήχη. Αντί να εξαντλούνται δημιουργικά, δείχνουν να γίνονται ολοένα και πιο ουσιαστικοί. Άλλη μία σπουδαία δουλειά από μια μπάντα που εδώ και χρόνια αξίζει πολύ περισσότερη αναγνώριση από αυτή που τελικά λαμβάνει.

Δεν σε εντυπωσιάζει. Σε διαλύει.

Bandcamp