Onségen Ensemble

Κι αν έχουμε πει καλά λόγια σ’ αυτές εδώ τις σελίδες για το φαινόμενο που ακούει στο όνομα των Onségen Ensemble. Η progressive rock μουσική κολλεκτίβα απ’ την Φινλανδία μας συγκινεί εδώ και περίπου μία δεκαετία με κάθε νέα της κυκλοφορία, κι αφού παρακολουθήσαμε μνημειώδεις μάχες, αναμετρηθήκαμε με τον φόβο μας, και ταξιδέψαμε σε άλλα βασίλεια, ήρθε η ώρα να ακούσουμε κι ένα παραμύθι. Προσφέρεται, εξάλλου, η μουσική τους πρόταση για να εξάρει την φαντασία και να γεννήσει μέσα μας αρώματα, τόπους, και χαρακτήρες στο ημίφως.

Αν δεν έχετε ξανακούσει τη μουσική των Onségen Ensemble, να ξέρετε ότι λέξεις όπως «κινηματογραφικό», «πολυποίκιλο» και «λυρικό» τους προσδιορίζουν πολύ καλά. Έχοντας σταδιακά απομακρυνθεί απ’ το πολύ rock βάρος για χάρη της πιο μελωδικής πλευράς τους, οι Ο.Ε. έχουν αγκαλιάσει την μουσική παράδοση των soundtracks, εξαρχής παρούσα στο στυλ τους, και την αναδείξει οργανικά στην αιχμή του οράματός του. Έτσι, τα spaghetti westerns ενώνονται με την Φινλανδική jazz rock, τις post-rock κορυφώσεις και την ‘70s μεγαλοπρέπεια του προοδευτικού ήχου, με πληθώρα χορωδιακών μερών.

Στο "A Tale" τα πράγματα ελάχιστα αλλάζουν, όμως και πάλι υπάρχουν διαφοροποιήσεις. Για αρχή, πρόκειται ίσως για τον δίσκο με την μεγαλύτερη παρουσία φωνητικών. Πιστοί σ’ έναν σταθερό πυρήνα εδώ και κάποιες κυκλοφορίες, οι Esa Juujärvi (μπάσο), Joni Mäkelä (κιθάρα), Samuli Lindberg (ντραμς), κρατούν κοντά τους Mikko Vuorela (φλάουτο, φυσαρμόνικα) και Jarmo Väärä (τρομπέτα), αλλά φέρνουν και την Vilma Pesola για να χαρίσει την υπέροχη φωνή της στα κομμάτια, τονίζοντας ακόμη περισσότερο εκείνον τον ‘70s χαρακτήρα, θυμίζοντας μπάντες όπως οι κλασσικότροποι Renaissance και οι Curved Air.

Η παρουσία στίχων κάνει τα κομμάτια πιο εστιασμένα και συμβατικά, λιγότερο απλωμένα και αφηγηματικά απ’ ό,τι προηγουμένως, ενώ και οι διάρκειες κάπως πέφτουν, όχι πολύ, αλλά αισθητά. Κομμάτια όπως τα δύο πρώτα, "Garden of Selestials" και "To Be Led By The Lost" είναι εξαιρετικά δείγματα αυτής της νέας, πιο συμπαγούς ενσάρκωσης των O.E., αλλά με την ίδια ονειρική και κομψή ενορχήστρωση, ενώ το καταληκτικό οκτάλεπτο "Crystal Waters of Spring" με το γνώριμο steel drum του, έχει ακριβώς αυτήν την εντυπωσιακή μεγαλειότητα που περιμένουμε απ’ το Φινλαδικό συγκρότημα.

Δυστυχώς, ανάμεσα στα bookends του δίσκου, είναι λίγα τα πράγματα που θα μπορέσουν να συγκινήσουν. Ειδικά αν υπάρχει ήδη μία εξοικείωση με το ύφος της κολλεκτίβας, τα κομμάτια στην καλύτερη περίπτωση θα ανταποκριθούν στις προσδοκίες, όμως επουδενί δεν θα τις ξεπεράσουν, αφού πετυχαίνουν να φτιάξουν ατμόσφαιρα πάνω σε γνώριμους μουσικούς δρόμους και ηχοτοπία, όμως αδυνατούν να φέρουν αυτή την επιπρόσθετη πινελιά που θα ξεχωρίσει το νέο δίσκο απ’ τους υπόλοιπους. Ακόμη και το πλήρως ορχηστρικό "The Word" μοιάζει αυτάρεσκα σύντομο και απλό στην εξέλιξή του, ώστε παρά την όμορφη κλιμάκωση και τα φρενήρη drums, σε κάνει να αναρωτιέσαι γιατί δεν το δούλεψαν με περισσότερη τόλμη.

Η καλαισθησία και ο ηχητικός πλούτος, φυσικά, δεν θα εκλείψουν ούτε αυτή τη φορά, αρχής γενομένης απ’ το εξώφυλλο, όμως ίσως έχουμε την πιο αδύναμη καταχώρηση στον κατάλογο του συγκροτήματος. Ας είναι. Μπορεί να είναι μία σύντομη ανάπαυλα στο δάσος, να πούμε παραμύθια γύρω απ’ τη φωτιά, πριν ξεκινήσουμε για νέους τόπους με το πρώτο φως της αυγής.

Bandcamp