Uriah Heep, Heavy Pettin @ Floyd, 08/11/26

Ομολογώ πως τις τελευταίες εβδομάδες έχω μια περίεργη διάθεση για τα όσα συμβαίνουν στο classic rock/metal μικρόκοσμο μας. Μια η πιο πρόσφατη εμφάνιση των Deep Purple στη χώρα μας, που ακολουθήθηκε από το σοβαρό πρόβλημα υγείας του Ian Gillan, μόλις μερικές ημέρες αργότερα, μια η αποχώρηση του Ian Hill από τους Judas Priest λόγω επίσης ενός σημαντικού θέματος υγείας, οι μουσικοί ήρωες του παρελθόντος έχουν αρχίσει, σταδιακά, να αποσύρονται από την ενεργό δράση. Έτσι, η farewell περιοδεία των Uriah Heep ήρθε να κουμπώσει σε αυτό το συναίσθημα, καθώς οι Βρετανοί heavy prog θρύλοι φαίνεται να διανύουν, με τη σειρά τους, τα τελευταία χιλιόμετρα μιας σπουδαίας πορείας έξι δεκαετίων δράσης.

Προτού πάμε, όμως, στα καθέκαστα της εμφάνισης τους, οι ιστορικοί Heavy Pettin θα μας κρατούσαν καλή συντροφιά για το χρονικό διάστημα που είχαν τη σκηνή στη διάθεση τους. Οι Σκοτσέζοι hard rockers αποτέλεσαν τέκνα του NWOBHM ρεύματος, πίσω στα ‘80s, έχοντας δραστηριοποιηθεί ξανά πρόσφατα και κυκλοφορήσει πέρυσι τον τέταρτο κατά σειρά δίσκο τους. Ξεκινώντας το set τους με το ομότιτλο άσμα από το περσινό "Rock Generation", έδειξαν ευθύς εξαρχής την άμεση συγγένεια του ήχου τους με εκείνον των Saxon και Def Leppard, έχοντας μπόλικη όρεξη που επηρέασε αντίστοιχα και το διαρκώς αυξανόμενο κοινό.

Ο Steve Hayman υπήρξε πρωτεργάτης της προσπάθειας να ζεσταθεί ο κόσμος με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, ζητώντας τη συμμετοχή στα κομμάτια που μας παρουσίασαν από το σύνολο της δισκογραφίας τους, αλλά και αποδίδοντας πειστικά τα φωνητικά του καθήκοντα - με μια επιπλέον Biff Byford αύρα. Σοβαρό σχήμα επί σκηνής, από αυτά που σε κάνουν και περνάς αβίαστα καλά για όσο χρόνο έχουν, ακόμη κι αν το υλικό τους δεν ανήκει στο πρώτο ποιοτικό ράφι του είδους. Άνετα τους ξανάβλεπα ζωντανά, αν και δύσκολα ξανάκουγα ολόκληρο δίσκο τους.

Φτάνοντας στα όσα είχαν να επιδείξουν οι headliners σε αυτήν τους την – ίσως ύστατη – επιστροφή στη χώρα μας, θα χρειάζονταν μονάχα δύο τραγούδια προτού μας βάλουν για τα καλά στο κλίμα της εορταστικής τους, αποχαιρετιστήριας διάθεσης. "Grazed By Heaven" και "Save Me Tonight" θα προετοίμαζαν το δρόμο για το πραγματικό εναρκτήριο "Shadows Of Grief", με τις πρώτες νότες του – εκ των αγαπημένων τραγουδιών του King Diamond – να προκαλούν ντελίριο ενθουσιασμού στο κατάμεστο μαγαζί επί της οδού Πειραιώς.

Άλλωστε, οι Uriah Heep του σήμερα στέκουν ως ένα σπουδαίο live act, που αποδίδει τα δέοντα στους εκάστοτε ύμνους που παρουσιάζει ζωντανά. Με τη φιγούρα του αειθαλούς Mick Box να συνδέει καθένα από αυτά τα 56 χρόνια καριέρας πειστικά και την υπόλοιπη μπάντα να αποτελείται από μουσικούς κλάσης, ποτισμένους με το αληθινό πνεύμα των συνθέσεων που αποδίδουν, τα πάντα κύλησαν ιδεατά, σε μια από τις κορυφαίες εμφανίσεις μπάντας τέτοιας ηλικίας στη χώρα μας.

Εξαιρετικός πολυοργανίστας ο Phil Lanzon, με τα πλήκτρα του να κυριαρχούν στην ατμόσφαιρα και να πρωταγωνιστούν σε συνθέσεις σαν το συγκινητικό "July Morning" ή το αλαβάστρινο "Sunrise", ασυγκράτητος drummer ο Russell Gilbrook, με τα fast paced ξεσπάσματα του ή τη συνολική του απόδοση στο "Magician’s Birthday" (με ολίγη από "Wake The Sleeper") να κλέβει τις εντυπώσεις, αλλά ιδιαίτερη μνεία αξίζει στον Καναδό Bernie Shaw.

Ο ίδιος, βρίσκεται στο σχήμα εδώ και 40 χρόνια, έχοντας διαδεχθεί θρυλικές φωνές σαν εκείνες του David Byron και του John Lawton. Η πορεία του μαζί με τους Uriah Heep δικαίωσε απόλυτα τον Mick Box για την επιλογή του, αφού ο Shaw τους έδωσε μια σταθερότητα και μια συνέπεια, χαρίζοντας τους μια δεύτερη, ομαλότερη καριέρα μετά τις ξέρες των early ‘80s. Κι ερμηνευτικά, πάντως, ο Καναδός αποτελεί εγγύηση, αφού ερμηνεύει παραπάνω από αξιοπρεπώς τον κατάλογο κομματιών του Byron, χωρίς να προβαίνει σε πολλαπλές ερμηνευτικές παραδοχές ή να αποφεύγει σημεία, όπως φάνηκε και στο πολύ απαιτητικό μεσαίο τμήμα του "July Morning", πέραν των υπολοίπων.

Για τον Dave Rimmer, ο οποίος είναι και ο μόνος που δεν αναφέρθηκε από το κουιντέτο μουσικών, θα σημειωθεί μονάχα ότι, πέραν της εδώ θέσης του, θα αναπληρώνει πλέον και τον Ian Hill στους Judas Priest, με τον Βρετανό μπασίστα σίγουρα να κάνει κάτι καλά στην καριέρα του. Όσο, δε, για τις κορυφές μιας εμφάνισης που δεν έδειξε να υπολείπεται πουθενά, τα «δύο ακόρντα» του αγαπημένου και πολυακουσμένου "Lady In Black", το υπέροχα ταξιδιάρικό "The Wizard", αλλά και το encore των "Sunrise” και “Easy Livin’", με τα οποία ολοκληρώθηκε η μιάμιση ώρα ενός ταξιδιού από τα μαγευτικά early ‘70s, στο σήμερα.

Αν αυτή υπήρξε η τελική live παρακαταθήκη των Βρετανών σε ό,τι μας αφορά, σίγουρα πρόσθεσε ακόμη ένα αξιόλογο λιθαράκι σε μια κληρονομιά άνω του μισού αιώνα δημιουργικής δράσης, δίχως να μας αφήνει περιθώρια για αστερίσκους ή παραδοχές για την απόδοση των όσων μας παρουσίασαν. Σαφώς, οι Ken Hensley, David Byron, Lee Kerslake και τόσοι και τόσοι μουσικοί των κλασικών ασμάτων της, δεν ήταν - και δεν θα μπορούσαν εκ των πραγμάτων να είναι - παρόντες σε αυτόν τον αποχαιρετισμό στα όπλα, μα το μουσικό τους πνεύμα συνοδεύει την κάθε σύνθεση αυτής της μπάντας, της ίσως πιο υποτιμημένης εκ των κλασικών σχημάτων της γενιάς της.

Φωτογραφίες: Ιάκωβος Χατζησταύρου