Goat, Holy Monitor @ Gazarte Ground Stage, 31/10/26

Τους Goat τους είχαμε γνωρίσει και αγαπήσει από το ντεμπούτο τους κιόλας. Μετά τον δεύτερο δίσκο τους μάλιστα είχαμε την τιμή να μας επισκεφθούν και για πρώτη και μοναδική έως πρόσφατα φορά, δίνοντας μια συναυλία που είχε μείνει αξιομνημόνευτη σε ένα sold out Gagarin. Από τότε κύλισε αρκετό νερό στο αυλάκι και βγήκανε και τέσσερις ακόμα δίσκοι που έφεραν τους Σουηδούς να εξερευνούν και να πειραματίζονται ακόμα περισσότερο με τους ήχους τους. Ετούτη τη φορά οι συναυλίες ήταν δύο και αυτό μου έκανε μια μικρή εντύπωση αρχικά, αλλά το γεμάτο Gazarte το Σάββατο (και την Παρασκευή, όπως έμαθα) το βράδυ διέλυσε τις αμφιβολίες μου. Ο κόσμος γουστάρει Goat!

Οι δικοί μας Holy Monitor ήταν ένας ακόμα λόγος για να παρευρεθεί κάποιος σ’ αυτή τη συναυλία. Μετά από ένα μικρό διάλειμμα που είχαν τον τελευταίο καιρό, επανήλθαν δριμείς και ορεξάτοι επί σκηνής. Στα σχεδόν 35 λεπτά που είχαν στη διάθεσή τους μας έπαιξαν κυρίως παλιότερα κομμάτια τους, με το ντεμπούτο τους να έχει την τιμητική του. Τα τρία πρώτα κομμάτια τα έπαιξαν σχεδόν απνευστί, με το ατμοσφαιρικό “Golden Light” να δίνει τη σκυτάλη στο ρυθμικό “Aphrodite” και να κλείνουμε με το ενεργητικό “Animal Heart”.

Το περιπετειώδες “The Sky Is Falling Down” από το “Southern Lights” ήταν μάλλον η αγαπημένη μου στιγμή. Ο ήχος τους ήταν πολύ καλός, τα τραγούδια τους είναι όμορφα, η απόδοσή τους άγγιξε το εξαιρετικό. Βλέποντάς τους συνειδητοποίησα ότι μου είχαν λείψει, μιας και θεωρώ ότι ξεχωρίζουν από τα εγχώρια συγκροτήματα της νεοψυχεδελικής σκηνής και όλες τους οι δουλειές είναι αξιόλογες. Πολύ ωραίο support που δικαιολόγησε απολύτως τη θέση του στη σκηνή του Gazarte.

Οι Goat μας άφησαν λίγο σε αγωνία, καθυστερώντας περίπου ένα τέταρτο από την προγραμματισμένη ώρα που ήταν να εμφανιστούνε, αλλά από τότε που αποφάσισαν να βγούνε στη σκηνή ένας-ένας, κυριολεκτικά κυριάρχησαν. Ο ήχος, τέλειος από την πρώτη κιόλας νότα. Ο καθοριστικός κρουστός τους διεκδίκησε τον ρόλο του από το εναρκτήριο κιόλας “Ouroboros” και δεν τον έχασε ποτέ. Ο δε μπασίστας τους, έπαιζε κάτι ενισχυμένες μελωδίες που έμπαιναν στο μυαλό σου και το τριβέλιζαν χωρίς σταματημό. Ίσως η κρισιμότερη συνεισφορά στο σανίδι του Gazarte, μιας και καθοδήγησε την ατελείωτη γκρούβα σε όλη τη συναυλία.

Το “Goatbrain” σε σημεία θύμιζε ‘60s, ενώ στο κιθαριστικό “Goathead” τα κρουστά που έπαιζαν οι δύο τραγουδίστριες γέμισαν τον χώρο. Το setlist μοιράστηκε σχεδόν σε όλες τις δουλειές των Goat και μάλιστα, διέφερε από την προηγούμενη μέρα κατά τρία-τέσσερα κομμάτια, δικαιώνοντας τους πιο φανατικούς που βρέθηκαν στο Gazarte και τις δύο βραδιές. Τι εννοείται αν υπήρξαν τέτοιοι – φυσικά και υπήρξαν, πάντα υπάρχουν! Μέσα σ’ όλα, ακούσαμε κι ένα νέο κομμάτι, ονόματι (πιθανότατα) “Scorpio”, το οποίο πρωταγωνίστησαν τα τύμπανα και τα κρουστά.

Το “Under No Nation” ήταν μια από τις αρκετές στιγμές που οι Goat ξεχείλωσαν μια εκτέλεση πολύ παραπάνω απ’ ό,τι την έχουμε συνηθίσει από τη studio εκδοχή – κι αυτό λειτούργησε πολύ ωραία, σχεδόν διονυσιακά. Ακόμα καλύτερα αυτό φανηκε στο αμέσως επόμενο “Golden Dawn”, το οποίο από τα τρία λεπτά πήγε σχεδόν στα οκτώ. Το χαρούμενο και εξωστρεφές “Union Of Mind And Soul” το διαδέχτηκε το αρκετά φαζαριστό “Queen Of The Underground”, στο οποίο οι κιθάρες για πρώτη ίσως φορά μέσα στη βραδιά πρωταγωνίστησαν ξεκάθαρα, πράγμα που συνεχίστηκε και στο επόμενο “Goatfuzz”.

Το “It’s Time For Fun” παρατάθηκε εύστοχα με ωραία σολίδια και φωνητικές ακροβασίες στον διπλάσιο περίπου χρόνο σε σχέση με την τετράλεπτη στούντιο έκδοσή του, με τη μπάντα να επιδίδεται σε ένα αυτοσχεδιαστικό (ή και «αυτοσχεδιαστικό») πάρτυ. Χωρίς να έχουμε ακόμα χορτάσει, μας άφησαν για το τελετουργικό του encore, βγαίνοντας και πάλι μετά από λίγο για το απαραίτητο “Let It Burn” στο οποίο τα πλήκτρα μας ταξίδεψαν και για μια πολύ ωραία και μακρόσυρτη εκτέλεση του “Run To Your Mama” με το οποίο και μας αποχαιρέτησαν μετά από λίγο παραπάνω από 70 λεπτά. Ο αντίλογος στο ότι η συναυλία ίσως δεν κράτησε πολύ, είναι ότι δεν είχε κάποια συγκεκριμένη κορύφωση, αλλά ήταν όλη μια κορύφωση.

Αυτό που παίζουν οι Goat είναι δύσκολο να περιγραφεί με έναν ή δύο χαρακτηρισμούς. Πάντως οι μάσκες και το μυστήριο τελικά περνάνε σε δεύτερο ρόλο μπροστά σε αυτό που παρουσιάζουν στη σκηνή, με τη μουσική να πρωταγωνιστεί και να σε κερδίζει. Βλέποντας πόσο σύντομες ήταν οι απαντήσεις που μου είχαν στείλει είχα στραβώσει λίγο την μούρη μου, αλλά την ώρα που τελείωσε η συναυλία στο Gazarte, είχα ήδη φάει το καπέλο μου σαν τον Τζων τον Ρόμπαξ. Οι Goat με αποστομώσανε με μια φοβερή εμφάνιση που έκανε όλο τον κόσμο να χορεύει. Όντως, τελικά, το μόνο που μετράει είναι το groove γι’ αυτούς.

Φωτογραφίες: Χρήστος Λεμονής