Sevendust: «Θα φτάναμε στο σημείο να παίζουμε σε μαγαζιά με καβούρια και κιόσκια με τάκος»

Πάνω από τρεις δεκαετίες μετά την ίδρυσή τους, οι Sevendust κυκλοφορούν το "One", έναν δίσκο που γεννήθηκε από την απόφαση να γράψουν χωρίς κανόνες, χωρίς υπεραναλύσεις και χωρίς να σκέφτονται πως "πρέπει" να ακούγεται το συγκρότημα. Με αφορμή την κυκλοφορία και την επικείμενη επιστροφή τους στην Ευρώπη, μιλήσαμε με τον ντράμερ Morgan Rose για τη συνεργασία με τον Elvis Baskette, για τα χρόνια που η μπάντα βρέθηκε κοντά στο τέλος εξαιτίας κακοδιαχείρισης, και για την απρόσμενη αναγέννηση που ζουν σήμερα, παίζοντας πλάι-πλάι με τους Creed και τους Alter Bridge. Μια κουβέντα για την επιβίωση, την αδελφοσύνη και το πώς ένα συγκρότημα που κάποτε σκέφτηκε να τα παρατήσει βρήκε ξανά τον δρόμο του.

Γειά σου Μόργκαν! Έχουμε την ευκαιρία να τα πούμε ενώ ο δίσκος είναι ήδη στα χέρια των οπαδών σας. Πώς ήταν η υποδοχή μέχρι στιγμής από κριτικούς και κοινό;

Χαίρομαι σε βλέπω φίλε! Είμαι πολύ καλά και η υποδοχή μέχρι τώρα είναι εξαιρετική, οπότε είμαστε πραγματικά ενθουσιασμένοι με αυτόν τον νέο κύκλο που ξεκίνησε.

Ποια ήταν η πρόθεσή σας όταν ξεκινήσατε να γράφετε αυτόν τον δίσκο; Είχατε κάποιο συγκεκριμένο στόχο όσον αφορά την κατεύθυνση, τον ήχο και τη γενική προσέγγιση;

Νομίζω ότι έχουμε βάλει πολύ πίεση στον εαυτό μας όλα αυτά τα χρόνια, ίσως το υπεραναλύαμε. Όπως: "Ας πάμε σε αυτή την κατεύθυνση", "Ας προσπαθήσουμε να κάνουμε αυτό πιο βαρύ" και τέτοιες συζητήσεις. Όταν έχεις μια ομάδα διαφορετικών ανθρώπων που γράφουν και προσπαθείς να συντονίσεις τα πάντα, κάποιος μπορεί να μην είναι σε αυτή τη διάθεση. Κάποιος μπορεί να λέει: "Δεν θέλω πραγματικά να γράψω τέτοια πράγματα τώρα. Αυτό που νιώθω και με εκφράζει είναι κάτι εντελώς διαφορετικό".

Γράψε ό,τι θέλεις να γράψεις. Έχουμε 14 δίσκους. Αν βγει σκατά, οι άνθρωποι μπορούν να ακούσουν τους άλλους 13

Κάπως έτσι καταλήξαμε σε μια λογική: "Ξέρεις τι, γράψε ό,τι θέλεις να γράψεις. Έχουμε 14 δίσκους. Αν βγει σκατά, εντάξει, οι άνθρωποι μπορούν να ακούσουν τους άλλους 13".

Την εποχή εκείνη, νομίζω ότι τουλάχιστον μερικοί από εμάς σκεφτόμασταν ότι αυτός θα μπορούσε να είναι ο τελευταίος μας δίσκος. Αποφασίσαμε να μη βάλουμε κανέναν κανόνα εδώ. Ας γράψουμε απλά αυτό που θέλουμε να γράψουμε. Νομίζω ότι κάνοντας αυτό, μας έκανε να μη νιώθουμε την ίδια πίεση και ήμασταν πιο ελεύθεροι. Μου αρέσει πολύ αυτός ο δίσκος. Δεν ήξερα καν τι στο καλό είχαμε κάνει, για να είμαι ειλικρινής. Ο δίσκος είχε τελειώσει, δεν είχαμε κάποια πρόχειρη μίξη, οπότε είχα ξεχάσει ότι είχαμε γράψει κάποια από αυτά τα τραγούδια. Η αποδοχή μέχρι στιγμής είναι εκπληκτική.

Τι σας οδήγησε να ονομάσετε τον δίσκο "One"; Έχει κάποια ειδική σημασία, ίσως σηματοδοτώντας την επιστροφή στις ρίζες σας;

Ναι, σίγουρα. Ξέρεις, είμαστε μαζί για πολύ καιρό, οπότε είμαστε σαν αδέρφια. Και δεν ήταν πάντα εύκολο. Κάπως καταφέραμε να βρούμε τον δρόμο μας σε αυτό το σημείο όπου είμαστε όλοι υπερβολικά συμπονετικοί μεταξύ μας και φροντίζουμε ο ένας τον άλλον. Νομίζω ότι φροντίζουμε ο ένας τον άλλον περισσότερο τώρα από ποτέ.

Οπότε είχε αυτή την αίσθηση του "ένας για όλους" και της συντροφικότητας. Νομίζω ότι ο Clint ήρθε με τον τίτλο, και εγώ ποτέ δεν ήμουν από αυτούς που ενθουσιάζονται ιδιαίτερα με τέτοια πράγματα. Αλλά είχε πολύ νόημα, και αυτό είναι το σημείο στο οποίο βρισκόμαστε τώρα. Πιθανόν να βρισκόμαστε στο πιο υγιές σημείο, ως συγκρότημα, που έχουμε βρεθεί ποτέ.

Έχεις αναφέρει προηγουμένως ότι σκέφτηκες πως αυτός θα μπορούσε να είναι ο τελευταίος σας δίσκος. Σε άλλες συνεντεύξεις έχεις πει επίσης ότι ως συγκρότημα σκεφτήκατε να τα παρατήσετε. Από την άλλη, βγαίνετε σε περιοδείες με τους Alter Bridge και τους Creed με πολύ κοινό να παρακολουθεί τα shows. Θεωρείς πως ίσως η στιγμή είναι κατάλληλη για συγκροτήματα όπως εσείς, και υπάρχει ένα νέο κύμα ενδιαφέροντος από το κοινό για αυτό το είδος ήχου; Βλέπεις να γίνεται λίγο πιο mainstream ξανά; Πώς το νιώθεις;

Ναι, σίγουρα. Εννοώ, το τρελό είναι ότι η τύχη ποτέ πραγματικά δεν ήταν με το μέρος αυτού του συγκροτήματος. Το λέμε "Νόμος των Sevendust", γιατί φαίνεται ότι είμαστε το είδος του συγκροτήματος που θα πάει σε μια πόλη που είχε 30 βαθμούς με ήλιο, όλα τέλεια για τρία χρόνια, και εμείς μπαίνουμε και την ημέρα που φτάνουμε ξεκινάει τυφώνας. Έτσι δουλεύει για εμάς.

Η ιδέα πίσω από το σκεπτικό "να τα παρατήσουμε" δεν είναι απλή. Οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν πραγματικά ότι βασικά εξαντλήσαμε τον εαυτό μας με τις περιοδείες επειδή είχαμε ανθρώπους σε θέσεις ευθύνης που μας εκμεταλλεύονταν. Η φάση ήταν: "πηγαίνετε εκεί έξω, κερδίζετε ελάχιστα χρήματα, περιοδεύετε συνεχώς", μέχρι το σημείο που κυριολεκτικά είχαμε όλο και λιγότερα άτομα να έρχονται στις συναυλίες επειδή δεν μπορούσαμε να αντέξουμε οικονομικά να φύγουμε από τη Βόρεια Αμερική, και κουράσαμε και το κοινό της Βόρειας Αμερικής.

Σκεφτόμασταν πως αυτό θα καταρρεύσει. Θα φτάναμε στο σημείο να παίζουμε σε μαγαζιά με καβούρια και κιόσκια με τάκος αν δεν προσέχαμε. Δεν είχαμε αρκετά μέρη να παίξουμε πλέον. Οπότε σκεφτήκαμε πως ίσως είναι καλύτερα να φύγουμε πριν μας διώξει ο κόσμος.

Και μετά όλα κάπως άλλαξαν. Όταν ήρθε η πρόταση να παίξουμε στην Ευρώπη με τους Alter Bridge, το κάναμε δίχως δεύτερη σκέψη. Ήταν σαν: "Ή θα μπορούσατε να πάτε στην Ευρώπη με τους Alter Bridge". Και εμείς λέγαμε: "Ε, ας το κάνουμε". Και εκείνοι λέγανε: "Και μπορούμε να σας κάνουμε μια σειρά συναυλιών με τους Creed και ίσως να φύγετε από τις Ηνωμένες Πολιτείες μαζί τους". Κοιτάζαμε ο ένας τον άλλον και λέμε "Ναι, ας το κάνουμε και αυτό". Και: "Έχετε μια βάση στην Αυστραλία, οπότε υπάρχει μια περιοχή". "Ναι, ας το κάνουμε".

Και ήταν σαν: "Λοιπόν, μια στιγμή! Αυτό που θα κάνουμε τώρα είναι τα πάντα. Αντί να απομονώσουμε τον εαυτό μας σχεδόν στη Βόρεια Αμερική και να κάψουμε την αγορά, θα ανοίξουμε τον κόσμο". Και ταυτόχρονα, το στυλ μουσικής που παίζουμε εδώ και πολύ καιρό είδε μια αναγέννηση, και ξαφνικά κοιτάξαμε τους αριθμούς και λέγαμε: "Ωχ, ωραία". Και μετά είχαμε μερικά βίντεο που έγιναν viral από τραγούδια που είχαν γραφτεί το 1999, και λέγαμε: "Αυτό είναι τρελό".

Παίζουμε συναυλίες εδώ στις ΗΠΑ, και εννοώ, ο Lajon έρχεται μετά τη συναυλία και λέει: "Γίνεται κάτι, φίλε. Γίνεται κάτι εδώ". Και ο Clint λέει, όλοι λένε: "Τι στο διάβολο συνέβη τώρα;". Και μετά το σκέφτηκα ο ίδιος πριν μερικές μέρες: τι θα είχε γίνει αν είχαμε πει ότι θα συνταξιοδοτηθούμε; Αν το είχαμε κάνει πραγματικά; Θα ήταν πολύ χαρακτηριστικό για τους Sevendust. Θα ήταν σαν: "Ε, ο κόσμος θέλει να σας δει τώρα, και τώρα θα φύγετε". Και μετά θα είχαμε πει: "Ε, σταματήστε! Όλοι μας αγαπάνε ξανά, οπότε δεν θα συνταξιοδοτηθούμε τώρα". Οπότε ήταν απλά σαν, για μία φορά, η απόφαση να μην κάνουμε κάτι κατέληξε να δουλεύει υπέρ μας.

Για μία φορά, η απόφαση να μην κάνουμε κάτι κατέληξε να δουλεύει υπέρ μας

Μήπως αυτό είναι κάρμα, όπως το τραγούδι σας; Μήπως τώρα είναι η ώρα για το σύμπαν να σας ανταποδώσει για όλη την κακή τύχη που ανέφερες;

Εννοώ, ξέρεις, πρέπει να αναλάβουμε την ευθύνη για το ότι επιτρέψαμε σε ορισμένους ανθρώπους να μας εκμεταλλευτούν. Αλλά, για τον διάολο, είμαστε μια παρέα νότιων αγοριών που είχαμε απλά πίστη στην ανθρωπιά, και δεν είναι καλή δουλειά να μπεις αν πρόκειται να ξεκινήσεις εμπιστευόμενος όλους. Αυτό είναι σίγουρο.

Επιστρέφοντας στον δίσκο, συνεργαστήκατε ξανά με τον Elvis Baskette, και το στυλ παραγωγής συνεχίζει να ενισχύει τον ήχο σας. Υπήρχαν κάποιοι συγκεκριμένοι στόχοι όσον αφορά το πώς θέλατε να ακούγεται ο δίσκος; Και αν μπορώ να προσθέσω μια προσωπική παρατήρηση: τα τύμπανά σου πάντα ακούγονται πολύ δυνατά, αλλά και σαν πραγματικά τύμπανα, σε μια εποχή όπου όλα είναι υπερβολικά επεξεργασμένα. Θα ήθελα πραγματικά να μάθω πώς το προσεγγίζεις από δημιουργική άποψη.

Ε, πρώτα για τον Elvis. Αυτός ήταν ένας εξαιρετικός δίσκος για εμάς που συνεργαστήκαμε μαζί του, γιατί αυτό ήταν ένα ακόμα πράγμα που άλλαξε. Υπήρχε αυτός ο υπερβολικός έλεγχος που συνέβαινε σε όλα, και εγώ ήμουν μέρος αυτού. Και φανερά δεν ήταν δίκαιο για τους υπόλοιπους. Εννοώ, μπαίναμε σε πανικό. Τα πράγματα δεν συνέβαιναν όπως έπρεπε, και οι άνθρωποι που ήταν υπεύθυνοι μας είχαν κάνει τόσα φριχτά πράγματα που ήταν σαν: "Θα προχωρήσω και θα γίνω ένας παρανοϊκός ψυχοπαθής και θα κρατάω το κεφάλι μου σε κάθε πόρτα που ανοίγει". Οπότε απλά δημιουργήσαμε μια ομάδα παρανοϊκών ανθρώπων.

Έπρεπε να κοιτάξουμε τον μάνατζερ μας και να πούμε: "Δεν θέλω να είμαι αφελής, αλλά νομίζω ότι αυτός ο τύπος είναι ειλικρινής". Κοιτάξαμε τι είχε κάνει, κοιτάξαμε τις ευκαιρίες που είχε να κάνει σκοτεινά πράγματα, και εγώ προσωπικά είπα: "Θα σταματήσω να μπλέκομαι με όλους και θα τους αφήσω να κάνουν τη δουλειά τους και θα αποσυρθώ. Θα έχω μια γνώμη, θέλω να έχω μια γνώμη, αλλά δεν θα προσπαθήσω να μπω στη δουλειά όλων".

Και ο Elvis ήταν μέρος όλης αυτής της κατάστασης. Ελέγχαμε υπερβολικά τον Elvis για δύο ή τρία άλμπουμ. Και μετά σκεφτήκαμε: "Ξέρεις τι, αυτός ο τύπος έχει πολλά βραβεία στον τοίχο. Ίσως θα έπρεπε απλά να τον αφήσουμε να κάνει αυτό που κάνει και να αφήσουμε όλους ήσυχους". Εννοώ, θα ήταν εκεί μέσα γράφοντας με τον LJ, και θα γύριζαν πίσω και εμείς λέγαμε: "Δεν ξέρω, φίλε". Άσε τους να κάνουν αυτό που θέλουν. Δεν είμαι ειδικός. Είμαι απλά ένας ακόμα τύπος που προσπαθεί να βάλει το κομμάτι του.

Οπότε ναι, αυτό ήταν πραγματικά ωραίο. Η συνεργασία μαζί του και το ότι δεν νιώθαμε περίεργα... ήταν πολύ λιγότερη δουλειά. Το να ασχολείσαι με τις δικές σου υποθέσεις μπορεί να είναι πολύ χαλαρωτικό.

Όσο για τα τύμπανα: Εκείνοι οι τύποι είναι αμείλικτοι. Είναι δύσκολη δουλειά μαζί τους. Δεν τους αρέσει να μετακινούν πράγματα. Κοιτάζουν την ταχύτητα στα τύμπανα. Αν υπάρχει ένα μικρό σπρώξιμο κάπου σε κάτι, είναι εντάξει με αυτό. Αλλά ξέχασε το Beat Detective. Ξέχασε να τα βάζεις όλα στο grid. Έτσι είναι με τα πάντα: με τα φωνητικά, με τις κιθάρες. Σε αυτή την εποχή θα μπορούσες πιθανόν να ξεφύγεις με πολλά πράγματα που αυτοί δεν θα σου επέτρεπαν να ξεφύγεις. Οπότε υπάρχουν μέρες που είναι κουραστικές, όπου λες: "Δεν μπορείτε απλά να με αφήσετε να είμαι σαν τους άλλους και να χτυπήσω αυτή τη σκατούλα τρεις ή τέσσερις φορές και να τη βάλω εκεί που πρέπει;". Και μετά υπάρχουν και άλλες μέρες που είναι πολύ ικανοποιητικές, όταν τελειώσεις και λες: "Ε, αυτό που ακούς είναι κάπως αυτό που ήταν. Αυτό είναι αυτό που έκανα".

Σας κάνει να σκέφτεστε πιο σκληρά ή να φιλτράρετε περισσότερο τα κομμάτια σας καθώς προχωράτε στη διαδικασία; Νιώθετε ότι αλλάζει τον τρόπο που σκέφτεστε όλα τα μικρά κομμάτια; Γιατί κάνετε αρκετά πολύπλοκη δουλειά. Είναι groovy, αλλά είναι πάντα πολύ περίπλοκη, πολύ ενδιαφέρουσα. Οπότε είμαι πραγματικά περίεργος πώς αυτό επηρεάζει την προσέγγισή σας.

Αυτή είναι μια εξαιρετική ερώτηση. Δεν έχω ιδέα τι παίζω, ποτέ, γιατί τα χέρια μου συνήθως ασχολούνται με την πλευρά της σύνθεσης, κοιτάζοντας περισσότερο τις προόδους και τα φωνητικά. Οπότε μπορώ να είμαι σε ένα δωμάτιο καθισμένος με τον John και τον Lajon, βάζουμε έναν βασικό ρυθμό εκεί που απλά χρησιμοποιούμε, τον προγραμματίζουμε, και μετά περνάμε όλο τον χρόνο βεβαιώνοντας ότι τα φωνητικά είναι εκεί που θέλουμε, ή η μουσική παει εκεί που βγάζει νόημα. Θα ξεκινήσουμε να γράφουμε όλα αυτά, θα τα τελειώσουμε, και θα προχωρήσουμε στο επόμενο τραγούδι.

Και έχει συμβεί σε πολλά συνεχόμενα άλμπουμ όπου λέμε: "Εντάξει, ας κάνουμε τύμπανα". Και εγώ λέω: "Ωραία, ποτέ δεν έχω παίξει αυτό το τραγούδι, και ήρθε η ώρα να το ηχογραφήσω". Και δεν θα παίξω αυτό που ήταν στο grid, ούτε τα πράγματα που ήταν προγραμματισμένα. Οπότε δώστε μου δύο λεπτά, άστε με να το παίξω μια φορά από την αρχή μέχρι το τέλος, και μετά έτσι περίπου πηγαίνει. Κι αυτό, πάλι, άλλες φορές αποδίδει, και βρίσκεις κάτι ιδιαίτερο.

Αν ακούσεις τον Tom Petty, ποτέ δεν το υπεραναλύει όταν πρόκειται για τη σύνθεση τραγουδιών. Αν δεν είναι καλό αμέσως, πέτα το στα σκουπίδια. Και μετά έχεις άλλους ανθρώπους που θα καθίσουν εκεί και θα παίξουν το ρεφρέν με 65 διαφορετικούς τρόπους, και αν καταλήξουν να επιστρέψουν στον πρώτο, εντάξει, εξάντλησαν όλες τις άλλες επιλογές. Εγώ ακολουθώ λίγο τον δρόμο του Tom Petty. Και μερικές φορές δουλεύει και μερικές όχι. Και δυστυχώς, όλα καταλήγουν στον δίσκο.

Οπότε έχει έρθει η ώρα να ξαναμάθω κάποια από αυτά για να τα παίξω ζωντανά. Το έκανα πριν μερικές μέρες: παίζαμε το "Unbreakable", και γύρισα πίσω και άκουσα τον δίσκο, και όταν ξεκίνησε κοίταξα κάποιον και είπα: "Μα τι διαβόλου, το παίζω λάθος. Παίζω ολόκληρο αυτό το κομμάτι λάθος". Και μετά ήρθε ένα άλλο κομμάτι και είπα: "Α, αυτό το έχω". Οπότε υποθέτω ότι τα μέρη των τυμπάνων μου είναι ανοιχτά σε ερμηνεία.

Αλλά ταυτόχρονα, υπάρχει πολύ syncopation, οπότε δεν είναι κι ό,τι πιο εύκολο να αυτοσχεδιάσεις. Είναι πραγματικά ενδιαφέρων ο τρόπος με τον οποίο αυτός ο αυθορμητισμός μπαίνει στον δίσκο. Και ανέφερες το "Unbreakable", το οποίο κάνει μπαμ πως είναι συναυλιακό κομμάτι, με το τεράστιο ρεφραίν. Πόσο σκέφτεστε την αντίδραση του κοινού τη στιγμή που συνθέτετε; Πιστεύω ότι μέχρι τώρα καταλαβαίνετε τι δουλεύει και τι όχι, ή τουλάχιστον έχετε μια αίσθηση. Υπάρχει κάποια στιγμή που μπορείτε πραγματικά να φανταστείτε να το παίζετε ζωντανά και να παίρνετε αυτή την αντίδραση από το κοινό;

Μια άλλη εξαιρετική ερώτηση. Το κάναμε αυτό για το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας μας: θα κοιταζόμασταν ο ένας τον άλλον και λέγαμε: "Ωχ, αυτό το βαρύ μεσαίο κομμάτι θα σκάσει", ή "Θεέ μου, αυτό το ρεφρέν είναι τεράστιο". Και λέγαμε αυτά τα πράγματα, τόσο ενθουσιασμένοι να βγούμε και να τα παίξουμε, και μετά τα παίζαμε και το κοινό ήταν απλά νεκρό. Και εγώ έλεγα: "Βγάλτε αυτό το τραγούδι από το set όσο πιο γρήγορα γίνεται". Ντρεπόμουν να το παίζω. Ένιωθα σαν να ήταν θυμωμένοι μαζί μου.

Οπότε ξανά απλά σταματήσαμε να το υπεραναλύουμε, γιατί ειλικρινά, κάθε φορά που γράφαμε κάτι που νόμιζα ότι είχε ένα μεγάλο ρεφρέν που ακούγεται εμπορικό, λέγαμε: "Δεν θα συμβεί. Θα το βάλουμε εκεί και θα δούμε τι θα γίνει, αλλά σας λέω τώρα, δεν θα συμβεί". Ακόμη και αν πάει καλά στο ραδιόφωνο ή στο streaming, το κοινό μας απλά θα κοιτάξει το ρολόι του και θα περιμένει το επόμενο τραγούδι.

Και σε αυτόν τον δίσκο, δεν το κάνουν αυτό. Εννοώ, πώς παίζουμε τρία νέα τραγούδια σε μια περιοδεία. Δεν το έχουμε κάνει αυτό από τον τρίτο μας δίσκο πλέον. Συνήθως παίζουμε ό,τι προωθείται στο streaming, ένα ή δύο κομμάτια, και τα αφήνουμε να κάνουν αυτό που κάνουν, και μετά τα βάζουμε στην άκρη. Αν κοιτάξεις το setlist μας τώρα, υπάρχουν τραγούδια από πολλά άλμπουμ που δεν είναι εκεί. Ξέρω ότι έχουμε 15 δίσκους και δεν μπορείς να παίξεις 40 τραγούδια σε μια βραδιά, αλλά δεσμευτήκαμε σε αυτό. Λέγαμε: "Ας το δοκιμάσουμε σοβαρά και ας δούμε τι θα πούνε". Και τα τρία τραγούδια που παίζουμε παίρνουν μεγάλες αντιδράσεις.

Αυτό είναι εκπληκτικό. Και νομίζω ότι διατηρείτε επίσης μια ισορροπία μεταξύ επιθετικότητας και πιο ήρεμων στιγμών. Αυτή η ισορροπία είναι κάτι που σκέφτεστε συνειδητά τη στιγμή της σύνθεσης, ή είναι απλά αυτό που βγαίνει;

Ναι, είναι όλα αυθόρμητα. Εννοώ, είναι μια ευλογία και μια κατάρα. Υπάρχει κάτι που πιστεύω ότι είναι ιδιαίτερο στον τρόπο που νιώθουμε ο ένας για τον άλλον όταν γράφουμε αυτά τα τραγούδια. Είναι όλα πραγματικά τραγούδια, γραμμένα για πραγματικές εμπειρίες. Εγώ και ο Lajon γράφαμε τραγούδια και οι δύο περνάγαμε κάπως την ίδια συναισθηματική κατάσταση, ακόμα και αν δεν ήταν ακριβώς το ίδιο πράγμα, μπορούσαμε να ταυτιστούμε. Ήταν μια δύσκολη περίοδος για εμάς συναισθηματικά. Οπότε το να μπορούμε να γράψουμε κάτι και ο καθένας να κοιτάζει τον άλλον και να λέει: "Τι γίνεται με αυτό;" και εγώ να λέω: "Ναι, αυτό με βρίσκει ακριβώς εκεί που είμαι", ήταν απλά θεραπευτικό.

Ήταν βοηθητικό, βοηθάγαμε ο ένας τον άλλον, και βοηθάγαμε τον εαυτό μας ταυτόχρονα. Και μετά ο John έρχεται με το "Misdirection" και λες: "Τι σου συνέβη, φίλε; Ωχ". Και μετά λέγαμε: "Εσύ το τραγουδάς, γιατί φαίνεται πολύ προσωπικό". Και μετά ο Clint έχει τη στιγμή του, μπαίνει και γράφει κάτι, και λες: "Μα τι στο καλό, φίλε. Ξέρω τι περνούσες. Αυτό είναι σκληρό".

Οπότε ναι, δεν υπάρχει συνειδητή απόφαση για το τι θα κάνουμε.Μπορεί να είναι ήρεμο, μπορεί να είναι βαρύ.Η ευλογία και η κατάρα είναι ότι μπορούμε να βγούμε και να παίξουμε συναυλίες με τους Creed και τους Alter Bridge, και την επόμενη εβδομάδα θα μπορούσαμε να είμαστε στο ίδιο πρόγραμμα με τους Slipknot. Και δεν θα βλέπατε συχνά τους Creed και τους Slipknot να παίζουν μαζί. Όχι στις ΗΠΑ. Στην Ευρώπη, ναι. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, ναι. Αλλά όχι στις ΗΠΑ. Και όταν παίζουμε με τους Slipknot, δεν είμαστε αρκετά heavy για τους οπαδούς των Slipknot. Και όταν παίζουμε με τους Creed, είμαστε πολύ heavy για τους οπαδούς των Creed. Οπότε υπήρχε αυτό το πράγμα σε όλη μας την καριέρα, όπου ποτέ πραγματικά δεν ταιριάζαμε, αλλά μας άφηναν να έρχομαστε σε κάθε πάρτι. Είναι σαν να μπαίνεις στην πόρτα ενός πάρτι των Slipknot και εκείνοι να λένε: "Να τοι, φίλε. Αυτοί οι τύποι είναι λίγο αδύναμοι, αλλά ξέρεις, είναι ακίνδυνοι". Και μετά πηγαίνεις σε ένα πάρτι των Creed και εκείνοι λένε: "Νομίζω ότι θα πάω στο άλλο δωμάτιο, εκείνοι οι τύποι είναι ωραίοι, αλλά με τρομάζουν". Έτσι αισθανόμασταν για το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας μας.

Αλλά ταυτόχρονα, τώρα που βλέπουμε μια αναγέννηση συγκροτημάτων που συνδυάζουν επιθετικότητα και μελωδικά στοιχεία, πολλά από αυτά αναφέρουν τους Sevendust ως επιρροή, ιδιαίτερα όσον αφορά τα σφιχτά riffs και τα ρυθμικά σχήματα που χρησιμοποιείτε. Υπάρχει κάτι που έχετε ανακαλύψει σε νεότερα συγκροτήματα, όπου βλέπετε στοιχεία των Sevendust, μετά από τόσα χρόνια, να εμφανίζονται σε διαφορετικά συγκροτήματα; Υπάρχουν στιγμές που λέτε: "Εντάξει, αυτό μοιάζει με κάτι που κάναμε εμείς πριν από 20 χρόνια, και τώρα γίνεται τεράστιο";

Είναι τρελό. Εννοώ, δεν νιώθω ότι είμαστε γέροι, ξέρεις; Είμαστε πολύ νέοι στην ψυχή. Ακόμα προσπαθούμε να φέρουμε μια συναυλία που είναι δυνατή, και αυτό πιθανόν να είναι όταν θα το σταματήσουμε, όταν δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι που θα είναι αξιοπρεπές για τους ανθρώπους που μας έχουν υποστηρίξει. Δεν θα μας δείτε εκεί πάνω σε αναπηρικά αμαξίδια προσπαθώντας να το καταφέρουμε. Θα δώσουμε ό,τι έχουμε.

Αυτό να ειπωθεί, έχουμε παίξει σε πολλά φεστιβάλ και έχω γίνει φίλος με πολλά συγκροτήματα, νεότερα συγκροτήματα, και μιλάνε για αυτά τα πράγματα. Δεν το ακούω πλήρως, αλλά νομίζω ότι δεν έχει και τόσο μεγάλη σημασία. Είναι κάτι που ίσως άκουγαν όταν μεγάλωναν, και ίσως αυτό τους επηρέασε να πάρουν κάτι που άκουσαν και να προχωρήσουν από εκεί. Εννοώ, δεν είναι διαφορετικό από αυτό που συνέβη σε εμάς. Είχαμε πέντε τύπους που άκουγαν πέντε διαφορετικά πράγματα, και αυτός ο συνδυασμός οδήγησε σε ένα αποτέλεσμα που έγιναν οι Sevendust.

Αλλά ναι, είναι πολύ ταπεινωτικό. Μας κάνει να νιώθουμε ότι είμαστε ακόμα επίκαιροι, όταν τα συγκροτήματα που κοιτάζουμε και ανεβαίνουν ραγδαία μας σέβονται, και μας αρέσει αυτό που κάνουν. Δεν βλέπουμε τον εαυτό μας σαν πρωτοπόρους ή κάτι ιδιαίτερο. Νομίζω ότι αυτό για το οποίο είμαστε πιο περήφανοι είναι η επιβίωση.

Δεν βλέπουμε τον εαυτό μας σαν πρωτοπόρους. Αυτό για το οποίο είμαστε πιο περήφανοι είναι η επιβίωση

Και πόσο δύσκολο ήταν, ιδιαίτερα λαμβάνοντας υπόψιν όλες τις αλλαγές στη βιομηχανία της μουσικής; Ξεκινήσατε σε μια εποχή όπου οι άνθρωποι αγόραζαν ακόμα δίσκους, πριν από το streaming. Έχετε δει ολόκληρη τη βιομηχανία να αλλάζει. Και διατηρώντας το μεγαλύτερο μέρος της σύνθεσης σταθερό σε όλα αυτά τα άλμπουμ, σε μια βιομηχανία που χωρίζει τους ανθρώπους, ποια είναι η κόλλα που σας κρατάει στο ίδιο δωμάτιο; Σας κρατάει κινούμενους να είστε τόσο ενεργητικοί και δημιουργικοί όσο ήσασταν όλα αυτά τα χρόνια;

Καλές ερωτήσεις. Προσπαθώ να είμαι όσο το δυνατόν πιο ειλικρινής. Χωρίς να ακούγομαι πολύ κλισέ, το έχω πει και το εννοώ: είμαστε πολύ κοντά. Ακόμη και αν τσακωνόμαστε, ακόμα και αν μισούμε ο ένας τον άλλον μια οποιαδήποτε Τρίτη, αν κάτι συνέβαινε σε οποιονδήποτε από αυτό το συγκρότημα, θα ήταν καταστροφικό. Έχουμε περάσει δύσκολες στιγμές, και σου δίνει μια γεύση από το τι θα κάναμε αν κάτι συνέβαινε σε έναν από εμάς. Είμαστε υπερπροστατευτικοί ο ένας για τον άλλον, και ταυτόχρονα θέλουμε να πλακωθούμε ο ένας με τον άλλον οποιαδήποτε στιγμή. Αυτό μου ακούγεται σαν αδέρφια.

Αλλά υπάρχει ένα στοιχείο όπου, όταν έχεις χτυπηθεί αρκετό καιρό, υπήρχαν ευκαιρίες για κάποιους να φύγουν και να ενταχθούν σε μεγαλύτερα συγκροτήματα και να κερδίσουν περισσότερα χρήματα. Σε κάποιο σημείο, το κοιτάζεις και λες: "Έχω δώσει 30 χρόνια από τη ζωή μου σε αυτό το συγκρότημα". Και εκείνη την εποχή, ίσως ήταν 20 ή 25 χρόνια, σκέφτεσαι ότι μπορεί να ειναι και οκ να κάνεις κάτι για να μπορέσεις να έχεις ένα καλύτερο επίπεδο ζωής. Για εμένα, ήμουν βασικά αυτός που συγκρότησε το συγκρότημα, δεν μπορούσα να το κάνω αυτό. Απλώς δεν ένιωθα σωστό. Αυτό είναι αυτό που ξέρουμε.

Και ειλικρινά, υπάρχει μια νοοτροπία "η δυστυχία αγαπάει την παρέα" επίσης, όπου νιώθεις και μια ευθύνη στο να μην αφήσεις τον άλλο να διαχειριστεί μια δυσκολία. Οπότε νομίζω ότι αυτό είναι πραγματικά το ζήτημα. Νομίζω ότι αγαπάμε ο ένας τον άλλον. Υπήρχε μια ανάγκη να έχουμε ο ένας τον άλλον και μια επιθυμία να είμαστε μαζί και να χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλον.

Όπως είπα, ο Lajon το λέει σχεδόν κάθε βράδυ: "Γίνεται κάτι, φίλε. Γίνεται κάτι τώρα". Πάμε στην Ευρώπη, και ποτέ δεν έχουμε κάνει μια σωστή περιοδεία στην Ευρώπη σε 30 χρόνια. Ποτέ. Έχουμε φύγει από την Ευρώπη τρεις ή τέσσερις φορές στη μέση περιοδειών επειδή η διοίκηση είχε πει: "Έχετε χάσει 130.000 δολάρια και αν μείνετε περισσότερο, θα χάσετε το σπίτι σας". Οι άνθρωποι δεν το ξέρουν αυτό. Νομίζουν ότι απλά αποφασίσαμε να φύγουμε. Σχεδόν πέθανα το 2019 και ακύρωσα την ημέρα πριν πετάξουμε για την Ευρώπη. Υπήρχαν πολλές τέτοιες καταστάσεις. Και υπήρχαν διοργανωτές που δεν μας ήθελαν καν εκεί γιατί είχαμε ακυρώσει πριν, και δεν μας εμπιστεύονταν ότι θα ερχόμασταν.

Και μετά εμφανιζόμαστε, και οι Alter Bridge, που είναι σαν αδέρφια για εμάς, μας επέτρεψαν ευγενικά να βγούμε και να παίξουμε μαζί τους όταν δεν το είχαμε κερδίσει. Ξέρεις, θα έπρεπε να παίζαμε σε κάποια honky tonks (μικρά μπαρ) και μικρά κιόσκια με τακός. Εκεί ανήκουμε. Αντί γι' αυτό, βγαίνουμε και παίζουμε σε μεγάλα μέρη μαζί τους. Και δεν αφήσαμε τίποτα στο τραπέζι. Δώσαμε ό,τι είχαμε.

Ακόμα με τρώει που δεν μπορούσα να ταξιδέψω για να σας δω μαζί με τους Alter Bridge. Από τη στιγμή που ανακοινώθηκε αυτή η περιοδεία, έλεγα: "Αυτό το πακέτο είναι ασυναγώνιστο", αλλά δεν είχα την ευκαιρία. Οπότε η ερώτηση είναι: τώρα που έχετε ξαναζωντανέψει τη σχέση σας με το ευρωπαϊκό κοινό, και με έναν νέο δίσκο να βγαίνει, ποια είναι τα σχέδιά σας για να ξανάρθετε; Και φυσικά, αν η Ελλάδα είναι στα πλάνα σε κάποιο σημείο, αυτό θα ήταν εκπληκτικό για εμάς.

Έχουμε ήδη κλείσει την περιοδεία για τον Νοέμβριο, που είναι κυρίως στο Ηνωμένο Βασίλειο. Υπάρχουν τρεις εβδομάδες και νομίζω περίπου έξι συναυλίες στο Ηνωμένο Βασίλειο. Δεχτήκαμε πολλά επικριτικά σχόλια γι' αυτό. Αλλά το διαδίκτυο είναι ένα σκοτεινό μέρος, φίλε. Οι άνθρωποι βλέπουν κάτι και βγάζουν τα δικά τους συμπεράσματα για το γιατί. Πρέπει να καταλάβετε, δεν έχουμε όλο τον χρόνο του κόσμου να καθόμαστε εκεί και να λέμε: "Άσε με να πάω έναν-έναν και να σας πω γιατί δεν ερχόμαστε στην πόλη σας αυτή τη φορά". Ενώ το κάνω αυτό για εσένα, υπάρχουν 6.000 άλλοι άνθρωποι που ρωτάνε το ίδιο πράγμα, οπότε θα χρειαζόμουν 45 μέρες για να περάσω όλα αυτά τα μηνύματα. Νομίζετε ότι δεν θέλουμε να γυρίσουμε στην Ευρώπη και να παίξουμε σε κάθε μέρος που παίξαμε πρόσφατα; Περάσαμε φανταστικά. Δεν προσπαθούμε να αποφεύγουμε κάποιο μέρος.

Αλλά έχουμε σχέδια για το '27, και αυτά περιλαμβάνουν φεστιβάλ. Και δεν μπορείς να πας εκεί και να παίξεις σε ορισμένα μέρη. Δεν θέλουν να κάψουμε μια αγορά όπως κάναμε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οπότε υπάρχουν ορισμένα μέρη που θα αναλάβουν τον κίνδυνο, και άλλα όχι. Αλλά ναι, πολλά σχέδια για την Ευρώπη, πολλά! Θα είμαστε εκεί τον Νοέμβριο για σχεδόν έναν μήνα, μετά θα γυρίσουμε το επόμενο έτος κατά τη διάρκεια της σεζόν των φεστιβάλ, και πιθανόν να γυρίσουμε και στο τέλος του '27. Προσπαθούμε να ξαναστήσουμε το όνομά μας στην Ευρώπη και στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Θα λατρεύαμε να έρθουμε στην Ελλάδα. Η Ελλάδα είναι σίγουρα στη λίστα. Σίγουρα

Και τουλάχιστον για τα φεστιβάλ, ελπίζω να τα καταφέρετε να έρθετε και στις νότιες χώρες επίσης. Σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας. Αν έχετε κάποιο μήνυμα για τους Έλληνες φανς σας, θα θέλαμε να το μοιραστούμε με τους αναγνώστες μας.

Ανυπομονούμε να έρθουμε. Υπάρχουν ορισμένα μέρη που δεν μπορούσαμε να πάμε στην περιοδεία με τους Alter Bridge, είμαστε στην τύχη του πού θα μας πάνε επίσης. Αλλά όταν ξεκινήσαμε, ποτέ δεν αφήσαμε κανέναν χώρο στις Ηνωμένες Πολιτείες αχάριστο, και αυτή είναι η ιδέα για την Ευρώπη. Θέλουμε να επισκεφτούμε κάθε δυνατό μέρος. Οποιοσδήποτε χώρος έχει μια σκηνή για εμάς, θέλουμε να είμαστε εκεί. Θέλουμε να μπορούμε να πούμε ευχαριστώ, γιατί δεν ξέρω πόσο καιρό θα διαρκέσει. Δεν είμαστε 20 χρονών πια, αλλά ξέρω ότι δεν έχουμε σχέδια να σταματήσουμε τώρα. Οπότε αν θα πάμε, ας πάμε με όρεξη. Θα λατρεύαμε να έρθουμε στην Ελλάδα. Η Ελλάδα είναι σίγουρα στη λίστα. Σίγουρα.

Σε ευχαριστώ πολύ, και πάλι, εξαιρετική δουλειά στον δίσκο. Ελπίζω να τα πούμε σύντομα από κοντά

Σας ευχαριστώ πολύ, αδερφέ. Το εκτιμώ πολύ.