Wolf

Μια δεκάδα δίσκους έχουν κυκλοφορήσει αισίως οι Wolf, με τους classic metallers από το Örebro να στέκουν συνεπέστατα κάτω από τα ραντάρ του mainstream metal, πιστοί στο underground και στους πραγματικούς ρέκτες του heavy metal ήχου. Αν και, πλέον, δουλεύουν σε αρκετά πιο απλωμένους ρυθμούς χρονικά, αφού τέσσερα χρόνια έχουν περάσει από την κυκλοφορία του εξαιρετικού "Shadowland", οι Σουηδοί πρέπει να θεωρούνται από τις πιο εργατικές και συνεπείς ποιοτικά μπάντες της γενιάς τους, καθώς στην πραγματικότητα δεν διαθέτουν μέτρια δουλειά στο ενεργητικό τους.

Έχοντας σταθερά στην εκφραστική τους φαρέτρα τις καλοβαλμένες, Accept - meets - Judas Priest κιθάρες, αλλά και τα πάντα ποιοτικά φωνητικά του Niklas Stålvind, οι Wolf είναι μονίμως με το βύσμα καρφωμένο στην κιθάρα, μοιράζοντας εύληπτους heavy metal ύμνους κατά το δοκούν. Από το εναρκτήριο "Death Satellite" με τις Maiden-ικές δισολίες, στο στακάτο "Walpurgis Night" της Mercyful Fate θύμησης, έως και το καταληκτικό "Dirty Little Secret" διακρίνουμε μια τραγουδοποιία που δεν προσπαθεί υπερβολικά για να εντυπωσιάσει, μα το καταφέρνει αβίαστα και δίχως εμφανείς συνθετικές κάμψεις.

Το "Street Of Necropolis" διαθέτει αυτόν τον ανατατικό ρυθμό, με τις μικρές λεπτομέρειες της ροής του (βλ. τσαχπίνικο μπάσο, εμφατικό refrain) να το κάνουν απόλυτα ελκυστικό, ενώ το ομότιτλο τραγούδι δικαίως ονοματοδοτεί το άλμπουμ, καθώς μιλάμε για μια σύνθεση άμεσα κολλητική, που άνετα θα συμπεριελαμβανόταν σε ένα πιθανό best of του σχήματος. Αυτός ο άμεσος, προσβάσιμος χαρακτήρας της μπάντας, το δεδομένα street attitude που μοιάζει σμιλεμένο εντός των metal clubs ανά τον κόσμο, δίνει στους Wolf τη στόφα της μπάντας της διπλανής πόρτας. Μιας μπάντας που, δίχως περιττές φιοριτούρες, εστιάζει στα συγκεκριμένα και στα κρίσιμα της heavy metal τραγουδοποιίας, παράγοντας ουσιώδη τραγούδια που τιμούν στο ακέραιο την ετυμολογία αυτή.

Στα λοιπά μικρά-μικρά της κυκλοφορίας, θαρρώ πως να μιλήσουμε με ασφάλεια για μια συγκεκριμένη αισθητική προσέγγιση σε ό,τι αφορά τα εξώφυλλα της μπάντας ανά τον καιρό, η οποία επαληθεύεται με κάθε νέα κυκλοφορία. Έτσι, και το νέο εξώφυλλο είναι δημιουργία του θρυλικού Thomas Holm, με το Σουηδό να έχει προσφέρει στο μεταλλικό κόσμο τα artworks δίσκων σαν το "Melissa" και το "Abigail", μεταξύ άλλων, και τη συνεργασία του με τους Wolf να κρατάει ήδη από το κορυφαίο "Black Wings" μέχρι και σήμερα.

Σε μια πορεία δυόμιση δεκαετιών δίχως περιττή στιγμή, οι Wolf στέκουν και πάλι δισκογραφικά ανταγωνιστικοί, προσφέροντας ένα άλμπουμ διαχρονικό και μεστό. Δεδομένα και πάλι θα περάσουν σχετικά απαρατήρητοι από τις μεγάλες μάζες των ακροατών και θα απασχολήσουν όσους πρέπει, και δεδομένα δεν τους νοιάζει και ιδιαίτερα οτιδήποτε διαφορετικό, αφού μοιάζουν προορισμένοι για τον ρόλο που επιτελούν με απόλυτη συνέπεια από τις αρχές τις χιλιετίας. Σε ένα μουσικό αντίστοιχο του Oleg Reabciuk για το αριστερό άκρο της άμυνας εγχώριας ποδοσφαιρικής ομάδας, οι Σουηδοί κάνουν αυτό που πρέπει μόνιμα, και είναι στο χέρι μας να μην αναγνωριστεί και η δίκη τους αξία ετεροχρονισμένα, ή να μην ενθυμούνται μονάχα για αυτό το ένα άλμπουμ της δισκογραφίας τους.

Bandcamp