Κροταλίας, Junkheart, Nothing Thrives @ An Club, 07/11/26

Το An Club άρχισε να γεμίζει ήδη από τις πρώτες νότες των Nothing Thrives, οι οποίοι ανέλαβαν να ανοίξουν τη βραδιά με περίσσεια όρεξη και ενέργεια. Με το punk rock ’n’ roll τους, τις αναφορές στις παλιότερες σχολές του είδους και την απαραίτητη δόση τσαμπουκά, στάθηκαν πολύ καλά στη σκηνή και έδωσαν από νωρίς τον τόνο. Μια εμφάνιση που λειτούργησε ιδανικά ως πρώτο ζέσταμα, σε έναν χώρο που γέμιζε διαρκώς και προετοιμαζόταν για όσα θα ακολουθούσαν.

Οι Junkheart, από την άλλη, είναι μια μπάντα που ξέρει πολύ καλά τι σημαίνει να ανεβαίνεις στη σκηνή και να κάνεις αυτό που πρέπει. Άψογοι όπως πάντα, με εκείνη την αυθεντική, αλήτικη punk-rock φυσιογνωμία που δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις, κατάφεραν να μετατρέψουν το ήδη γεμάτο An Club σε μια μεγάλη παρέα που συμμετείχε σε κάθε στιγμή. Το κλείσιμό τους, μάλιστα, είχε όλη την οπαδική φασαρία που θα περίμενε κανείς από μια τέτοια βραδιά, με μια έκρηξη που έφερε στο μυαλό την καλύτερη Pennywise συναυλιακή παράδοση. Το κοινό είχε πλέον μπει για τα καλά στο κλίμα. Και δεν υπήρχε περίπτωση να ηρεμήσει σύντομα.

Για τους Κροταλίας, βέβαια, η συγκεκριμένη εμφάνιση είχε έναν πολύ ιδιαίτερο χαρακτήρα. Η επιστροφή τους στο An Club για την παρουσίαση του τρίτου δίσκου τους, "Ενός Λεπτού Σιγή", δεν ήταν απλώς μια ακόμη συναυλία για την προώθηση μιας νέας κυκλοφορίας. Ήταν μια συνάντηση με τον κόσμο τους, με ανθρώπους που γνωρίζουν τα τραγούδια, τους στίχους και την ίδια τη διαδρομή της μπάντας. Με φίλους. Με γνωστούς. Με παλιούς, αλλά και με πολλούς νέους. Και αυτό φάνηκε από την πρώτη στιγμή. Το An Club είχε πλέον τιγκάρει, η θερμοκρασία ανέβαινε επικίνδυνα και η υποδοχή που επιφύλαξε το κοινό στους τεσσερις (έλειπε ο πληκτρας) Αθηναίους ήταν τέτοια που δύσκολα θα μπορούσε να αφήσει οποιονδήποτε ασυγκίνητο.

Οι Κροταλίας έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν έναν δικό τους χώρο μέσα στην εγχώρια punk σκηνή. Το (desert) punk τους δεν περιορίζεται σε μια εύκολη αναπαραγωγή ηχητικών αναφορών, αλλά κουβαλάει την απαραίτητη βρωμιά, την αμεσότητα και την ένταση που απαιτεί το είδος. Κυρίως, όμως, διαθέτει προσωπικότητα. Και για μένα, είναι ακραία διασκεδαστικό. Το "Ενός Λεπτού Σιγή" αποτελεί το αποτέλεσμα μιας μακράς δημιουργικής διαδρομής, που ξεκίνησε μέσα στην πανδημία και ολοκληρώθηκε σε μια περίοδο όπου ο κόσμος μοιάζει να έχει χάσει οριστικά την ισορροπία του. Ένας δίσκος που κουβαλάει αρκετό από το βάρος της εποχής του, χωρίς να χάνει την ανάγκη για έκφραση, επικοινωνία και συλλογική εκτόνωση. Αν η μπάντα τα έπαιζε αυτά όταν η ελληνόφωνη rock ήταν στα πάνω της, θα μεγαλούργουσε άγρια.

Η συναυλία ξεκίνησε με τον τρόπο που ξεκινά και ο νέος δίσκος, με τα "Άσσος" και "Μου Λες" να δίνουν το πρώτο στίγμα και να βάζουν σταδιακά το κοινό στο κλίμα. Αν υπάρχει κάτι που η συγκεκριμένη εμφάνιση έκανε απολύτως σαφές, είναι πως τα τραγούδια αυτά έχουν ήδη βρει τη θέση τους στο κοινό. Ναι. Κι ομως. Τραγουδήσαμε μπόλικοι τα καινούργια. Μαζί με παλιά αγαπημένα φυσικά. Δηλαδη, δεν παρακολουθούσαμε ανθρώπους που προσπαθούσαν να ανακαλύψουν ένα καινούργιο υλικό, αλλά μια ολόκληρη αίθουσα που συμμετείχε, τραγουδούσε και αντιδρούσε σε κάθε ξέσπασμα. Δεν εγινε παρουσίαση νέου δίσκου, το γλέντι γάμου έγινε! Ουρές στα bar!

Οι φωνές ενώνονταν με εκείνες της μπάντας, τα χαμόγελα περίσσευαν και η ένταση μεταδιδόταν από τη σκηνή μέχρι το τελευταίο σημείο του μαγαζιού. Crowd surfing, σπρωξίματα, χέρια και πόδια στον αέρα και μια ασταμάτητη κινητικότητα. Όχι, όμως, με εκείνη την απρόσωπη επιθετικότητα που συχνά συνοδεύει τέτοιες βραδιές. Εδώ υπήρχε κάτι πολύ πιο όμορφο. Υπηρχε ρε ‘συ ένα αίσθημα οικειότητας, μια αδελφική διάθεση που έκανε τη όλη φάση να μοιάζει με κοινή γιορτή. Το εντυπωσιακό ήταν πως όσο προχωρούσε η εμφάνιση τόσο περισσότερο ανέβαινε η θερμοκρασία. Πραγματικά στην πλατεία κάτω αλλά και στο πλάι, εκανε κυριολεκτικά ζέστη. Οι Κροταλίας έβλεπαν μπροστά τους έναν κόσμο που δεν αρκούνταν στο να παρακολουθεί, αλλά ήθελε να γίνει μέρος της συναυλίας. Κάθε ρεφρέν γινόταν συλλογική υπόθεση, κάθε ξέσπασμα έβρισκε άμεση ανταπόκριση και κάθε χαμόγελο πάνω στη σκηνή επέστρεφε πολλαπλασιασμένο από κάτω.

Η απόσταση μεταξύ μπάντας και κοινού παύει ουσιαστικά να υπάρχει. Οχι ότι στο An υπάρχει και πολύ. Μα εκεί δε βρίσκεται, άλλωστε, η ουσία μιας καλής punk συναυλίας. Ούτε στην τελειότητα της εκτέλεσης ή στην επιμελημένη σκηνική παρουσία, αλλά στην αίσθηση ότι όλοι βρίσκονται εκεί για τον ίδιο λόγο. Η πραγματική έκρηξη ήρθε , με τα "Δαίμονας" και "Για Μια Θέση Στον Ήλιο" να προκαλούν πανικό κάτω από τη σκηνή. Φωνές, crowd surfing και μια αίθουσα που έμοιαζε να μην έχει πλέον αρκετό χώρο για να χωρέσει όλη αυτή την ενέργεια. Ακολούθησε το "Παράσιτο", με τον χαρακτηριστικά ρυθμικό και χορευτικό του χαρακτήρα να αλλάζει για λίγο την κίνηση του pit, πριν το "Περίστροφο" τα γαμήσει όλα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Και για το τέλος, το "Όταν Θα Σβήσουν Τα Φώτα", με τα φώτα να σβήνουν πράγματι, σε ένα ιδανικό κλείσιμο που έδωσε στη βραδιά την τελευταία της μεγάλη εικόνα. Ένα φινάλε ακριβώς όπως έπρεπε.

Δεν χρειάστηκε λοιπόν να επινοήσουν κάτι εντυπωσιακό ή να καταφύγουν σε σκηνοθετημένες κορυφώσεις. Είχαν τα τραγούδια, είχαν την ενέργεια και, κυρίως, είχαν απέναντί τους ανθρώπους που ήθελαν να τα ζήσουν μαζί τους. Ο δίσκος απέκτησε την πρώτη του μεγάλη συναυλιακή ανάμνηση όπως ακριβώς του άξιζε. Τιγκα στον ιδρώτα, τις φωνές, τις βουτιές και το crowd surfing και πολλά χαμόγελα. Μια βραδιά που, παρά τον τίτλο της, δεν είχε ούτε ένα λεπτό για σιγή. Ρε ούτε ένα σου λέω.

Φωτογραφίες: Χρήστος Λεμονής