Tuber @ Kύτταρο, 16/10/26

Παρασκευή βράδυ. Η πόλη είναι γεμάτη συναυλίες, αρκετές εξ αυτών ελληνικών συγκροτημάτων πολύ αγαπημένων, που γιορτάζουν με τον τρόπο τους διαφορετικά πράγματα. Ευτυχώς, όπως μάθαμε οι περισσότερες γέμισαν. Ακόμη πιο ευτυχώς, μέσα στην πληθώρα επιλογών εκείνης της νύχτας, εμείς επιλέξαμε να βρεθούμε σε μια ιδιαίτερη εκδήλωση. Την τελευταία φορά λοιπόν που απολαύσαμε τους Tuber στην Αθήνα, ένα παραπονάκι το ρίξαμε πως ρε παιδιά, μην αργήσετε πολύ να ξαναέρθετε. Οι Tuber δεν μας επέτρεψαν να κάνουμε αυτό το παράπονο υπαρκτή πραγματικότητα, μιας που μας επιφύλασσαν μέσα σε λιγότερο από ένα χρόνο ένα ωραίο δώρο. Σε μια εκλεκτή βραδιά στο Κύτταρο, οι Tuber υποσχέθηκαν να παρουσιάσουν το νέο τους δίσκο ο οποίος δεν έχει ηχογραφηθεί ακόμη, στην ολότητά του ζωντανά, μαζί και με επιλογές από τη δισκογραφία τους.

Αν αγαπάς τους Tuber και πονάς αυτό που κάνουν, θα είχες καταλάβει πως το βράδυ της Παρασκευής υποσχόταν μια ανεπανάληπτη εμπειρία. Όχι μόνο επειδή η μουσική τους αποτελεί ρήξη στο υποσυνείδητο, αλλά κυρίως επειδή η προσέγγιση αυτή στη δουλειά τους είναι πάρα πολύ έξυπνη. Έχω καταλάβει μιλώντας με καλλιτέχνες και δη με όσους παίζουν ορχηστρική μουσική, πως ο τρόπος που λειτουργεί ένα κομμάτι ζωντανά μπορεί να είναι καθοριστικός για τη μακροβιότητα αυτού του κομματιού στο μυαλό του κοινού σου αλλά και στη ζωντανή setlist. Συνεπώς δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος για να ελέγξεις τη ζωντανή απόδοση της μουσικής σου προτού καν την ηχογραφήσεις, επιτρέποντας στις συνθέσεις σου να λάβουν αλλαγές και να φτάσουν το βέλτιστο μέχρι τη στιγμή της δια παντός μετατροπής τους από ιδέα, σε υλικό αγαθό με συγκεκριμένο σημείο αναφοράς.

Θα συναντήσουμε στην πορεία αυτού του κειμένου, κάποια σημεία για τα οποία συνήθως γκρινιάζω, αλλά η ειδυλλιακή πραγματικότητα της συγκεκριμένης εκδήλωσης τα εξαφάνισε. Για αρχή, αυτή η γκρίνια μου όταν δεν υπάρχει support σχήμα. Απεδείχθη λοιπόν εντελώς αχρείαστη στη συγκεκριμένη βραδιά αφού από τη μία η τελευταία είχε δεδομένο σκοπό, από την άλλη κιόλας, οι Tuber χωρίς να δώσουν καμία ένδειξη, μας χάρισαν συμπαγείς δυόμιση ώρες μουσικής. Έφτασε, περίσσεψε, άνοιξε τρίτο μάτι. Έτσι λοιπόν, απευθείας την ανακοινωθείσα ώρα, δέκα το βραδάκι, οι Tuber όπως πάντα προσγειωμένα και ταπεινά ανεβαίνουν στη σκηνή προλογίζοντας το γεγονός πως θα ξεκινήσουν με το νέο τους δίσκο, τον οποίο και μας προέτρεψαν να βοηθήσουμε στην ονοματοδοσία του. Τα σχεδόν βουρκωμένα από χαρά μάτια τους, μάρτυρες της ειλικρινούς ευγνωμοσύνης που το Κύτταρο γέμισε αποκλειστικά για χάρη τους.

Είναι παράξενο να γράφεις εντυπώσεις για κάτι που βλέπεις πρώτη φορά να αποδίδεται, αλλά να είναι καλά το Roadburn μας έχει εκπαιδεύσει. Σε μια πρώτη ανάλυση, θα πω ότι ο νέος δίσκος των Tuber φαίνεται να απομακρύνεται από τα ονειρικά μελωδικά τοπία του "Joyful Science" και να επιστρέφει στις πιο επιθετικές σκηνογραφίες των "Desert Overcrowded" και "Out Of The Blue". Για μια ακόμη φορά το σερραϊκό κουαρτέτο έπραξε τα μαγικά του στο προβάδικο - οι κιθάρες ακούγονται από άλλο πλανήτη και βοηθάει πολύ αυτό το ρημάδι το δαχτυλίδι που γλυκαίνει τον ήχο στο έπακρο. Τεράστιας σημασίας επίσης η πραγματικά θαυμαστή δουλειά ηχολήπτη και φωτιστή, βλέπαμε και ακούγαμε μια μαγεία καθ’ όλη τη διάρκεια της βραδιάς.

Όσο περνούσαν οι συνθέσεις και ανακαλύπταμε, οι περισσότεροι αντιδρούσαμε με «ουάου». Ήταν συγκινητικό να βλέπεις τον κόσμο να παρακολουθεί πραγματικά με προσοχή τι θα ακολουθήσει. Προσωπικά νομίζω με άγγιξαν από τα πέντε (μακροσκελή, μιας που συνολικά αγγίζουν τα πενήντα λεπτά) κομμάτια που μας παρουσίασαν, λίγο περισσότερο το δεύτερο και το τελευταίο, που με τα στοιχεία που έχουμε ως τώρα τιτλοφορούνται "Wurtz" και "Wasted Beauty". Θα έχουμε να κάνουμε με έναν πραγματικά δουλεμένο άψογα δίσκο που ανυπομονώ να ξανασυναντηθούμε και στουντιακά. Κι αν υπάρχει εκεί έξω εκείνο το οξύμωρο "Desert Overcrowded" που μπλέκει το desert rock με το post rock, τότε ίσως αξίζει σε ένα δίσκο που μοιάζει να συνεχίζει την ιστορία του σε ένα δυστοπικό μέλλον, ένας τίτλος εφάμιλλα εσωτερικά αντιφατικός όπως το "Ghost Metropolis". Αν διαβάσουν οι Tuber αυτές τις γραμμές, τον προσφέρω απλόχερα. Λαμβάνοντας θετικότατα σχόλια από την ομήγυρη, το κομμάτι το αγχωτικό της παρουσίασης του νέου δίσκου είχε τελειώσει. Χαλαρώνουν οι Tuber, χαλαρώνουμε κι εμείς, το κλίμα της συναυλίας ξαφνικά αρχίζει και προσομοιάζει μεθυσμένο οικογενειακό τραπέζι τα Χριστούγεννα. Με το ομώνυμο "Desert Overcrowded", λύνεται και ο πιο σφιγμένος.

Μίλησα πριν για το τι είδαμε και τι ακούσαμε λόγω φωτιστή και ηχολήπτη, δεν μίλησα όμως για το τι δεν ακούσαμε και τι δεν είδαμε. Πίσω στις συναυλιακές γκρίνιες μου, γκρινιάζω συχνά όταν αντιμετωπίζω κόσμο στο κοινό να είναι πέρα βρέχει για διάφορους λόγους, ειδικά το να μιλάει λες και η κουβέντα του είναι πιο σημαντική από το συγκρότημα στη σκηνή. Η συναυλία των Tuber ήταν ένα λαμπρό αντιπαράδειγμα. Οι πάντες συναναστρέφονταν ψιθυριστά, στο μπαρ, μεταξύ τους, με σεβασμό και αποκλειστικό θέμα συζήτησης τη μουσική των Tuber. Μικρά pit άνοιγαν μεταξύ παρεών που περνούσαν όμορφα, χωρίς ποτέ κανείς να ενοχλήσει τη δίπλα παρέα. Ποτά τσουγκρίζονταν με αυτόν τον τρόπο που ξέρουμε όλοι, όταν παραγγέλνει η παρέα μια γύρα όλη μαζί γιατί περνά υπέροχα. Τι δεν είδαμε τώρα… Δεν μπορώ να σας πω ακριβώς, προφανώς επειδή δεν το είδα, αλλά σίγουρα ένα 40% της συναυλίας το κάθε άτομο εντός της ξεχωριστά δεν το είδε, γιατί ταξίδευε με τα μάτια κλειστά κάπου αλλού.

Κι όλα αυτά τα δημιουργούσαν τέσσερις άνθρωποι πάνω στη σκηνή. Τέσσερις άνθρωποι που με όχημα τη μουσική που αφηγείται με νότες και όχι με λέξεις, μας πέρασαν από σχεδόν ολόκληρο το "Out Of The Blue", με μοναδικό απών το "Luckily Dead", αλλά και διαλεχτά αγαπημένα τραγούδια από το ομώνυμο EP και την έρημο ("Sucker Punch" και "Lap Dance" πάρτε μου την ψυχή). Μοναδικός εκπρόσωπος του ‘Joyful Science" το "Eau Rouge", μαρτυρώντας και αυτό με τον τρόπο του ότι ο ήχος των Tuber ευθυγραμμίζεται με τις ρίζες του ξανά στο νέο δίσκο. Ο αδερφικός δεσμός του Νίκου και του Γιάννη ωθούν τη βάση των συνθέσεων των Tuber με σταθερή προσήλωση. Η ύπαρξη του έτερου Γιάννη είναι χρυσός για το συγκρότημα, μιας που στη δεύτερη κιθάρα αλλά κυρίως στα synthesizers, γεμίζει τον ήχο τους κι αυτός ασφυκτιά με καλό τρόπο το χώρο ολάκερο. Στις ελάχιστες λέξεις που ανταλλάζουν μαζί μας, ο Πάρης προσπαθεί με χιούμορ να σπάσει τον πάγο, όσο δεν στηρίζει στο απόλυτο τον ρυθμό με το μπάσο του και την ενεργητική του κίνηση.

«Εδώ θα κάναμε και καλά ότι φεύγουμε και θα γυρνούσαμε αλλά δεν χρειάζεται» μας λέει ακριβώς μετά το τεράστιο "Sex And Depression". Εμείς από κάτω, αχόρταγοι, λέμε δεν μπορεί, θα κουράστηκαν. Τραγούδι με το τραγούδι όμως, οι Tuber γουστάρουν κι άλλο. Το "Russian" φέρνει το κρύο. Έξω από το Κύτταρο καταιγίδα ετοιμάζεται να ξεσπάσει. Λέμε δεν μπορεί, θα τελειώσουν κάποια στιγμή κι ας μη θέλουμε καθόλου. "The South Will Prevail" και το χάσιμο στη στρατόσφαιρα είναι σοβαρό. Κάθε φορά που νομίζουμε πως ήρθε η λήξη, οι Tuber μας δουλεύουν κανονικότατα με αξιοσημείωτες αντοχές. Κομμάτι το κομμάτι, δενόμαστε οι πάνω και οι κάτω από τη σκηνή περισσότερο, σαν να συμμετέχουμε σε εκείνη τη μεσαιωνική επιδημία χορού που οι άνθρωποι πέθαιναν επειδή δεν μπορούσαν να σταματήσουν. "Firebird" και το αναπόφευκτο πλησιάζει. Οι Tuber μας αποχαιρετούν κι εμείς έχοντας φτύσει ό,τι αρνητικό κουβαλούσαμε το τελευταίο δίμηνο λες και η γιαγιά μας η Μακεδονική μάγισσα μας έδιωξε το κακό το μάτι με ξεμάτιασμα, χαμογελάμε.

Οι πόρτες ανοίγουν λίγο παραπάνω από δυόμιση ώρες μετά. Έξω ρίχνει καρέκλες. Δεν νοιάζει κανέναν. Συχνά γκρινιάζω ότι δεν χρειάζεται οι συναυλίες να τελειώνουν ελάχιστα αργότερα από τα τελευταία μέσα (στην περίπτωση μας εδώ μόνο τα λεωφορεία και ο ηλεκτρικός βέβαια, λόγω Παρασκευής), αλλά εκείνο το βράδυ δεν είχε σημασία. Γιατί παρά τον τεράστιο χρόνο εμφάνισης των Tuber, όλοι θέλαμε λίγο ακόμη. Απόδειξη προσωπικά, πως με ενδιέφερε να γυρίσω σπίτι το συντομότερο δυνατόν για να ακούσω λίγο ακόμη Tuber. Είδαμε σίγουρα την καλύτερη εμφάνιση των Tuber στην Αθήνα, αν όχι γενικά, και η κόντρα με τη λίμνη στη μέση του πουθενά είναι σοβαρή. Χίλια μπράβο σε αυτούς, στον κόσμο και το σεβασμό του, σε όσους δούλεψαν για να είναι αυτή η βραδιά πραγματικά αξέχαστη. Έχουμε μπάντες έτοιμες για headlining φεστιβάλ στο εξωτερικό, και οι Tuber βρίσκονται με άνεση σε τέτοια θέση. Με το καλό ο νέος δίσκος που θα συναρπάσει, με το καλό μια δυνατή επανάληψη όσων ζήσαμε.

Φωτογραφίες: Παντελής Κουρέλης