PISS

Το ντεμπούτο των PISS από το Vancouver του Καναδά έκανε αρκετό θόρυβο πριν ακόμα κυκλοφορήσει· τα εκπληκτικά τους live - προσωπικά τους έμαθα μέσα από την τρομερή τους εμφάνιση στο KEXP - και, προφανώς, η γροθιά-στο-στομάχι στιχουργία τους ήταν στοιχεία αρκετά για να σηκώσουν σκόνη. Τώρα όμως που η σκόνη κάθεται και μπορούμε να βιώσουμε το “You Made Me/Skin On Linen” στο σύνολο του, μπορούμε να δούμε καθαρά πως δεν πρόκειται για ένα ακόμα punk/noise rock άλμπουμ αλλά για κάτι που πιθανόν υπερβαίνει την σκηνή που προέρχεται, για μια σειρά από λόγους.

Με την εκρηκτική Taylor Zantingh ως frontwoman, οι PISS παρουσιάζονται ως ένα φεμινιστικό γκρουπ - ένας γνήσιος σύγχρονος εκπρόσωπος της riot grrrl παράδοσης - και το “You Made Me/Skin On Linen” αποτελεί ένα άλμπουμ που καταπιάνεται με την rape culture (κουλτούρα βιασμού) καθώς και μια σειρά από θέματα που σχετίζονται με αυτήν. Ας βάλουμε εδώ μια άνω τελεία· αν σκέφτηκες “όχι κι άλλη μια φεμινιστική μπάντα”, τότε το άλμπουμ αυτό είναι για σένα. Ο σκοπός του δεν είναι να χειροκροτηθεί και να αυτοχειροκροτείται εντός των κοινοτήτων που θα το στήριζαν ούτως ή άλλως (όπως εξάλλου συμβαίνει μονίμως μέσα στα τοξικά και πολωτικά social media) αλλά να σε αλλάξει, εσένα που αισθάνεσαι ότι όλα αυτά τα ζητήματα δεν σε αφορούν. Όπως λέει η Taylor “some people only listen when you’re screaming” - κι η ίδια ήρθε για να ουρλιάξει δίχως αύριο.

Το άλμπουμ διαρκεί 30 φρενήρη λεπτά και τα δεκαπέντε tracks εναλλάσσονται ανάμεσα σε κανονικά τραγούδια και προηχογραφημενα αποσπάσματα από επιφανείς ακτιβίστριες κι εκπροσώπους του φεμινιστικού χώρου. Μέσω αυτής της τεχνοτροπίας, επιτυγχάνεται ένα έντονο “ασπρόμαυρο” contrast: η αντίθεση ανάμεσα στις λυσσασμένες ερμηνείες της Taylor και τις ήρεμες φωνές στα ηχητικά αποσπάσματα λειτουργεί τελικά υπέρ του Λόγου και υπέρ της ουσίας των όσων φριχτών λέγονται, περιγράφονται, και αναλύονται. Από αυτήν την σκοπιά το “You Made Me/Skin On Linen” δεν μοιάζει τόσο με ένα κοινό μουσικό άλμπουμ, αλλά με ένα έργο που συνδυάζει χαρακτηριστικά μουσικής, installation και θεατρικού.

Πέραν της ξεχωριστής τεχνοτροπίας του όμως, το άλμπουμ διαθέτει μια ακόμη πιο ξεχωριστή πρωταγωνίστρια: η Taylor Zantingh είναι μια απόλυτα χαρισματική performer και στιχουργός, με τις λέξεις και τις ερμηνείες της να σου σφίγγουν της σωθικά. Όσα συμβαίνουν σε αυτά τα 30 λεπτά δεν είναι ούτε εύκολα, ούτε ευχάριστα· όμως το χάρισμα και η μεταδοτικότητα της Taylor είναι τέτοια που μένεις καρφωμένος στο κάθισμα σου. Αποκορύφωμα το άλμπουμ φυσικά είναι το εκπληκτικό “Blocking A Scene You Can't Remember” - ένα από τα πιο έντονα τραγούδια που θα ακούσεις στην ζωή σου - όπου η καθηλωτική “κινηματογραφική” αφήγηση του βιασμού θα σε χαράξει. Ένα τραγούδι-σοκ που αισθητικά πάει και στέκεται απευθείας δίπλα από το “Jonestown Tea” της Otep και στην δίκαιη εκδικητική μανία του θύματος, όπως εκφράστηκε από την Lingua Ignota.

Με αυτά και με αυτά, κάποιοι ίσως πιστέψουν πως η μουσική βρίσκεται σε δεύτερη μοίρα - κι είναι αλήθεια πως δεν έχει νόημα να μιλάμε για “καλά” άλμπουμ μόνο και μόνο επειδή έχουν τα σωστά μηνύματα. Πράγματι, ο ρόλος των Tyler Paterson (κιθάρα), Gavin Moya (μπάσο) και Garreth Roberts μοιάζει συμπληρωματικός, αυτό όμως αδικεί την δουλειά τους: στα εξαιρετικά “I Wanted To Be A Singer” και “Rote Zora. “Resistance Is Possible.” Emma, No. 6, June 1984, Pp. 39-41” χτίζουν ένα θαυμάσιο noise rock έδαφος που τιμά τις pigfuck καταβολές του. Στο προαναφερθέν “Blocking A Scene You Can't Remember” παίζουν στα όρια του post-rock και στις δυναμικές που εξερεύνησαν μπάντες όπως οι Oxbow και οι Slint ενώ αλλού - “Time Loop At Hot Slit” - παραδίδουν δυνατό, άμεσο hardcore. Η μπάντα κάνει τα πάντα από καλά ως θαυμάσια και καλύπτει αρκετό ηχητικό έδαφος, υποστηρίζοντας πάντα με ιδανικό τρόπο τα πάθη της Taylor.

Φυσικά, οι PISS δεν είναι παρά η κορυφή του παγόβουνου. Υπάρχουν άπειρα feminist punk γκρουπ σήμερα κι είμαι σίγουρος πως πολλά από αυτά ίσως να είναι όσο καλά, ή και καλύτερα από τους PISS - όσο κι αν προσωπικά δεν πιστεύω ιδιαίτερα στον όρο καλύτερος στην μουσική, με δεδομένο ότι και το μικρότερο σχήμα έχει την αξία του - όμως αυτή η μπάντα διαθέτει κάποια στοιχεία που την κάνουν ικανή να ξεχωρίσει: το χάρισμα, το ταλέντο, τα κοινωνικά συμφραζόμενα, την υποστήριξη ενός μεγάλου label, πιθανόν και κριτική εύνοια. Στο τέλος όμως, όλα αυτά έχουν ελάχιστη σημασία μπροστά στον απόλυτο στόχο του “You Made Me/Skin On Linen” να σε αγγίξει, να σε ενοχλήσει, να σε κάνει επιτέλους να ακούσεις.

Είναι προφανές πως το ντεμπούτο των PISS σε κάνει να θέλει να μιλήσεις για πράγματα εκτός μουσικής. Η βία εναντίον των γυναικών είναι μια φρικτή πραγματικότητα και τα θύματα δεν ζητούν την συμπάθεια μας κι ένα πατ-πατ στον ώμο. Ζητούν από εμάς να καταλάβουμε πως έχουμε ένα πραγματικό χρέος για την εξάλειψη της rape culture και να αντιληφθούμε όλοι μας - άνθρωποι όλων των φύλων - τους τρόπους με τους οποίους την συντηρούμε, ακόμα και άθελα μας. Είτε μέσω του ακτιβισμού, είτε μέσω της ενημέρωσης ή είτε με το να μεγαλώσουμε μια νέα γενιά αγοριών με διαφορετικό επίπεδο και αντιληψη, αυτός ο γαμημένος ο κόσμος πρέπει να αλλάξει και να γίνει πιο ασφαλής. Το “You Made Me/Skin On Linen” είναι ένα εξαιρετικά δυνατό άλμπουμ που μας φέρνει προ των ευθυνών μας, όντας σκληρό κι ειλικρινές όσο και η μουσική του.

Bandcamp