Circle Jerks, Nothing Thrives @ Gagarin 205, 17/06/26

Η ανακοίνωση της συναυλίας των Circle Jerks ήταν από τις πιο αναπάντεχες ειδήσεις για φέρος το καλοκαίρι, μιας και η συγκεκριμένη θρυλική μπάντα δεν είναι ακριβώς και η πιο ενεργή του κόσμου. Με τους εμβληματικούς Keith Morris και Greg Hetson να την «τρέχουν» εδώ και σχεδόν μισό αιώνα, οι Καλιφορνέζοι είναι από τους πρωτοπόρους του hardcore punk κινήματος. Μάλιστα, το ντεμπούτο τους "Group Sex" είναι, χωρίς υπερβολή, από τους δίσκους που έχουν γεννήσει και ορίσει το συγκεκριμένο είδος κι έτσι δεν αφήσαμε να πάει χαμένη αυτή η ευκαιρία που είχαμε να τους δούμε στα μέρη μας.

Μπαίνοντας στο Gagarin την ώρα που ξεκινούσαν οι δικοί μας Nothing Thrives, το θέαμα της προσέλευσης ήταν απογοητευτικό. Παρ’ όλα αυτά, οι Αθηναίοι πάνκηδες δεν πτοήθηκαν καθόλου και μας έδωσαν τον καλό εαυτό που μας παρουσιάζουν κάθε φορά που τους βλέπουμε. Προφανώς το δικό τους ντεμπούτο και μόνη μέχρι στιγμής «μεγάλη» τους κυκλοφορία είχε τη μερίδα του λέοντος στο set τους. Ξεχώρισαν το καταιγιστικό εναρκτήριο "Troublemaker Shooting", το "Tales Of Disgrace" με το πιασάρικο ρεφραίν του και το μελωδικό του κιθαριστικό solo και το mid-tempo "Medicine" με τα sing-alongs του.

Κάπου ανάμεσά τους στριμώχτηκε και το νέο κομμάτι "Plastic People", γεγονός που μας έδωσε να καταλάβουμε ότι ο διάδοχος του "Tales Of Disgrace" είναι ήδη στα σκαριά. Το μήνυμα συμπαράστασης στο τέλος της εμφάνισης των Nothing Thrives υπέρ της παλαιστινιακής πλευράς ήταν ένα ακόμα μέρος της ταυτότητάς τους - το εξωμουσικό. Το μουσικό μέρος αυτής της ταυτότητας περιλαμβάνει τους Motörhead, Turbonegro και Black Flag που όσο αδόκιμο κι αν μπορεί να ακούγεται, συνθέτουν τον ήχο τους.

Το Gagarin ήδη από το τέλος του προηγούμενου set είχε πλέον γεμίσει σε πολύ ικανοποιητικό βαθμό, αντιστρέφοντας την αρχική εικόνα. Περίπου στην ώρα τους, οι τέσσερις Circle Jerks βγήκαν στη σκηνή και ο Keith Morris άρχισε να μας απευθύνεται με ένα μικρό λογύδριο που κράτησε σχεδόν ένα πεντάλεπτο για να ξεκινήσει αμέσως μετά μια ομοβροντία 6-7 συνεχόμενων κομματιών. Οι εξοικειωμένοι με τη μουσική των Circle Jerks καταλαβαίνουν ότι αυτή η ομοβροντία ήταν μεν ολιγόλεπτη, είχε όμως μέσα της αρκετή συμπυκνωμένη ενέργεια.

Μετά από μια αναφορά για το πώς η ελίτ κλέβει τους κόπους μας μέσω του social security στην Αμερική και των αντίστοιχων ταμείων εδώ και τη διευκρίνιση ότι δεν μπορούν να απολογούνται για τις μαλακίες της Αμερικής προς τον έξω κόσμο αλλά σίγουρα δεν τις υποστηρίζουν, ακολούθησε το δεύτερο μπλοκ κομματιών. Το γνωστότερό τους ήταν αυτό που το ξεκίνησε, με το "When The Shit Hits The Fan" να μας παρακινεί όλους να χτυπηθούμε.

Η αλήθεια είναι ότι η ενέργεια της μπάντας ήταν από την αρχή σε υψηλά επίπεδα, η δική μας όμως όχι και τόσο. Όμως, σε κάθε επόμενη συστοιχία τραγουδιών η ανταπόκριση ανέβαινε και ένα σκαλάκι. Το "Moral Majority" ο Keith μας το προλόγισε ως ένα κομμάτι που έγραψε με τον Greg πριν από 800 χρόνια, την εποχή των Σταυροφοριών. Μέσα στην υπερβολή του, μας έκανε να συνειδητοποιήσουμε πράγματι πόσο πίσω πάει η εποχή που το έγραψαν, αλλά ταυτόχρονα και πόσο μπροστά ήταν για την εποχή του.

Το "Wild In The Streets" ήταν στ’ αλήθεια άγριο και αποτέλεσε ένα ακόμα σκαλάκι προς την κλιμάκωση των αντιδράσεών μας. Το πράγμα όσο πήγαινε και ζεσταινόταν, με κόσμο να καταφτάνει σταδιακά μπροστά και να χτυπιέται όλο και περισσότερο. Στο μεταξύ, την παράσταση έκλεβε χωρίς δεύτερη κουβέντα ο καταπληκτικός ντράμερ Joey Castillo, ο οποίος έχει περάσει από τις τάξεις των Queens Of The Stone Age και Danzig, μεταξύ άλλων. Τα διαλείμματα για τα λογύδρια του Morris ήταν και λίγο σαν σχεδιασμένα για να ξεκουράζεται ο Castillo από την υπερβολική φυσική καταπόνηση που του έφερνε το ανελέητο drumming του. Ο τύπος ήταν πραγματικά εντυπωσιακός και κέρδισε τα περισσότερα βλέμματα.

Η τελευταία φορά που μας μίλησε ο Keith ήταν πριν από ένα μπλοκ 9 κομματιών, στο οποίο πλέον το κλίμα είχε θερμανθεί για τα καλά. Τα stage dives πια πήγαιναν κι έρχονταν, ακόμα κι αν ένας-δύο από όσους τα επιχείρησαν έσκασαν στο πάτωμα άγαρμπα. Τα pits και οι άγριοι χοροί έδιναν κι έπαιρναν. Οι μπροστινοί είχαμε ξεφύγει και το Gagarin έδινε επιτέλους την αίσθηση ότι έβραζε, φτάνοντας σε μια κορύφωση που ήταν πολυπόθητη από την αρχή της συναυλίας. Τα κομμάτια από Black Flag που παίχτηκαν στο τέλος ήταν σαν βενζίνη στη φωτιά, με τον κόσμο πια να τα δίνει όλα.

Στο τέλος οι Keith Morris, Greg Hetson, Zander Schloss και Joey Castillo πήρανε το ζεστό χειροκρότημα που τους άξιζε. Αυτό που είδαμε ήταν μια πολύ τίμια εμφάνιση μιας ιστορικής μπάντας, που κατάφερε μέσα σε λίγο παραπάνω από μια ώρα να χωρέσει τριαντατόσα κομμάτια μεταξύ των οποίων πάνω από το μισό τους ντεμπούτο και τις απαραίτητες διασκευές Black Flag. Η συναυλία ξεκίνησε ήρεμα και τελείωσε σε ντελίριο, με το γκάζωμα να είναι σταθερό από πλευράς τους και προοδευτικό από πλευράς μας, μέχρι που τελικά συναντηθήκαμε κάπου στη μέση της πορείας και από εκεί και πέρα πήγαμε όλοι μαζί φορτσάτοι μέχρι το τέλος.

Φωτογραφίες: Κωνσταντίνος Κονταράκης