​Bad Religion: «Το κλειδί για έναν καλό δίσκο είναι να κάνεις κάθε τραγούδι καλό»

 Το εκ Καλιφόρνια μελωδικό punk πρόκειται να εορταστεί δεόντως αυτό το καλοκαίρι στη μέρα του Release Festival που θα φιλοξενήσει τους δημοφιλέστατους Offspring και τους σπουδαιότατους Bad Religion. Οι τελευταίοι υπάρχουν εδώ και 45 χρόνια και είναι από τα συγκροτήματα που έθεσαν τα θεμέλια του συγκεκριμένου ήχου, οπότε δικαίως μπορούν να θεωρούνται προπάτορες. Η επίδρασή τους μάλιστα σε συγκροτήματα μελωδικού punk που τους ακολούθησαν χρονικά είναι αξιοσημείωτη και εμφανής.  

Εν όψει της τρίτης τους επίσκεψης στην Ελλάδα, μετά από δύο αξέχαστες το 1996 και το 2010, είχαμε την ευκαιρία να συνομιλήσουμε πριν λίγο καιρό με τον Brian Baker, κιθαρίστα του συγκροτήματος εδώ και πάνω από τρεις δεκαετίες. Ο Brian μας είπε πόσο έντονα θυμάται την πρώτη φορά που παίξανε εδώ, πώς πάει η δουλειά για τον νέο τους δίσκο, γιατί αισθάνεται ευλογημένος που είναι μουσικός, αλλά και τι ήταν αυτό που έκανε τελικά τόσο σπουδαίους τους Minor Threat, στους οποίους ήταν επίσης κιθαρίστας. Στο κείμενο έχει διατηρηθεί η μορφή των τηλεφωνικών μας ερωταπαντήσεων.

Γεια σου Brian. Πώς είσαι;

Μόλις ξύπνησα στο Τορόντο.

Είσαι σε περιοδεία;

Ναι, οι Bad Religion περιοδεύουν με τους Offspring σε όλο τον Καναδά εδώ και περίπου ένα μήνα. Σε αυτή τη φάση μας έχεις πετύχει τώρα.

...και θα δούμε κι εμείς αυτή τη συνεργασία, οπότε είμαστε πολύ χαρούμενοι.

Ναι. Λοιπόν, όλο το νόημα της καναδικής περιοδείας είναι η προετοιμασία για τη μοναδική μας συναυλία στην Ελλάδα. (σ.σ. γελάμε) Οπότε, θα είμαστε ιδιαίτερα έτοιμοι.

Χαίρομαι γι' αυτό! Ονομάζομαι Παντελής και σε καλώ εκ μέρους της ελληνικής ιστοσελίδας rocking.gr. Έρχεστε σε λίγο καιρό μήνες για μια συναυλία μετά από πολλά χρόνια και έχω μερικές ερωτήσεις για σένα.

Έχω απαντήσεις για σένα.

Κάποια νέα που ήρθαν πριν από περίπου ένα χρόνο από το διαδίκτυο έλεγαν ότι μπαίνετε στο στούντιο για να ηχογραφήσετε τον διάδοχο του "Age Of Unreason". Μπορείς να μας δώσεις περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με αυτό;

Λοιπόν, έχουμε κάνει κάποιες ηχογραφήσεις και έχουμε μερικά τραγούδια, αλλά δεν έχουμε αρκετά. Και το πιο σημαντικό, δεν έχουμε αρκετά καλά τραγούδια. Οπότε θα περιμένουμε μέχρι να έχουμε έναν ολόκληρο δίσκο με πραγματικά καλά τραγούδια. Ανακαλύψαμε όλα αυτά τα χρόνια ότι το κλειδί για να έχεις έναν καλό δίσκο είναι να κάνεις κάθε τραγούδι καλό. Έχουμε άφθονο χρόνο για αυτό, νομίζω. Δυστυχώς, τώρα βρισκόμαστε στη δεύτερη εκδοχή της διακυβέρνησης αυτής αυτού του φασιστικού καρτούν που ζούμε. Υπάρχει πολύ περισσότερο υλικό, πράγματα που δεν θα μπορούσες καν να ονειρευτείς την πρώτη φορά συμβαίνουν τώρα, τη δεύτερη φορά. Οπότε νομίζω ότι ίσως αργώντας πολύ να φτιάξουμε έναν δίσκο, θα σκοντάψουμε κατά λάθος στον καλύτερο που έχουμε κάνει ποτέ.

Τα στούντιο άλμπουμ σας έχουν γίνει λίγο σπάνια, αλλά είναι φανταστικά από την αρχή μέχρι το τέλος. Και το είπες και ο ίδιος, όλα τα τραγούδια είναι υπέροχα. Ποια είναι η συνταγή; Είναι ότι βγάζετε δίσκο μόνο όταν νιώθετε ότι έχετε κάτι να πείτε, είναι ότι δουλεύετε οι ίδιοι άνθρωποι για πολλά χρόνια ή κάτι άλλο;

Νομίζω ότι η συνταγή είναι το να βγάζεις δίσκο όταν ο ίδιος ο δίσκος σε κάνει να νιώθεις ότι έχει φτιαχτεί, ότι είναι έτοιμος. Ο τρόπος με τον οποίο παραμένεις σχετικός (σ.σ. “relevant”) είναι να παραμένεις περίεργος και να αφομοιώνεις νέες πληροφορίες και μερικές φορές αυτή η διαδικασία απαιτεί αρκετό χρόνο. Είμαστε επίσης πολύ τυχεροί που οι Bad Religion είναι ένα συγκρότημα που δεν χρειάζεται να βγάλει δίσκο για να βγει έξω και να παίξει μουσική. Ένας νέος δίσκος δεν είναι επιχειρηματικό μοντέλο για εμάς, είναι μια καλλιτεχνική προσπάθεια. Αφορά το πότε έχεις κάτι να πεις εκφράζοντας τον εαυτό σου με έναν πολύ παραδοσιακό τρόπο. Μερικές φορές οι δίσκοι έρχονται γρήγορα. μερικές φορές χρειάζονται επτά χρόνια. Το θέμα είναι ότι είναι ειλικρινείς εκφράσεις βαθιάς σκέψης και συναισθήματος και ίσως αυτό είναι το κλειδί. Επίσης, έχουμε έναν καλό τραγουδιστή. Η φωνή του είναι αρκετά καλή. Αυτό βοηθάει.

Εξακολουθεί να είναι αρκετά καλός!

Ο τραγουδιστής είναι μια χαρά. Καλή δισκογραφική εταιρεία επίσης. Ωραία εταιρεία, καλοί άνθρωποι. (σ.σ. η δισκογραφική τους είναι το κιθαρίστα τους Brett Gurewitz, η Epitaph)

Οι Bad Religion δεν χρειάζεται να βγάλουν νέο δίσκο για παίξουν συναυλίες. Ένας νέος δίσκος δεν είναι επιχειρηματικό μοντέλο για εμάς, είναι μια καλλιτεχνική προσπάθεια

Ποια είναι η συνηθισμένη διαδικασία σύνθεσης και ηχογράφησης όταν φτιάχνετε έναν δίσκο;

Λοιπόν, ο Brett (σ.σ. Gurewtiz, κιθαρίστας που δεν περιοδεύει μαζί τους εδώ και χρόνια) και ο Greg (σ.σ. Graffin, τραγουδιστής) έχουν και οι δύο μικρά στούντιο στα σπίτια τους και έτσι γράφουν πολλά τραγούδια ανεξάρτητα ο ένας από τον άλλο. Μετά τα πηγαινοφέρνουν μεταξύ τους και τα μοιράζονται και κάπου εκεί μπαίνουμε στην εξίσωση κι εμείς οι υπόλοιποι. Μένω στην Ανατολική Ακτή των Ηνωμένων Πολιτειών, κοντά στον Greg. Οπότε εγώ πηγαίνω και παίζω σε μερικά από τα demos του Greg. Ο Jay, ο Jamie και ο Mike παίζουν σε μερικά από τα demos του Brett επειδή όλοι ζουν στη Δυτική Ακτή. Όταν υπάρχει αρκετό υλικό που φαίνεται να λειτουργεί πραγματικά, τότε μαζευόμαστε όλοι μαζί και αυτό συνήθως γίνεται στο Λος Άντζελες, απλώς επειδή οι τρεις τους κερδίζουν τους δύο μας. Τότε είναι που ξεκινάει πραγματικά η διαδικασία και κάνουμε πολλές πρόβες και βελτιώσεις και βλέπουμε τι είναι καλύτερο. Μέχρι να μαζευτούμε όλοι ως ομάδα, έχουμε περισσότερες ιδέες από όσες πρόκειται να βάλουμε κάτω και να δουλέψουμε, οπότε πρέπει να καταλάβουμε ποιες από αυτές θα εξελιχθούν στα καλύτερα τραγούδια. Αλλά το δύσκολο κομμάτι είναι αυτό που κάνουν ο Brett και ο Greg μόνοι τους. Είναι πολύ ωραίο που και οι δύο αυτοί τύποι μπορούν να δημιουργήσουν οδικούς χάρτες για το συγκρότημα. Είναι ένα ακόμα σπουδαίο πράγμα στο να είσαι απλώς ο κιθαρίστας. Απλώς τους αφήνω να κάνουν τη βαριά δουλειά και μετά έρχομαι εγώ σαν τον Angus Young.

Άρα λοιπόν υπάρχουν οι Bad Religion East και οι Bad Religion West και όταν είστε έτοιμοι, συγχωνεύεσαι σε ένα συγκρότημα.

Σωστά, ακριβώς.

Πιστεύεις ότι ένα συγκρότημα όπως οι Bad Religion έχει έναν ακόμη λόγο να υπάρχει και να δημιουργεί ως αποτέλεσμα της σημερινής πολιτικής κατάστασης των ΗΠΑ;

Η πολιτική κατάσταση των ΗΠΑ είναι προφανώς αρκετά σοκαριστική αυτή τη στιγμή, αλλά αυτό είναι απλώς συνοδευτικό, όπως έχουμε πει και ξαναλέμε συνέχεια, του ότι ότι όλος ο κόσμος είναι χάλια.

Και έχουμε τρία ακόμη χρόνια.

Ναι, έχουμε τρία ακόμη χρόνια. Ένα από τα πράγματα που είναι λάθος με τις ΗΠΑ είναι ότι ο περισσότερος κόσμος δεν φεύγει ποτέ από εκεί και πιστεύει ότι οι ΗΠΑ είναι το πιο σημαντικό πράγμα στον κόσμο. Και αν δεν φύγεις ποτέ από τη χώρα, δεν καταλαβαίνεις ότι υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος εκεί έξω, ότι οι ΗΠΑ δεν είναι πιο σημαντική από όλες αυτές τις υπόλοιπες χώρες του κόσμου. Θα μπορούσα να περάσω πολύ χρόνο μαζί σου συζητώντας τα αμερικανικά προβλήματα, αλλά οι Bad Religion συζητούν παγκόσμια προβλήματα. Αυτές οι συγκρούσεις και οι κοινωνικές μετατοπίσεις συμβαίνουν εδώ και χιλιάδες χρόνια και θα συνεχίσουν να υπάρχουν σε όλο τον κόσμο για χιλιάδες χρόνια ακόμα. Οπότε δεν υπάρχει τέλος του υλικού από το οποίο να μπορούμε να εμπνευστούμε εμείς.

Νομίζω ότι μια από τις ευλογίες του να είσαι μουσικός είναι ότι έχεις την ευκαιρία να ταξιδεύεις σε όλο τον κόσμο και να έρχεσαι σε επαφή με διαφορετικούς πολιτισμούς και ανθρώπους. Είστε πολύ τυχεροί.

Αυτό είναι το καλύτερο μέρος του να είσαι μουσικός. Είμαι ευγνώμων που είχα την ευκαιρία να βγω από τη χώρα μου, να δω και να γνωρίσω άλλους ανθρώπους και να δω πώς είναι ο κόσμος. Και είναι λίγο τρελό, αλλά σου δείχνει πόσο ίδιοι είμαστε όλοι στην πραγματικότητα. Θα ήταν ωραίο αν περισσότεροι άνθρωποι είχαν την ευκαιρία να το κάνουν.

Ο κόσμος θα ήταν ένα καλύτερο μέρος, σίγουρα.

Συμφωνώ, συμφωνώ.

Λοιπόν, πιστεύεις ότι ως καλλιτέχνης, η δημιουργικότητά σου ενισχύεται από την κατάσταση, από τη σημερινή κατάσταση ή όχι;

Δεν ξέρω. Αν ήμουν στιχουργός, ίσως να ένιωθα ότι το να έχεις τόσο πολύ ακατέργαστο υλικό θα ήταν χρήσιμο, αλλά εγώ ουσιαστικά είμαι μόνο μουσικός και η έννοια της δημιουργικότητας είναι κάπως παραπλανητική (σ.σ. είπε “elusive”). Στη δική μου περίπτωση έρχεται όταν αυτή θέλει και δεν ανταποκρίνεται στην εξωτερική πίεση. Μερικές φορές έχεις σπουδαία σερί, όπου γράφεις και γράφεις και γράφεις. Πριν από κάποιο καιρό έκανα τρεις δίσκους μέσα σε ένα χρόνο και αναρωτήθηκα πώς στο καλό έγινε αυτό. Απλώς έρχεται και φεύγει μόνο του.

Ένα από τα πράγματα που είναι λάθος με τις ΗΠΑ είναι ότι ο περισσότερος κόσμος δεν φεύγει ποτέ από εκεί και πιστεύει ότι οι ΗΠΑ είναι το πιο σημαντικό πράγμα στον κόσμο

Κατά τη διάρκεια της πανδημίας κάνατε 8 streams με τον τίτλο “Decades” και παίξατε πολλά διαφορετικά κομμάτια από όλες τις εποχές σας. Πώς ήταν να ανασκάπτετε τον κατάλογό σας και να παίζετε κομμάτια που δεν είχατε παίξει για πολλά χρόνια;

Λοιπόν, ήταν πολύ διασκεδαστικό. Και σε πολλές περιπτώσεις, ανακαλύψαμε γιατί δεν παίζουμε αυτά τα τραγούδια. Επειδή μερικά από αυτά είναι λίγο περίεργα ή πολύ δύσκολα να τα τραγουδήσεις ή απλά δεν είναι τόσο καλά. Αλλά όταν είσαι σε καραντίνα λόγω πανδημίας και δεν έχεις τίποτα άλλο να κάνεις, λες, «έλα, ας δοκιμάσουμε το κομμάτι με αριθμό 13 από το "Against The Grain" και ας δούμε πώς θα πάει». Ήταν λοιπόν μια υπέροχη εμπειρία, αλλά βοήθησε επίσης να βελτιώσουμε αυτό που παίζουμε τώρα ζωντανά, επειδή βρήκαμε κομμάτια που δεν είχαμε παίξει για πολύ καιρό και τώρα τα παίζουμε. Και μάθαμε επίσης γιατί δεν παίζουμε συγκεκριμένα τραγούδια. Και όλα είναι εκεί για να τα δει ο καθένας. Μπορείτε να παρακολουθήσετε τα πάντα στο YouTube και να κρίνετε.

Έχω παρακολουθήσει όλες τις συναυλίες και, ως οπαδός, μου άρεσε το γεγονός ότι παίξατε τόσα πολλά τραγούδια σας. Ήταν πολύ ωραίο.

Ήταν διασκεδαστικό.

Ξέρεις, βλέποντας τα streams μπορούσα να διακρίνω ότι διασκεδάζατε.

Χαίρομαι που το έβλεπες έτσι. Όταν παίζουμε ζωντανά ακόμα και τώρα, καταλαβαίνεις ότι είναι πραγματικά διασκεδαστικό για εμάς. Δεν σου λέω βλακείες. Νομίζω ότι ένα σημαντικό μέρος της μακροζωίας μας ως συγκρότημα οφείλεται στο ότι είμαστε μια ομάδα μεσηλίκων που διασκεδάζει πάρα πολύ να παίζει μαζί. Όταν πας να δεις μια μπάντα ζωντανά, μπορείς να καταλάβεις αν είναι δουλειά για αυτούς. Και για εμάς δεν είναι δουλειά, αλλά είναι χαρά και προνόμιο. Αν μπορείς να το διακρίνεις ακόμα και στο YouTube, τότε περίμενε μέχρι να το δεις και ζωντανά.

Πολλά συγκροτήματα κάνουν επετειακές περιοδείες παίζοντας έναν από τους δίσκους τους ολόκληρο. Σας έχει περάσει ποτέ από το μυαλό να το κάνετε ή το έχετε κάνει;

Το έχουμε κάνει, έχουμε παίξει όλο το "Suffer" και όλο το "No Control" μερικές φορές, αλλά αυτό είναι κάπως μονότονο. Υπάρχει κάποιος λόγος που δεν παίζουμε ολόκληρους δίσκους και αυτός είναι ότι μερικά από τα τραγούδια απλά δεν λειτουργούν τόσο καλά. Καταλαβαίνω το να παίζει ένα συγκρότημα έναν ολόκληρο δίσκο ως μάρκετινγκ και αυτό είναι μια χαρά. Αλλά εμείς έχουμε κυκλοφορήσει 17 δίσκους και όταν παίζουμε μια συναυλία, προσπαθούμε να αγγίξουμε όσο το δυνατόν περισσότερους δίσκους που είναι αγαπημένοι του κοινού. Θεωρώ ότι έχουμε ευθύνη απέναντι στους ανθρώπους που είναι οπαδοί μας για τόσα χρόνια. Εσύ και εγώ θα μπορούσαμε αυτή τη στιγμή να αναφέρουμε 10 τραγούδια που πρέπει να παίξουμε, που δεν μπορούμε να μην τα παίξουμε γιατί αλλιώς θα είμαστε μαλάκες. Αν έχουμε μόνο μία ώρα να παίξουμε, δεν υπάρχει χρόνος να παίξουμε το "Against The Grain" από την αρχή μέχρι το τέλος. Νομίζω ότι το να παίξουμε κάτι από κάθε δίσκο είναι πιο σημαντικό από το να παίξουμε ολόκληρο έναν δίσκο.

Συμφωνώ. Ίσως αυτό να είναι καλό για κάποιο συγκρότημα που έχει έναν δίσκο που ξεχωρίζει από τις άλλες δουλειές του, αλλά οι Bad Religion δεν είναι τέτοιο συγκρότημα. Έχετε πολλά σπουδαία τραγούδια να διαλέξετε από πολλούς σπουδαίους δίσκους. Λοιπόν, αυτό πρέπει να περιμένουμε το καλοκαίρι;

Και εσύ είσαι πολύ ευγενικός. Ευχαριστώ. Ναι, αυτό πρέπει να περιμένετε, λίγο πολύ.

Μας έχετε επισκεφτεί δύο φορές εδώ, την πρώτη φορά πριν από 30 χρόνια και τη δεύτερη πριν από 16 χρόνια. Θυμάσαι κάτι από αυτές τις συναυλίες;

Θυμάμαι την πρώτη επειδή ήταν η πρώτη μου φορά στην Ελλάδα. Και ήταν απλά... εννοώ, γιατί χρειάζεται να σου το περιγράψω; Θεέ μου! Τι προνόμιο. Είχα δει πάρα πολλά πράγματα στα σχολικά μου βιβλία σε όλη μου τη ζωή και είχα διαβάσει τόσες πολλές ιστορίες. Είχα φίλους που ήταν από την Ελλάδα όταν μεγάλωνα. Το να μπορώ να βρίσκομαι σε αυτή την απίστευτη κουλτούρα και αυτή τη δυναμική κοινωνία ήταν τόσο ωραίο. Παίξαμε σε ένα περίεργο μέρος (σ.σ. σε μια αποβάθρα στη Δραπετσώνα, στο πρώτο Rockwave) και ήταν μια τρελή βραδιά. Θυμάμαι ότι υπήρχε καπνός και πάρα πολύς κόσμος παντού, ήταν χαοτικό. Ήταν συντριπτικό και όμορφο. Έχω και φωτογραφίες από τότε και μάλιστα πρόσφατα είδα κάποιες από αυτές που τράβηξα όταν ήμουν εκεί στην πρώτη μου επίσκεψη. Δυστυχώς, δεν θυμάμαι τόσο πολύ τη δεύτερη. Ήταν ωραία, θυμάμαι να πηγαίνουμε και στα νησιά και περάσαμε κάπως πολυτελώς, αλλά δεν με σημάδεψε με τον ίδιο τρόπο όπως η πρώτη. Η πρώτη ήταν σαν να ακούς Motörhead. Καταλαβαίνεις. Λυπάμαι που μας πήρε τόσο πολύ χρόνο να επιστρέψουμε εκεί, αλλά αν έκλεινα εγώ τις μπάντες, τότε δεν θα είχα χρόνο να παίξω κιθάρα.

Η πρώτη μας φορά στην Ελλάδα με σημάδεψε. Ήταν σαν να ακούς Motörhead. Καταλαβαίνεις

Ήμουν λίγο μικρός στην πρώτη, αλλά ήμουν στη δεύτερη και θυμάμαι ακόμα πολλά, πολλά πράγματα. Μπορώ να σου δείξω μια φωτογραφία; Θα καταλάβεις γιατί.

Σίγουρα.

Είμαι ο τύπος στα αριστερά και αυτός στα δεξιά είναι φίλος μου.

Ω, Θεέ μου. Ναι. Λοιπόν, ήταν μια μεγάλη στιγμή για σένα.

Ήταν αμέσως μετά την εμφάνισή σας και πριν παίξουν οι Faith No More. Τον αγκάλιασα και άφησα μια στάμπα από ιδρώτα στο μπλουζάκι του. Η συναυλία σας ήταν πολύ εντυπωσιακή για μένα και έχω μεγάλες προσδοκίες και για αυτό το καλοκαίρι. Σας περιμένουμε.

Το καλό με την αναμονή σου είναι ότι σήμερα είμαστε το καλύτερο συγκρότημα που έχουμε υπάρξει ποτέ ζωντανά. Είμαστε φανταστικοί τώρα. Εκτός από το ότι προφανώς έχουμε κάνει πολλή εξάσκηση και δουλεύουμε σκληρά, όπως σου είπα είναι και πολύ διασκεδαστικό για εμάς το να παίζουμε. Είναι πραγματικά η τέλεια στιγμή να δει κάποιος τους Bad Religion. Είμαι πολύ περήφανος για εμάς.

Είναι υπέροχο που νιώθεις έτσι. Νομίζω ότι ο τρόπος που νιώθεις, βγαίνει στη σκηνή όταν παίζεις. Οι οπαδοί μπορούν να καταλάβουν.

Συμφωνώ. Συμφωνώ 100%. Είναι μεγάλη ευχαρίστηση για εμάς να παίζουμε. Ανυπομονώ να έρθουμε εκεί.

Πώς βλέπεις το μέλλον των Bad Religion; Πώς θα ήθελες να είναι;

Θέλω να μπορούμε να κάνουμε αυτό που κάνουμε, αρκεί να έχουμε τη δυνατότητα να το κάνουμε σε υψηλό επίπεδο. Και αυτή τη στιγμή, πραγματικά μπορούμε. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει κάποιο μακρόπνοο σχέδιο. Δεν υπήρξε ποτέ τέτοιο σχέδιο για τους Bad Religion. Ίσως κάνουμε σχέδια για έναν χρόνο μετά, αυτό είναι το μέγιστο που κάναμε ποτέ. Δηλαδή λέμε μεταξύ μας, «θέλετε να παίξουμε του χρόνου;», συμφωνούμε και απλώς το κάνουμε. Νομίζω ότι για όσο καιρό είναι ακόμα υπέροχο, θα το κάνουμε. Και ελπίζω να καταλάβουμε πότε δεν θα είναι. Αλλά αυτή τη στιγμή, είναι καλό.

Είναι! Εκτός από τους Bad Religion, έχεις κάνει πολλά άλλα πράγματα. Ποια είναι η τρέχουσα κατάσταση των Dag Nasty;

Οι Dag Nasty ξεκουράζονται. Δεν θυμάμαι καν πότε παίξαμε για τελευταία φορά. Μετά από αυτό μπήκα σε ένα άλλο συγκρότημα που ονομάζεται Fake Names, με τον Dennis από τους Refused και εστίασα εκεί την προσοχή μου επειδή γράφουμε νέα μουσική. Έχουμε κάνει μερικούς δίσκους στην Epitaph με τους Fake Names και εκεί παίζω με μερικούς άλλους τύπους από παλιές μπάντες της DC με τις οποίες μεγάλωσα (σ.σ. έχουν πλέον τον drummer των Fugazi). Έχουμε μάλιστα και νέο δίσκο των Fake Names που θα κυκλοφορήσει το φθινόπωρο και πάλι από την Epitaph.

Ωραία νέα!

Τώρα που οι Refused είναι ανενεργοί, ο Dennis έχει λίγο περισσότερο χρόνο για περιοδεία. Λοιπόν, θα ήθελα να κάνουμε κάποιες συναυλίες με τους Dag Nasty και το έχω πάντα στο μυαλό μου, αλλά μου αρέσει και η ιδέα του να μην αναστήσω απλώς κάτι παλιό. Όποτε έχω χρόνο από τους Bad Religion, μάλλον στους Fake Names θα τον αφιερώνω γιατί προτιμώ να κάνω καινούργια πράγματα και να βλέπω τι υπάρχει εκεί έξω. Είναι σημαντικό να συνεχίζεις να βλέπεις τι υπάρχει εκεί έξω.

Νομίζω ότι ο τελευταίος δίσκος των Fake Names ήταν πριν από περίπου τρία χρόνια. Οπότε ναι, μάλλον ήρθε η ώρα για έναν νέο δίσκο.

Και σε αντίθεση με τους Bad Religion, τον δίσκο των Fake Names τον έχουμε ήδη έτοιμο. Απλώς περιμένει την ώρα του για να κυκλοφορήσει.

Έχεις μεγαλώσει στην Ουάσινγκτον, σωστά;

Ναι.

Έγινες μέλος μπάντας σε πολύ νεαρή ηλικία – μιλάω για τους Minor Threat. Υπήρχε κάτι στην ανατροφή σου που σε ώθησε να το κάνεις ή ήταν κάτι άλλο; Πώς και έπαιζες σε μια μπάντα στα 16 σου;

Ήμουν 15 όταν μπήκα στους Minor Threat. Ναι, δεν ήμουν ένας γέρος 16 ετών, ήμουν ένα αγόρι 15 ετών. Είχα αρχίσει να παίζω κιθάρα όταν ήμουν οκτώ χρονών. Εγώ και ο καλύτερός μου φίλος στο σχολείο πήραμε κιθάρες ως δώρα για τα Χριστούγεννα και έτσι ξεκίνησα. Έπαιζα σε συγκροτήματα διασκευών από το Δημοτικό μέχρι και τις αρχές του Λυκείου, παίζοντας απλώς Cheap Trick και ό,τι άλλο έπαιζες όντας σε συγκροτήματα διασκευών τη δεκαετία του '70. Είχα παίξει λοιπόν σε μπάντα πριν, αλλά οι Minor Threat ήταν η πρώτη μπάντα όπου, πρώτα απ 'όλα, ήμουν punk. Και επίσης ήταν η πρώτη φορά που δημιουργήσαμε τη δική μας μουσική, κάτι που είναι εντελώς διαφορετικό από το να κάνεις απλώς διασκευές. Είχα κάποια εμπειρία, αλλά πολύ μικρή. Στην πόλη μου, υπήρχαν πολύ λίγοι punks και ακόμα λιγότεροι που ήξεραν να παίζουν κάποιο μουσικό όργανο. Μπήκα στους Minor Threat επειδή νομίζω ότι ήμουν ο μόνος που έμοιαζε punk, ήξερε να παίζει και δεν ήταν ήδη σε συγκρότημα. Ήμουν σαν τον τελευταίο που επέλεγαν για το ποδόσφαιρο. «Εντάξει, θα σε πάρουμε. Είσαι ο τελευταίος». Κι όμως να 'μαι εδώ.

Όταν δεν προσπαθείς να δημιουργήσεις κάποιο είδος τέχνης, τότε κάτι όμορφο συμβαίνει από μόνο του

Ποια είναι η πιο όμορφη ανάμνησή σου από εκείνη την εποχή;

Υπάρχουν τόσες πολλές, αλλά νομίζω ότι η πιο όμορφη είναι η ιδέα ότι οι Minor Threat ουσιαστικά ήταν απλώς μια μπάντα για μετά το σχολείο. Τελειώνοντας το σχολείο περπατούσαμε και πηγαίναμε σε ένα σπίτι, όπως ας πούμε στο σπίτι της μητέρας του κιθαρίστα, και περιμέναμε τους άλλους. Και κάπως έτσι οι Minor Threat έπαιζαν στο υπόγειο της μητέρας του κιθαρίστα, μετά τρώγαμε μπισκότα και Kool-Aid ή Coca-Cola και μετά ίσως πηγαίναμε να παίξουμε ποδόσφαιρο. Ήταν απλώς κάτι που έκαναν παιδιά. Δεν υπήρχε κάποια σημασία σε αυτό, δεν υπήρχε κάποια προσδοκία. Θυμάσαι κι εσύ να είσαι τόσο μικρός, σωστά; Όταν ήσουν τόσο μικρός, τι έκανες μετά το σχολείο; Ξέρεις, χασομερούσες, έβλεπες κόμικς και όλα αυτά τα παιδαριώδη πράγματα. Κι όμως, ένα από τα πιο παιδαριώδη πράγματα που κάναμε, που ήταν να μοιάζουμε με παράξενους και να παίζουμε αυτή την επιθετική μουσική, είναι τώρα κάτι για το οποίο ο κόσμος ακόμα μιλάει. Είναι τόσο συναρπαστικό για μένα που οι Minor Threat εξακολουθούν να είναι σημαντικοί για τον κόσμο. Είμαι περήφανος γι' αυτό και νομίζω ότι ένας λόγος είναι και το ότι ήταν τόσο ασήμαντο όταν ήμασταν παιδιά. Το skateboarding ήταν πιο σημαντικό, καταλαβαίνεις; Οπότε, είναι παράξενοα όμορφο το πώς εξελίχθηκε.

Εσείς το νιώθατε ασήμαντο, αλλά τελικά έγινε σημαντικό για πολλούς ανθρώπους.

Και ίσως αυτός είναι εν μέρει και ο λόγος. Όταν δεν προσπαθείς να δημιουργήσεις κάποιο είδος τέχνης, τότε κάτι όμορφο συμβαίνει από μόνο του.

Ως κιθαρίστας, ποιες ήταν οι επιρροές σου όταν μεγάλωσες; Υπήρξε κάποιο συγκρότημα ή μουσικός που σε έκανε να θέλεις να γίνεις μουσικός;

Λοιπόν, έχω γενέθλια την ίδια μέρα με τον George Harrison των Beatles. Οι Beatles ήταν επίσης το πρώτο μου συγκρότημα. Ήμουν 8 ετών το 1973, οι Beatles είχαν διαλυθεί, αλλά εξακολουθούσαν να είναι τα πάντα. Και ως κιθαρίστας, αυτή ήταν η πρώτη μουσική με την οποία ήρθα σε επαφή. Το "Yellow Submarine" ήταν το πρώτο τραγούδι που έμαθα. Ήμουν επίσης πολύ τυχερός που οι γονείς μου είχαν καλούς δίσκους και σύντομα ανακάλυψα τους AC/DC. Ξεκίνησα να ασχολούμαι μαζί τους όταν ήμουν περίπου 10 ή 11 ετών, το 1976 με το "Powerage", νομίζω.

Το "Powerage" κυκλοφόρησε το 1978 και είναι ο αγαπημένος μου δίσκος των AC/DC.

Κάπου εκεί συνηδειτοποίησα ότι δεν υπάρχει μόνο ο Angus, αλλά υπάρχει και ο Malcolm. Ο Malcolm είναι ο πραγματικός ήρωας για μένα εκεί. Ένα το κρατούμενο. Και μετά, μπαμ, σκάει ο Eddie Van Halen και μου κόλλησε αυτή η εντελώς νέα επανάσταση στο παίξιμο της κιθάρας. Αυτές είναι οι δύο πιο μεγάλες μου επιρροές, αν και ποτέ δεν έπαιξα σαν τον Eddie Van Halen, αλλά ακόμα προσπαθώ να παίζω σαν τον Malcolm. Ποτέ δεν θα γίνω τόσο καλός, αλλά προσπαθώ.

Δεν χρειάζεται να παίζεις σαν τον Eddie Van Halen για να σε κάνει να θέλεις να γίνεις κιθαρίστας. Μπορεί να αποτελέσει πηγή έμπνευσης ούτως ή άλλως.

Νομίζω ότι ήταν πηγή έμπνευσης στο να είσαι και να κάνεις κάτι τόσο καινοτόμο. Δεν είχαμε ξανακούσει κάτι παρόμοιο τότε. Και ναι, δεν προσπάθησα ποτέ να παίξω σαν αυτόν. Δεν είχα καν βιμπράτο. Απλώς τον θεωρούσα cool. Ακόμα είναι. Ήταν cool.

Ακούς νέα μουσική; Έχεις ακούσει κάποια νέα συγκροτήματα που θεωρείς σπουδαία;

Μου αρέσει ένα συγκρότημα που λέγεται End It από τη Βαλτιμόρη του Μέριλαντ. Είναι φανταστικοί, μου αρέσουν πολύ. Υπάρχει επίσης ένα συγκρότημα που μου αρέσει από το Λος Άντζελες που λέγεται Niis, που είναι πολύ επιθετικοί. Τώρα είμαι 60 και συνειδητοποιώ ότι όταν νομίζω ότι ξέρω ένα νέο συγκρότημα, αυτό υπάρχει ήδη ως συγκρότημα εδώ και περίπου 5 χρόνια. Οπότε ποτέ δεν ξέρω αν ένα συγκρότημα που μαθαίνω είναι πραγματικά νέο, γιατί συνήθως το μαθαίνω αργά και οι End It και οι Niis είναι δύο παραδείγματα. Επίσης, νομίζω ότι όπως πολλοί από εμάς, έχω την τάση να ακούω αυτά που αγαπούσα όταν έψαχνα τη μουσική μου κατεύθυνση ή ήμουν στο Πανεπιστήμιο ή οτιδήποτε άλλο. Ακούω ακόμα τους Clash, τους Damned, τους AC/DC και τους Van Halen, είναι ακόμα συναρπαστικό για μένα και είναι επειδή είναι η μουσική μου. Είναι σπουδαίο ότι γνωρίζω πόσο τυχεροί είμαστε στους Bad Religion που υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που η μουσική τους είναι Bad Religion. Ακούν Bad Religion εδώ και 30 χρόνια και είναι ακόμα σημαντικό για αυτούς. Γι' αυτό ερχόμαστε στην Ελλάδα και συνεχίζουμε να το κάνουμε αυτό και γι' αυτό πρέπει να το σεβόμαστε. Μου αρέσει να σκέφτομαι ότι είμαστε ένα ορόσημο για έναν άνθρωπο, όπως ακριβώς είναι οι AC/DC για μένα.

Ο Malcolm Young είναι ο πραγματικός ήρωας στους AC/DC για μένα

Το "The Gray Race" είναι ο πρώτος δίσκος στον οποίο έπαιξες με τους Bad Religion και είναι επίσης ένας από τους πρώτους δίσκους που αγόρασα ποτέ. Είστε ένα από τα πρώτα συγκροτήματά μου και μπορώ να καταλάβω το συναίσθημα της επιστροφής που ανέφερες.

Θα φροντίσουμε να παίξουμε μερικά κομμάτια από το "The Gray Race" όταν είμαστε εκεί.

Θα χαρώ να τα ακούσω! Θα μπορούσες να μου πεις πέντε δίσκους που άκουσες τον τελευταίο μήνα;

Λοιπόν, άκουσα το "The Crack" των Ruts. Άκουσα το "Wrong Side Of Heaven" των End It. Μόλις άκουσα το "2112" των Rush, επειδή είμαστε σε περιοδεία στον Καναδά.

Είπες ότι είσαι στο Τορόντο.

Ναι, και προσπαθώ να συνδεθώ με αυτό (σ.σ. είπε “touch base”, οι Rush είναι από το Τορόντο). Χρειάζομαι άλλα δύο. Άκουσα ολόκληρο το "Another Perfect Day" των Motörhead πολύ πρόσφατα επειδή μου αρέσει πολύ ο Brian Robertson, ο κιθαρίστας των Thin Lizzy.

Αυτή ήταν μια ενδιαφέρουσα εποχή για τους Motörhead.

Ναι, ήταν. Λοιπόν, ένας καλός δίσκος που έχασα εντελώς όταν βγήκε είναι το "Hackney Diamonds" των Stones. Κυκλοφόρησε πριν δύο χρόνια και δεν το είχα ακούσει τότε, αλλά το άκουσα πρόσφατα και σκέφτηκα «αυτό είναι καλό, ακούγεται σαν τους Stones». Αυτές είναι λοιπόν οι περίεργες επιλογές μου, ένας άγριος συνδυασμός Motörhead, Stones και End It. Περίεργο. Το λατρεύω.

Το περίεργο είναι ωραίο! Αυτά ήταν όλα από εμένα, Brian. Θα ήθελα να σε ευχαριστήσω για άλλη μια φορά για την ευκαιρία που μας έδωσες να έχουμε αυτή τη συνέντευξη. Σας περιμένουμε με ανυπομονησία.

Τέλεια! Λοιπόν, θα σε δω τότε. Σε ευχαριστώ που μίλησες μαζί μου. Το εκτιμώ.

Σου εύχομαι ό,τι καλύτερο με τις υπόλοιπες ημερομηνίες της περιοδείας σας. Τα λέμε σύντομα.

Χαιρετισμούς, αντίο!

Οι Bad Religion εμφανίζονται μαζί με τους Offspring και τους High Vis στις 7 Ιουλίου στην Πλατεία Νερού, στο πλαίσιο του Release Festival. Εισιτήρια εδώ.