«10+1»: Διαφορετικά genres που έπαιξαν οι Avenged Sevenfold

Διαφορετικές πτυχές μιας μπάντας που αρνείται να μπει σε κουτάκια

Από τους Νίκο Καταπίδη, Μάνο Κορνηλάκη - Ορφανουδάκη, Βλάση Λέττα, Αντώνη Μαρίνη, 28/05/2025 @ 16:57

Από τις μέρες που έπαιζαν μετά βίας μπροστά σε 100 άτομα, μέχρι τις sold-out headline εμφανίσεις σε φεστιβάλ-μαμούθ, οι Avenged Sevenfold έχουν διανύσει μια διαδρομή γεμάτη ανατροπές, πειραματισμούς και κυρίως, μουσική τόλμη. Λίγα συγκροτήματα της γενιάς τους κατάφεραν να επαναπροσδιορίσουν τόσες φορές τον ήχο τους, χωρίς να χάσουν το κοινό τους· και ακόμη λιγότερα το έκαναν με τόση αυτοπεποίθηση. Με αφορμή τον ερχομό τους στην Ελλάδα, στο πλαίσιο του Release Athens Festival, επιστρέφουμε στα μονοπάτια που τόλμησαν να χαρτογραφήσουν με θράσος και πείσμα.

Από το metalcore των πρώτων χρόνων μέχρι τα prog/ψυχεδελικά ξεσπάσματα του πρόσφατου "Life Is But A Dream...", οι Αμερικανοί έχουν διαβεί σχεδόν κάθε γωνιά του σκληρού ήχου - και όχι μόνο. Το αφιέρωμα που ακολουθεί δεν αποτελεί απλώς μια λίστα με στιλιστικές μεταμορφώσεις, αλλά μια υπενθύμιση ότι το ρίσκο και η δημιουργική ανησυχία μπορούν να συνυπάρχουν με τη δημοφιλία. Πάμε λοιπόν να δούμε δέκα συν μία φορές που οι Avenged Sevenfold έπαιξαν κάτι εντελώς διαφορετικό - και κατάφεραν να το κάνουν να ακούγεται δικό τους. Οι επιλογές των κομματιών και οι συνοδευτικές genre tags είναι απολύτως υποκειμενικές.

Metalcore-core:

"Unholy Confessions"

από το "Waking The Fallen"

Με βλακωδώς απόλυτους όρους, η 'metalcore' ταμπελίτσα θα μπορούσε ή/και έπρεπε να δοθεί σε κάποιο κομμάτι του "Sounding The Seventh Trumpet". Από την άλλη, με όση γεροπαραξενιά κι αν κοιτάξει κανείς, θα ήταν επιεικώς παράλογο να καταθέσει ένσταση για την εν λόγω επιλογή, τόσο λόγω του άγουρου * δείχνει τα πάντα * στο ντεμπούτο, όσο και λαμβάνοντας υπόψη το τεράστιο άλμα που σηματοδότησε η δεύτερη δουλειά του σχήματος. Και, προφανώς, το μπάσιμο του δίσκου σκάει με τόσο ωμή 2003 ενέργεια που δύναται να γυρίσει πίσω στο χρόνο μέχρι και κόσμο που δεν πρόλαβε να ζήσει από πρώτο χέρι τις ένδοξες ημέρες.

Θα μου χαρίσετε αυτό τον χορό;-core:

"I Won't See You Tonight, Part 1"

από το "Waking The Fallen"

Δεν είμαι σίγουρος ότι μπορούμε να βρούμε πολλές power-ballads να θυμίζουν το “I Won’t See You Tonight Pt.1”. Στα 9 λεπτά, με την μεγαλεπήβολη κλασική ενορχήστρωσή του, θα μας έρθουν συνειρμικά οι Guns N’ Roses των πιο φιλόδοξων στιγμών τους, με τη διαφορά ότι οι Avenged Sevenfold κρατάνε τα πράγματα απλούστερα, αμεσότερα. Ακόμη και το θέμα, εμπνευσμένο απ’ την απόπειρα αυτοκτονίας του πρώην μπασίστα τους, Justin Sane, δεν δίνεται μέσα ποιητικά, αλλά ξεκάθαρα. Το στίγμα δίνουν οι πληθωρικές συγχορδίες για πιο αμερικάνικο ήχο, τα συναισθηματικά κιθαριστικά σόλο, ενώ τα ωωωωω στο τέλος αφήνουν τη δική τους πινελιά «εκκεντρικότητας», με τα καθαρά φωνητικά του M. Shadows να είναι ακόμη ωριμάζοντα. Το ρεφραίν δεν θα το ξεχάσεις ποτέ.

Power-metal-core:

"Beast And The Harlot"
από το "City Of Evil"

Βαμπιρο-ποζέρια που στην ψυχή παραμένουν core-άδες αλλά τελευταία το έχουν ρίξει στο europower. Γράφουν ρεφρενάρες που θα μπορούσαν να βρίσκονται σε δίσκο υπογεγραμμένο από Kai Hansen ή Tony Kakko. Από το πρώτο ριφ μετά την εισαγωγή, το δίκασο στα πίσω και την κορόνα που ανεβαίνει λίγο πριν το τέλος της ανάσας το "Beast And The Harlot" φωνάζει power metal. Τα σόλο που παίζουν οι κιθάρες είναι στο όριο του shredding και το θεματάκι πάνω στο ρεφρέν είναι βγαλμένο κατευθείαν από τα καλύτερα early ‘90s. Διάολε αν έχετε την παραμικρή αμφιβολία για το πόσο power έχουν μέσα τους - το ρεφρέν έχει και αλλαγή κλίμακας. Είμαστε απλοί άνθρωποι, δώσε καλογραμμένη πιασάρικη μελωδία με αλλαγή κλίμακας για κορύφωση και είμαστε μέσα χωρίς δεύτερες σκέψεις. Καλά εδώ μιλάμε βέβαια για το πρώτο κομμάτι μιας αδιανόητης δισκάρας.

Guns-N-Roses-core:

"Bat Country"
από το "City Of Evil"

Όποιο debate μπορούσε να ανοίξει για το αν οι Guns N’ Roses βρίσκονται στην καρδούλα των Sevenfold τελειώνει γρήγορα στα καπέλα και το attitude του Synyster Gates στα τιμημένα mid zeros. Η hard rock αλητεία που αφήνει στο τραπέζι το "Bat Country", με το κολλητικό ρεφρέν, το γρέζι του M. Shadows και την κιθάρα που βρωμάει αλκοόλ και Slash έχει έρθει από το 1987 στο 2005 να κατακτήσει τον πλανήτη από την αρχή. Το κομμάτι άφησε αποτύπωμα στους A7X, στη νέα αμερικάνικη σκηνή και κάρφωσε σφραγίδα ανεξίτηλη στο μέλλον του metalcore ανοίγοντας τα μάτια και φέρνοντας το φως σε μια γενιά πιτσιρικάδων που θέλανε από σκατόπαιδα του core να γίνουν rock stars. Τη μέρα που θα παραμείνουμε ψύχραιμοι στο 'too many doses and I'm starting to get an attraction' μας έχουν απαγάγει εξωγήινοι, να ξέρετε.

Tim-Burton-core:

"A Little Piece Of Heaven"
από το "Avenged Sevenfold"

Δεν θα δεχθούμε σχόλια ή απορίες. Είναι τόσο ξεκάθαρο. Εκτός αν κάποιοι εδώ γύρω δεν αναγνωρίζουν το όνομα του Tim Burton ή δεν έχουν επαφή με το έργο του, στην οποία περίπτωση το κρίμα στο λαιμό τους και στο σύστημα εκπαίδευσης που απέτυχε. Για τους άλλους γενναίους που θα τρέξουν να φωνάξουν «ναι, αλλά Danny Elfman», ένα βραβείο σας περιμένει στη γωνία, όπως θα πηγαίνετε να το παραλάβετε τσεκάρετε αν ερχόμαστε. Ορχήστρες. Παιχνιδιάρικες μελωδίες. Απολαυστικό layering. Χρωματιστά σκοτεινή ατμόσφαιρα. Αιματοβαμμένες αφηγήσεις. Ανατροπές πάνω από ανατροπές. You had my heart, at least for the most part. Εμβληματικό με όλη τη σημασία της λέξης.

Bay-area core:

"Natural Born Killer"
από το "Nightmare"

Από την πρώτη κιόλας riffάρα, το "Natural Born Killer" θυμίζει ένα thrash ξέσπασμα που θα μπορούσε να είχε γεννηθεί σε κάποιο προβάδικο στο Bay Area στα late ‘80s. Τα drums σφυροκοπούν αλύπητα, τα κιθαριστικά leads τρέχουν με ταχύτητες Megadeth, ενώ το breakdown στη μέση του κομματιού κουβαλάει ακόμα και hardcore επιρροές - σαν ένα μίγμα Slayer με Hatebreed, αλλά φιλτραρισμένο από την «μοντέρνα» παραγωγή των A7X. Εδώ οι Avenged γκαζώνουν ανελέητα, αποδεικνύοντας πως το metalcore background τους μπορεί κάλλιστα να συναντήσει την thrash σχολή χωρίς να μοιάζει αναχρονιστικό ή παράταιρο. Είναι το κομμάτι που σου θυμίζει πως, αν οι A7X είχαν γεννηθεί το ’83 αντί για το ’99, πιθανότατα θα έπαιζαν support στους Testament στο Ruthie’s Inn.

Theater-core:

"Save Me"
από το "Nightmare"

Προσπερνώντας το γεγονός ότι ο ίδιος ο Mike Portnoy είναι στα τύμπανα, το "Save Me" είναι ό,τι πιο κοντινό στον ήχο των Dream Theater έχουν φτάσει ποτέ οι Sevenfold. Επικές μελωδίες, κινηματογραφική αίσθηση, αλλεπάλληλες αλλαγές σε έντεκα λεπτά διάρκειας. Prog metal παιγμένο με μια διαφορετική ματιά. Κι αν δεν πιστεύετε εμάς, οι ίδιοι έλεγαν πόσο έχουν εμπνευστεί από τα μεγαθήρια του χώρου, και πως θα μπορούσαν να φανταστούν τον James LaBrie να τραγουδάει σε σημεία. Μέχρι και σήμερα, ένα από τα κορυφαία τους κομμάτια, με το πνεύμα (και τις ιδέες) του Rev να αποτελούν το σπόρο που φύτρωσε σε αυτό το μικρό αριστούργημα.

True-heavy-metal-core:

"Heretic"
από το "Hail To The King"

Κόντρα σε όλα τα προγνωστικά, μετά την τεράστια δισκάρα "Nightmare", που θα μπορούσε πολύ εύκολα να μπει στα κλασσικά metal άλμπουμ της δεκαετίας, και την πολύπλευρη προσωπικότητα που παρουσίασαν τότε - οι Avenged Sevenfold αποφάσισαν να γδύσουν αρκετά τον ήχο τους και να πατήσουν σε πιο απλές, heavy metal φόρμες. Το εγχείρημα μπορεί να μην πήγε τόσο καλά αλλά υπάρχουν μερικά κομμάτια μέσα που ξεχωρίζουν. Το “Heretic” είναι ένα από αυτά. Με heavy ριφ, ωραιότατο Mustaine ρεφρέν που μας γύρισε στα εφηβικά μας χρόνια και μελωδικό πέρασμα σε καθαρές κιθάρες, κάπου εκεί στη μέση, που εκπέμπουν full ‘80s metallic colors. Το σόλο είναι το κερασάκι σε μια τούρτα που μπορεί να στηρίζεται στη βανίλια - αλλά αν ο σεφ είναι μάστορας, ακόμα κι η βανίλια γίνεται νόστιμη.

Έχουμε System of a Down στο σπίτι-core:

"Game Over"
Από το "Life Is But A Dream"

Το σοκ που παθαίνεις με το πρώτο κομμάτι του "Life is but a Dream" δεν είναι μικρό. Πώς θα μπορούσε αλλιώς, όταν ξεκινάει αποφασισμένο να συμπυκνώσει όλη την ΑΧ7 παράνοια σε λίγα λεπτά; Κλασικά ρομαντικά αρπίσματα (είπε κανείς "Sorceress"; ) διακόπτονται απότομα από ένα ριφ και ο M. Shadows παραληρεί σαν να βρίσκεται σε καταληψία απ’ τον Serj Tankian. Η hardcorίλα που ακολουθεί είναι για πανηγύρι, θέλεις να ανέβεις σ’ ένα pongo stick και να τα κάνεις όλα λίμπα, με στίχους που βγάζουν το παράδοξο νόημα μίας πραγματικής Tankianικής πρόζας. Μία κρίση μέσης ηλικίας, το ξύπνημα του «τι δουλειά έχω δω, τι γυρεύω», ντυμένο με παράνοια που ξέραμε ότι έχουν οι Αμερικανοί, αλλά εδώ το τερμάτισαν. Game Over.

Chopin-core:

"Life Is But A Dream"
Από το "Life Is But A Dream"

To "Life is But A Dream" είναι ένα ιδιαίτερο άλμπουμ, και κλείνει με έναν επίσης ιδιαίτερο τρόπο, το πανέμορφο ομώνυμο, στο οποίο ο Synyster Gates κρεμάει την κιθάρα του, φοράει το κουστούμι του, και κάθεται πίσω απ’ το πιάνο, αφήνοντας τα δάχτυλά του να κινηθούν στις μελαγχολικές και γλυκόπικρες διδαχές του Chopin και του Debussy. Έχει κάτι απ’ την ονειρική νοσταλγία των αρχών του εικοστού αιώνα, ίσως όχι με τον ατημέλητο μινιμαλισμό του Satie - τι στους AX7 έχει σχέση με τον μινιμαλισμό, εξάλλου; - αλλά με την ίδια τάση να ανασκαλεύει λεπτά συναισθήματα γύρω απ’ το παρελθόν και τη ζωή. Μετά απ’ αυτήν την καταιγιστική εισροή πληροφορίας που είναι το "Life is But a Dream", το πιανιστικό κλείσιμο αποτελεί την επισφράγηση όλων όσων είχαν να πουν, με τον πιο εμφατικό τρόπο.

Όλη-η-αλήθεια-για-όλα-core:

"Exist"
από το "The Stage"

Για όλες τις φιλόδοξες ηχητικές εξερευνήσεις που έχει επιχειρήσει η μπάντα στο πέρασμα των χρόνων, το ρίξιμο της αυλαίας στο "The Stage" ήταν και παραμένει μεταξύ των κορυφαίων θέσεων στη λίστα με τις πιο πετυχημένες. Από όση απόσταση. Με κάθε οπτική. Η δεκαπεντάλεπτη διάρκεια είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Η οργανωμένα χαοτική δομή και η βαθιά ανθρώπινη θεματική του παρομοίως. Οι εναλλαγές από μεταλλικό progressive μακελειό σε ακουστικές κι από εκεί σε blast beats αστράφτουν με φυσικότητα. Η αντί επιλόγου αφήγηση του πολύ Neil Degrasse Tyson κάθεται σαν τεράστιο κερασάκι πάνω από την τελειότερη τούρτα του σύμπαντος.