Speedy's Coming (Fly To The Raibow, 1974)
Ουσιαστικά διαλυμένοι μετά το ντεμπούτο "Lonesome Crow" και τη μεταγραφάρα του Michael Schenker στους UFO, οι Scorpions ανανεώνονται κατά τα τρία πέμπτα και μεγαλουργούν στο "Fly To The Raibow", όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό από το εναρκτήριο "Speedy's Coming". Ο Francis Buchholz έρχεται πακέτο με τον ασύγκριτο Uli Jon Roth από τους Dawn Road και μαζί με τον γίγαντα Jürgen Rosenthal χτίζουν έστω και για έναν δίσκο, το κατάλληλο rhythm section για κάτι μαγικό. Ευδιάκριτο, πυκνό και χαρακτηριστικό σε όλη τη διάρκεια του τραγουδιού, το μπάσο του Buchholz σαγηνεύει και καθοδηγεί, χαράζοντας τον δρόμο για ένα μαγικό ταξίδι στο υπόλοιπό της δεκαετίας του '70. Τα θεμέλια δεν θα μπορούσε να είναι πιο γερά και το οικοδόμημα ξεκινά να ορθώνεται προτού εμφανιστεί σε όλη του τη μεγαλοπρέπεια. [ΘΞ]
This Is My Song (Fly To The Raibow, 1974)
Πρόκειται για ένα απ’ τα λίγα κομμάτια των Scorpions όπου το μπάσο καθοδηγεί τη σύνθεση. Τα ντραμς δίνουν τον παλμό με έναν χαρακτηριστικό καλπασμό, και το μπάσο καταφέρνει να είναι ταυτόχρονα και στιβαρό και μελωδικό, με τα slides να δίνουν έναν χορευτικό σχεδόν αέρα στη σύνθεση. Με ελαφρά παραμόρφωση να το βρωμίζει ίσα ίσα ώστε να αντιπαραβάλλεται με τα αέρινα αρπίσματα της κιθάρας στο background, το μπάσο του Buccholz καταφέρνει να ακούγεται διαρκώς μπροστά, χωρίς ούτε στιγμή να γίνεται φλύαρο. Να σημειωθεί πως, μαζί με τα διπλά κιθαριστικά leads, τον καλπασμό, και το δυνατό μπάσο, το “This Is My Song” προοικονομεί τους Iron Maiden. [MKO]
Life's Like A River (In Trance, 1975)
Είναι εντυπωσιακό το πώς είναι χτισμένο ένα από τα πιο όμορφα τραγούδια που μας έχουν χαρίσει οι Σκορπιοί, αναλογιζόμενοι τη δομή του ακρόαση με την ακρόαση. Σύμφωνοι, οι κιθάρες του Roth στέκουν μαγευτικές, όπως, άλλωστε, και οι ερμηνείες του Meine, ο οποίος φαντάζει εντελώς αχαλίνωτος φωνητικά, αλλά, στην βάση του, το "Life's Like A River" βασίζεται στα όσα του προσδίδει το μπάσο του Buchholz, για να σταθεί συνθετικά. Ολόκληρη η ραχοκοκαλιά του κομματιού αποτελείται από τις μπασογραμμές που εκτείνονται απ' άκρη σε άκρη του, και οι οποίες έχουν άπλετο χώρο να ορίσουν εκείνες το συνθετικό μονοπάτι, μέχρι τις κορυφώσεις που δίνουν τα κιθαριστικά leads, αλλά και το καταπληκτικό refrain. [ΣΚ]
Longing For Fire (In Trance, 1975)
Οι Scorpions θα παγίωναν ένα στυλ, όπου πάνω απ’ το κεντρικό τους riff η κιθάρα θα έπαιζε ένα σύντομο σόλο, το οποίο θα επέστρεφε ίδιο ή παραλλαγμένο στο μετέπειτα solo. Στο “Longing For Fire”, αυτή τη μελωδία θα την αναλάμβανε το μπάσο, παίζοντας μία απ’ τις πλέον ευγενικές και καλαίσθητες μπασογραμμές στη ροκ ιστορία. Με μικρά παιχνιδίσματα, πλεξούδες, και slides, το μπάσο εδώ βγαίνει μπροστά σαν κεντρικό όργανο μελωδίας, ενώ οι κιθάρες με ακόρντα υποχωρούν στο ρυθμικό background. Ούτε το θρυλικό παίξιμο του Uli Jon Roth στο σόλο δεν αρκεί για να πάρουμε τα μάτια μας απ’ το μπάσο, που σχεδιάζει δικές του διαδρομές, αξιοποιώντας όλη σχεδόν την ταστιέρα. [MKO]
Night Lights (In Trance, 1975)
Οι Scorpions, στο σύνολο της δισκογραφίας τους, έχουν ελάχιστα ορχηστρικά κομμάτια, κι ένα απ’ αυτά κλείνει τον ιστορικό δίσκο “In Trance”. Το “Night Lights” είναι μία αργή, ατμοσφαιρική σύνθεση, που εκπληρώνει τις υποσχέσεις που αφήνει στον τίτλο, κυρίως δίνοντας τρία λεπτά στην κιθάρα για να πει τα δικά της. Ο Buccholz θα μπορούσε κάλλιστα να ακολουθεί σχεδόν διεκπεραιωτικά, όμως στέκεται πλάι στην εξάχορδη σαν ένας φιλικός γίγαντας, που την ακολουθεί, την μιμείται, μιλά στις σιωπές της, την συμπληρώνει, χωρίς διάθεση ανταγωνισμού, αλλά αναδεικνύοντάς την. Δεν ήταν μόνο ο Rarebell τυχερός ντράμερ που είχε στο μπάσο τον Buccholz, αλλά και ο Roth τυχερός κιθαρίστας. [MKO]
The Sails Οf Charon (Taken By Force, 1977)
Στο στουντιακό κύκνειο άσμα του Uli Jon Roth με τους Σκορπιούς εγκαινιάζεται η μακρόχρονη συνεργασία του Francis Buchholz με τον Herman Rarebell στη ρυθμική βάση της πεντάδας, μετά τις δισκάρες "In Trance" και "Virgin Killer" με τον Rudy Lenners στα τύμπανα. Πολυτιμότερο πετράδι του στέμματος "Taken By Force" στέκει το μυθικό "The Sails Οf Charon", την
μεγάλη εικόνα του οποίου έχουμε ήδη παρουσιάσει. Στην τρίτη κατά σειρά δισκογραφική σύμπραξη με τον μέγα μαέστρο Dieter Dierks, γίνεται εύκολα αντιληπτό πώς με τον ιδανικό συνδυασμό αστείρευτου ταλέντου και κατάλληλης καθοδήγησης μπορείς να κατακτήσεις τα όρια χωρίς να θολώσεις επουδενί το ηχοτόπιο. Υπηρετώντας άριστα το σύνολο ως απαραίτητη συνεκτική ουσία, το μπάσο του Buchholz δίνει σφυγμό και γεμίζει χώρους, μέχρι να λάμψει μετά το λέιζερ και λίγο πριν το φινάλε. Magic moment λέμε. [ΘΞ]
Your Light (Taken By Force, 1977)
Ένας από τους λόγους που ξεχωρίζει η '70s περίοδος των Scorpions είναι η μεγαλύτερη διαφοροποίηση των συνθέσεων και ο συνεπαγόμενος μουσικός πλούτος. Για του λόγου το αληθές, αρκεί κανείς να ρίξει μία ματιά στους τίτλους είτε ολόκληρου του δίσκου, είτε μόνο της δεύτερης πλευράς και να δεί τι προηγείεται και τι ακολουθεί. Ακόμη λοιπόν και σε ένα deep cut που ούτε βρίσκεται ανάμεσα στα αγαπημένα των οπαδών, ούτε διαθέτει την χαρατκηριστική της γερμανικής σχολής τσιτωμένη ρυθμική βάση, ο Francis Buchholz βρίσκει τρόπο να ξεχωρίσει, έχοντας εξίσου πρωταγωνιστικό ρόλο με τις κιθάρες, με εναλλασσόμενες μπασογραμμές όχι μόνο σε κουλπέ και ρεφρέν, αλλά ακόμη και όταν ο Roth σολάρει. Ορισμός της ήρεμης δύναμης που είχε πάντοτε τον τρόπο να υπηρετεί άψογα της ουσία, έχοντας κομβικό ρόλο σε ένα συγκρότημα που θα γινόταν τεράστιο. [ΘΞ]
Coast To Coast (Lovedrive, 1979)
Θαρρώ πως το πρώτο κομμάτι που μου έρχεται αυθόρμητα στο νου όταν μιλάμε για το μπάσο στους Scorpions, αναδυόμενο από το θυμικό των πρώτων ακροάσεων του "World Wide Live", είναι το εν λόγω instrumental. Γεμίζοντας ιδανικά τα κενά διαστήματα των καθαριστικών αρμονιών, ο Buchholz δεν κρατάει μονάχα ένα ρυθμικό υπόβαθρο, αλλά χτίζει ογκώδεις κόσμους, ενισχύοντας τη δομή της σύνθεσης με τις πιο καίριες και παιχνιδιάρικες μπασογραμμές που θα μπορούσε κάποιος. Έτσι, αν και πρωταγωνίστρια είναι η κιθάρα, ο αέρας του κομματιού επιτρέπει στο μπάσο να παίρνει μέτρα και να βγαίνει μπροστά, ορίζοντας με τον ιδανικότερο τρόπο την ανάπτυξη και κλιμάκωση του. [ΣΚ]
Lovedrive (Lovedrive, 1979)
Μια από τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές του Buchholz στη Scorpions δισκογραφία, βρίσκεται στο ομότιτλο τραγούδι του "Lovedrive", επισφραγίζοντας την εποποιία των '70s και ορίζοντας τις hard & heavy εξελίξεις που συντελούνταν. Εκεί, ο καλπασμός του μπάσου του είναι πιο εμφατικός και κυρίαρχος από σχεδόν οτιδήποτε άλλο διαδραματίζεται στο κομμάτι, εξαιρουμένης, ίσως, της παθιασμένης ερμηνείας του Klaus Meine. Τρομερή μπασογραμμή, πραγματικά πρωταγωνίστρια σε μια σύνθεση που υπάρχει παρόν και το αλαβάστρινο παίξιμο του Michael Schenker, δείγμα της μαεστρίας του αδικοχαμένου Γερμανού μπασίστα. [ΣΚ]
When The Smoke Is Going Down (Blackout, 1982)
Το “Blackout” αποτελεί ένα απ’ τους πιο επιθετικούς και πολύπλευρους δίσκους στην δισκογραφία των Σκορπιών, συνδυάζοντας δυναμίτες, καταξιωμένα χιτς, και αργόσυρτα, doomy κομμάτια σαν το “China White”. Κι ενώ σ’ όλα αυτά παίζει σημαίνοντα ρόλο ο Buccholz με βαρύ κι ασήκωτο παίξιμο, είναι το “When The Smoke Is Going Down” στο οποίο λάμπει. Πλάι στις μελαγχολικές κιθάρες του Schenker, είναι το μπάσο εκείνο που ακούγεται να θρηνεί στην εισαγωγή και κινεί τις κλωστές μέσα σου με τις αρμονικές του. Στο ρεφραίν, όσο ο Meine τραγουδά αναστοχαστικά I climb the stage again this night, σχεδόν ακούς τα βήματά του καθώς ανεβαίνει τη σκάλα στο παίξιμο του μπάσου, σε μία ίσως τυχαία, αλλά πανέμορφη λεπτομέρεια που συμβάλλει στο γενικό μύθο του κομματιού. [ΣΚ]
Dreamtide - Same Star (Dream And Deliver, 2008)
Οι Dreamtide είναι τέκνο του κιθαρίστα Helge Engelke, και παίζουν ένα τεχνικό και καλογυαλισμένο μείγμα A.O.R., έχοντας αρκετά ελκυστικά αποτελέσματα. Στον τρίτο τους δίσκο, “Dream And Deliver”, αξιοποιούν τις ικανότητες του Buccholz στο μπάσο, ο οποίος αποδεικνύει μια χαρά την αξία του ακόμη και σε πιο τεχνικές φόρμες. Στο κομμάτι “Same Star” ξεχωρίζει κυρίως λόγω του πιο funk παιξίματος, στο οποίο δεν μας είχε καθόλου συνηθίσει, και δίνει μία ακόμη πτυχή των ικανοτήτων και της προσαρμοστικότητάς του στις ανάγκες της εκάστοτε σύνθεσης. [MKO]
