Midnight, Hellripper @ Κύτταρο, 02/06/26

Το συναυλιακό μας καλεντάρι για τους καλοκαιρινούς μήνες είναι ήδη αρκετά γεμάτο και πυκνό, όμως η 2^α Ιουνίου είχε σημειωθεί από τότε που ανακοινώθηκε κιόλας με χοντρά γράμματα στο ημερολόγιο. Μια σύμπραξη που θα μπορούσε κανείς να την πει και πυρηνική, για πάρτη της Ελλάδας μόνο. Οι στουντιακά one man bands των James McBain και Athenar, δηλαδή οι Hellripper και οι Midnight αντίστοιχα, θα έπαιζαν μαζί τη μια μέρα στην Αθήνα και την άλλη στη Θεσσαλονίκη, σε ένα «πάντρεμα» που προμήνυε, για να μην πούμε εγγυούνταν, συνθήκες εξαιρετικά δύσκολες για τα κολυμπηθρόξυλα.

Προσεγγίζοντας το Κύτταρο την ώρα περίπου που ανοίξανε οι πόρτες για το κοινό, ο κόσμος που ήταν συγκεντρωμένος σε πηγαδάκια απ' έξω αποτέλεσε γνώριμο κι συνηθισμένο τελετουργικό. Λίγο πριν ακόμα κι από την ανακοινωμένη ώρα, οι Hellripper εμφανίστηκαν στη σκηνή ως κουαρτέτο, με δύο κιθάρες, μπάσο και τύμπανα πίσω από τα οποία καθόταν ένας πραγματικός δαίμονας. Από το πρώτο κιόλας κομμάτι ξεκίνησε ένα mosh pit που έπιανε ολοένα και αυξανόμενο μέρος του ισογείου του Κυττάρου. Πολύ γρήγορα φάνηκε ότι είχαμε μπροστά μας μια ενδιαφέρουσα περίπτωση μπάντας που κατάφερνε να βγάλει και ζωντανά το συναίσθημα των δίσκων.

Όταν ο James McBain μας ρώτησε αν ήμασταν έτοιμοι για λίγο rock ‘n’ roll του διαβόλου πριν από το …"Hell’s Rock 'N' Roll", το pit που άνοιξε όταν αυτό παίχτηκε ήταν ακόμα μεγαλύτερο από τα προηγούμενα. Όταν, ως αυτοχαρακτηρισθείς άπληστος σκωτσέζικος κόπανος ζήτησε ακόμα περισσότερη ενέργεια από εμάς, είχε παράλληλα και τη «γενναιοδωρία» να μας δώσει περίπου 30 δευτερόλεπτα για να αναταχτούμε πριν ξεκινήσει το επόμενο κομμάτι, το επόμενο mosh pit, το επόμενο wall of death. Πράγματι, με το που άρχισε το "The Affair Of The Poisons" και συγκεκριμένα το γρήγορο μέρος του, είδαμε να ξεκινάει ένα wall of death το οποίο μετά από λίγο μετασχηματίστηκε σε pit, με όλους να γυρνάνε γύρω γύρω σαν βούβαλοι.

Οι αντιδράσεις πάντως ήταν ευθέως ανάλογες και με την αίσθηση που μετέδιδαν οι μουσικοί από σκηνής. Ξανάγραψα ότι ο drummer ήταν δαίμονας και αυτός ο χαρακτηρισμός είναι ακριβής, προς επιεικής. Ο τύπος χτυπούσε τα πάντα σαν να ήξερε ότι δεν θα ξημέρωνε ποτέ ξανά ο ήλιος και αυτό σε συνδυασμό με τα υπερκοφτερά riffs διατήρησαν έτσι το κλίμα και στα πενήντα λεπτά που έπαιξαν οι Hellripper.

Τιμήσανε σχεδόν όλες τις δουλειές τους μέχρι και το φετινό “Coronach”, ενώ παίξανε μέχρι και διασκευή σε Zeke λίγο πριν το τέλος. Κλείσανε με καταιγιστική εκτέλεση του "Bastard Of Hades" από το πρώτο τους full length - με ολίγη από "Angel Of Death" στο τέλος, να σημειωθεί. Το γεμάτο (κάτω και πάνω) Κύτταρο τους έδωσε έναν άξια κερδισμένο αποχαιρετισμό όταν στις 10 η ώρα αποχώρησαν, έχοντας ικανοποιήσει θεωρώ κάθε προσδοκία που μπορεί να είχε κάποιος από αυτούς. Φοβερή εμφάνιση, πραγματικοί οδοστρωτήρες.

Οι Midnight από την άλλη, εμφανίζονται ζωντανά ως τρίο, με τον ήχο του μπάσου να έχει πρωταγωνιστικό και όχι απλώς συνοδευτικό ρόλο δίπλα σε αυτόν της κιθάρας. Τούτοι εδώ είναι περισσότερο Motörhead και Venom, παρά αμιγώς speed metal. Στην περίπτωσή τους προσωπικά ήμουν υποψιασμένος, μιας και τους είχα δει και την πρώτη, απίθανη, φορά στο Temple μια αυγουστιάτικη μέρα μετά τους Voivod, αλλά και τη δεύτερη στο Κύτταρο πριν δυο χρόνια. Το βρόμικο groove του "Unholy and Rotten" και το ταχύτατο "Evil Like a Knife" ήταν η απότομη εισαγωγή μας στην τρίτη, η οποία έδειξε από την αρχή της ότι θα ήταν παρομοίως απολαυστική.

Το θέμα είναι ότι επειδή φέτος συμπληρώθηκαν δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια από την πρώτη full length δουλειά του Athenar υπό την ταμπέλα των Midnight, είχαμε την τύχη να γίνουμε μάρτυρες της ζωντανής απόδοσης ολόκληρου του “Satanic Royalty”. Ο συγκεκριμένος δίσκος αποτελεί ένα εξαίρετο δείγμα black 'n' roll και είναι χαρακτηριστικός του αναβιωμένου αυτού είδους. Από το ομότιτλο κιόλας κομμάτι ήταν σαν να πατήθηκε ένα κουμπί που μπούσταρε τον ήδη ενεργό ενθουσιασμό μας, με τον κόσμο – αν έχετε τον ...Σατανά σας – να τραγουδάει κιόλας. Στο "You Can't Stop Steel" και στο "Rip This Hell" το pit άνοιξε ακόμα περισσότερο και ο παροξυσμός χτύπησε κόκκινο.

Οι ταχύτητες έπεσαν λίγο στο "Black Damnation", στο οποίο φάνηκε και παραπάνω η τεχνική του κιθαρίστα, αλλά τα πράγματα επανήλθαν γρήγορα στις υψηλές στροφές με τα “Lust Filth and Sleaze” και "Violence On Violence". Στο ίδιο μοτίβο τα "Holocaustic Deafening" και "Shock Til Blood" συνέχισαν να μας ρουφάνε την ενέργεια, με τον κόσμο να τα δίνει όλα στο γεμάτο Κύτταρο και να συμμετέχει από όποιο σημείο κι καθόταν με όποιον τρόπο μπορούσε - χτύπημα, τραγούδι, headbanging. Η άβολη αναφορά του Athenar στην επιθυμία του να πιάνει στήθη δεν παραξένεψε όσους έχουν διαβάσει ...λογοτεχνικούς στίχους όπως αυτοί του "TAP", που έκλεισε την εκτέλεση του "Satanic Royalty" στην ολότητά του. Εύκολα και δικαιολογημένα μπορούσε να κριντζάρει κόσμος, κυρίως λόγω της επανάληψης του «αστείου».

Το βασικό μενού το είχαμε ήδη λάβει, όμως υπήρχε και συνέχεια. Οι Midnight δεν είχαν όρεξη να σταματήσουν ακόμα κι έτσι το ζευγάρι του σφιχτού "Fucking Speed And Darkness" και του ρυθμικού "F.O.A.L." συνέχισε το κοπάνημα πάνω και κάτω από τη σκηνή. Το τέλος ήταν ιδανικό, με το τρομερά groovy "All Hail Hell" να το αφιερώνουν στους φίλους τους Hellripper με ένα ωραίο λογοπαίγνιο και με το "Black Rock 'N' Roll" να φέρνει στην επιφάνεια απροκάλυπτα τον πιο μοτορχεντικό χαρακτήρα των Midnight.

Ο Athenar έκανε και ο ίδιος crowd surfing, ζηλεύοντας ίσως από τον αρκετό κόσμο που ανέβαινε επί σκηνής και το έκανε κατά τη διάρκεια της συναυλία. Κάπως έτσι έφτασε μέχρι το μπαρ και η βραδιά του έκλεισε με μια μπύρα στο χέρι. Μπορεί με τα πέτσινα και τις μάσκες οι Midnight να μοιάζουν σαν υποτακτικοί κάποιας αυταρχικής αφέντρας, στην σκηνή όμως ήταν ακριβώς το αντίθετο. Ηγετικοί και κινητήριοι, κατάφεραν για εβδομήντα λεπτά να έχουν ένα club να πηγαίνει πάνω-κάτω και στο τέλος όλοι να φεύγουμε «γεμάτοι» και ενθουσιασμένοι από μια ακόμη συναυλία τους. Χωρίς μάλιστα καν να είναι σίγουρο ότι ήταν η καλύτερη μπάντα το συγκεκριμένο βράδυ!

Φωτογραφίες: Κωνσταντίνος Κονταράκης