«10»: Συγκροτήματα για να ικανοποιήσουν τη φεμινιστική σου οργή

Είναι κοινό μας μυστικό το γεγονός ότι όσο κι αν αγαπούσαμε το punk (rock), πάντοτε οι θηλυκές φωνές υπήρξαν λιγότερες, συγκεντρωμένες σε συγκεκριμένα πρόσωπα που κάπως κατάφεραν να αποκτήσουν περισσότερο θόρυβο γύρω από το όνομα τους (από τις Runaways μέχρι τους Paramore και τις Sleater-Kinney κι ακόμα παραπέρα), παρά τα προτάγματα συμπερίληψης πίσω από το γενικότερο ήχο. Παρατηρήσεις που αφορούν σε μεγάλο βαθμό τη μουσική που περικλείει λίγο περισσότερο τον δημοφιλή και ευρύτερα γνωστό αντίστοιχο ήχο, mainstream όπως θα τον έλεγε με αρνητικό πρόσημο κάποιος από το underground, παρόλο που κι εκεί δεν υπήρξε πολύ διαφορετική η κατάσταση.

Τα τελευταία χρόνια όμως, δυναμικές θηλυκές παρουσίες σαρώνουν ολοένα και και πιο πολύ τα punk-ish χαρακώματα τοποθετώντας το στίγμα και την οπτική ταύτισης που πολλά από εμάς είχαμε βαθύτατη ανάγκη. Πωλώ δε μάλλον, οι οπτικές αυτές να ταξιδεύουν σε αυτιά που κάποτε τις τοποθετούσαν στο περιθώριο. Με μάλλον αδιαφιλονίκητη μπροστάρισσα (όχι τόσο χρονικά, όσο με βάση του πόσο γρήγορα κατέκτησε τον κόσμο) του νεότερου κύματος την Amy και τους Amyl And The Sniffers που έβαλαν τα θεμέλια το girl punk όπως αυθαίρετα θα ονομάσω, να πάρει τα πάνω του και ολοένα και περισσότερες παρουσίες να τολμούν να πουν πως το punk είναι γι’ αυτές, και για όλες μας, πράγματι, μια άνθιση ακολούθησε.

Επιλέγουμε λοιπόν δέκα αγαπημένες μας παρουσίες εντός του πλαισίου του punk rock και hardcore punk που έχουν για διαφορετικούς λόγους αφήσει το στίγμα τους και μας εκφράζουν καθημερινά. Παραδόξως ή και όχι, εντοπίζουμε ως βασικά θεματικά κέντρα του χώρου την Αυστραλία, το Λονδίνο και την Καλιφόρνια. Αν κρίνουμε από το πόσο γρήγορα βρίσκει απήχηση στα νέα κορίτσια (και όχι μόνο) αυτός ο ήχος, τότε αυτό ίσως λέει πολλά για το πόσα πράγματα κουβαλάμε κι αυτά χρειάζονται τρόπο διαφυγής. Στα λόγια της τεράστιας Kim Gordon λοιπόν, ήμασταν πάντα εμείς η αιτία.

Φωτογραφία εξωφύλλου: Κολλάζ από Kitpaw zine, riotgrrrl mini-zine, Bikini Kill #2 zine, πηγή Fales Library NYU / Feminist Press

1

Ecca Vandal

Να μη λέμε ψέματα, βασική αφορμή γι’ αυτό το άρθρο αποτέλεσε ο ενθουσιασμός μας για την πρώτη φορά του θα δούμε ζωντανά την Ecca Vandal και το σχήμα της. Η νοτιοαφρικανή μουσικοσυνθέτρια που βρέθηκε στην Αυστραλία, χρησιμοποίησε το πολυποίκιλο πολιτισμικό background της χώρας καταγωγής της και στον τρόπο που γράφει μουσική. Alternative rock, punk rock, hip-hop, συμμετέχουν όλα δεόντως αρμονικά στον τρόπο που γράφει μουσική, με το ταλέντο της να μην αργεί να κάνει αίσθηση, αφού το τραγούδι "Cruising To Self Soothe" που κυκλοφόρησε προμηνύοντας τον δεύτερο δίσκο της "Looking For People To Unfollow", διέλυσε κάθε προσδοκία επιτυχίας για ανερχόμενο καλλιτέχνη. Ακόμη περισσότερο λοιπόν σε αυτό το δεύτερο δίσκο, η Ecca Vandal ξεσπά κάθε της παράπονο τραγουδώντας, σεβόμενη στο έπακρο την φυλετική της ταυτότητα και το κάθε επίπεδο ρατσισμού που συνάντησε, εντός κι εκτός μουσικής.

2

Die Spitz

Οι Die Spitz εκπροσωπούν την βρώμικη, βαριά και ανεξέλεγκτη πλευρά της νέας αμερικανικής punk σκηνής και γι’ αυτό μην σας αποπροσανατολίσει ούτε για μια στιγμή η ολίγον country-like αισθητική τους. Η all-female μπάντα από το Όστιν του Τέξας, χτίζει βήμα-βήμα τη φήμη της μέσα από αδιανόητα δυνατές εμφανίσεις (ενδεικτικά δείτε αυτή στο KEXP) άγρια, αλλά FLINTA, pits και έναν ήχο που αντλεί - και στέκεται επάξια - τόσο στο hardcore και το garage punk, όσο το metal και το sludge. Κιθάρες που βρυχώνται, ντραμς που σκάνε με ορμή και φωνητικά που πατούν ανάμεσα στην κραυγή και την χαμηλόφωνη εσωτερικότητα, αποτελούν τα συστατικά της επιτυχίας που αποδίδεται σε όλες, καθώς είναι πολυοργανίστριες και οι ρόλοι τους εναλλάσσονται. Το ντεμπούτο τους "Something To Consume" δεν χρειάζεται παραπάνω από μια ακρόαση για να πείσει.

3

Mannequin Pussy

Mένοντας στις τετράδες και γεωγραφικά στις ΗΠΑ, μετακινούμαστε στην Φιλαδέλφεια για τις Mannequin Pussy. Ίσως αποτελούν ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα του concept "genre bending με punk πυρήνα", αφού η μουσική τους έχει καταφέρει να ενώσει τις hardcore ρίζες του ξεκινήματός τους το 2010 με power pop, indie και noise αποχρώσεις. Το "Ι Got Heaven" ανήκει αναμφίβολα στις καλύτερες κυκλοφορίες του 2024 και η ομορφιά του βρίσκεται στις αντιθέσεις. Από τα βίαια ξεσπάσματα του "ΟΚ? ΟΚ! ΟΚ? ΟΚ!" έως την ευαλωτότητα της απόλυτης παράδοσης στο "Split Me Open", το δίπολο εκρηκτική ενέργεια - τρυφερή μελωδικότητα είναι μια μουσική ανάσα. Με στίχο που παραπέμπει σε Riot Grrrl μπάντες, ενώ άλλοτε βουτάει στην ενδοσκόπηση, και φυσικά την καταλυτική παρουσία της Marisa Dabice, οι Mannequin Pussy είναι ήδη κεφάλαιο στον σύγχρονο εναλλακτικό και punk ήχο - κι εμείς ανυπομονούμε να έρθει η στιγμή που θα τις απολαύσουμε και επί σκηνής.

4

Scowl

Μπορεί στον παρόντα χρόνο οι Scowl να έχουν μπει ημιεπίσημα σε περίοδο ησυχίας, ωστόσο η έως τώρα μουσική τους ύπαρξη διέλυσε πολλά δεδομένα και στερεότυπα στο hardcore. Είναι επίσης αρκετά κοινή αποδεκτή άποψη πως το hardcore αλλάζει σε mainstream φαινόμενο, αλλά και πριν από τους Knocked Loose και τους Turnstile, από τα υπόγεια της καλιφορνέζικης σκηνής στα σαλόνια, η Kat Moss και η παρέα της αρνήθηκε τις προσταγές του αθλητικού και της βερμούδας στη hardcore συναυλία (που μια χαρά είναι αυτές όταν είναι επιλογή, όχι όμως όταν είναι νόμος και η παρέκκλιση δακτυλοδείχνεται) και με φορέματα και ψηλά τακούνια αλλά καμία έκπτωση στην ορμή, το hardcore απέκτησε άλλη όψη στη σκηνή, και μερικούς ύμνους σαν και τους "Shot Down", "Bloodhound" και πολλά ακόμη. Αν θα επιστρέψουν ή όχι, μικρή σημασία θα έχει τελικά στο αποτύπωμα τους.

5

Lambrini Girls

Αν μια νοητή γραμμή συνέδεε τις Bikini Kill με το ντουέτο από το Μπράιτον, αυτή εντοπίζεται όταν παίξουν back to back τα "Suck My Left One" και "Cuntology 101". Τίμιες συνεχίστριες της Riot Grrrl παράδοσης, την οποία όμως έχουν φέρει στα δικά τους Gen Z και fem-queerpunk δεδομένα, βγαίνουν μπροστά με τον διαθεματικό πολιτικό στίχο τους, αυθάδικα και χωρίς ενοχές. Το ντεμπούτο "Who Let The Dogs Out", αλλά και τα EP τους, ξεχωρίζουν και για τον ήχο τους: Garage punk επιθετικό και ταυτόχρονα χορευτικό, αλλά και συνθέσεις που κρύβουν περισσότερα απ’ όσα φαίνονται αρχικά. Αλλαγές δυναμικών, απρόσμενες ηχητικές παρεμβάσεις, μπασογραμμές που κουβαλούν τα κομμάτια και riffs που κολλάνε. Με τσίτα και όρεξη που δείχνει ότι το punk μπορεί να είναι εξίσου πολιτικό, απολαυστικό και σαρκαστικό, οι Lambrini Girls φέρνουν νέα πνοή στη σκηνή, χωρίς να διστάζουν να τα βάλουν με όλους. "You're not that big".

6

Nova Twins

Παρότι όχι δίδυμες, οι Amy Love και Georgia South τροφοδότησαν τη βαριά punk κληρονομιά του Λονδίνου από όπου και κατάγονται, για να γεννήσουν ένα κράμα punk rock, alt rock και ηλεκτρονικών ήχων στο τρελό σύμπαν των Nova Twins. Ασταμάτητες από το ξεκίνημά τους, τράβηξαν τα βλέμματα γρήγορα με το "Who Are The Girls?", τα κέρδισαν μια για πάντα με το εκρηκτικό "Supernova" και συνέχισαν να αποδεικνύουν ότι τα αξίζουν με το "Soprano". Οι τρελές τους ιδέες για τα ντυσίματά τους που είναι σαν να προέρχονται από έναν εξωγήινο πλανήτη προσθέτουν ακόμη περισσότερο στη σύσταση του δικού τους κόσμου, ενώ δημιουργούν έρεισμα και για παράξενα οπτικά παιχνίδια - βλέπε το "Antagonist" αλλά και το "Choose Your Fighter" (που δεν μπορείς να με πείσεις ότι δεν είναι ένας φόρος τιμής με φεμινιστική ματιά στο "Dirty" της Χριστινάρας). Στο σύμπαν που δημιούργησαν και τόσο αποτελεσματικά προστατεύουν, οι Nova Twins είναι αδιαμφισβήτητες υπερκυβερνήτισσες και δεν μοιάζει κανείς και τίποτα ικανό να τις εκθρονίσει.

7

Blood Command

Αναφέραμε στην εισαγωγή πως οι Amyl And The Sniffers μπορεί να προηγούνται σε δημοφιλία, μα όχι απαραίτητα χρονικά. Κύριος υπαίτιος γι’ αυτή την παρατήρηση δεν είναι άλλος από τους Blood Command, που αποδεικνύουν πως εκεί στην Αυστραλία κάτι πολύ όμορφο συμβαίνει για τον ήχο αυτό. Που κολλάει η Αυστραλία με ένα punk rock συγκρότημα από τη Νορβηγία θα μου πείτε. Μα φυσικά στο άτομο που δημιούργησε καμπή στον ήχο τους, δηλαδή τη Nikki Brumen, που προέρχεται από αυτή την τεράστια χώρα αλλά και τους εξίσου θεαματικούς (και ίσως τους πρώτους) disco punks Pagan. Οι κυκλοφορίες "Praise Armageddonism" και "World Domination" λίγα χρόνια πίσω ηχούν ακόμη σαν μπουνιά στα πάνω δόντια. Αρκεί μάλλον μια γουλιά από το "Villain’s Monologue" για να πείσει. Διψάμε ακόρεστα για περισσότερη μουσική τους, σύντομα.

8

Destroy Boys

Νομίζω πως δεν υπήρξε πρότερα κανένα άλλο συγκρότημα τόσο περιγραφικά αυτοπαρουσιαστικό ως προς την εσωτερική του φεμινιστική οργή από τους Destroy Boys. Άλλο ένα συγκρότημα που έχει βάλει το λιθαράκι του χτίζοντας την πρόσφατη punk Καλιφορνέζικη ιστορία. Σήμα κατατεθέν τους, η πολύ συχνή χρήση ισπανικών στους στίχους, τιμώντας την καταγωγή των μελών τους, αλλά και η συχνά χωρίς φίλτρο επικριτική τους διάθεση στην καταπίεση γύρω από θέματα φύλου, αλλά και την αναζήτηση ταυτοτήτων. Το "Open Mouth, Open Heart" συγκίνησε με την ευθύτητά του εκεί προς την έξοδο από την καραντίνα, και τους άνοιξε το δρόμο για περιοδείες με τεράστια ονόματα. Το "Drink" είναι από τα πιο όμορφα punk rock άσματα της τρέχουσας δεκαετίας άλλωστε. Το "Funeral Soundtrack #4" που ακολούθησε, δεν έμεινε καθόλου πίσω και σε μία σατάνικη σύμπτωση (δεν είναι καθόλου σύμπτωση), περιέχει το κομμάτι ύμνο στη συναίνεση, "You Hear Yes", παρέα με τους Mannequin Pussy και Scowl. Οργιστείτε μαζί τους.

9

Snõõper

Αν το punk χρειαζόταν ακόμη μια υπενθύμιση για την πολυπρισματική ταυτότητά του, οι Snõõper από το Νάσβιλ σίγουρα την προσφέρουν. H egg punk συμμετοχή σε αυτή τη λίστα χτίζεται μέσα από μια μίξη diy και lo-fi αισθητικής, αποδέσμευσης από κάθε σοβαρότητα - κάποιοι χρησιμοποιούσαν παπιέ-μασέ κατασκευές before it was cool - και ακραία γρήγορων ρυθμών που δημιουργούν τον ορισμό της μουσικής υπερκινητικότητας. Σε αυτό το εκρηκτικό μείγμα χωρούν dance punk και αλλόκοτα synth στοιχεία, που διαμορφώνουν τον περίεργο χαρακτήρα τους και τους κατατάσσουν στη σφαίρα του "Devo-core" - με το επιχείρημα να ενισχύεται αν ακούσουμε το "Worldwide" ή δούμε μια live εμφάνισή τους. Δική τους είναι και η ίσως πιο ιδιαίτερη διασκευή του "Come Together" των Beatles. Πίσω από το φαινομενικό χάος, βέβαια, υπάρχει μια ακόμη μπάντα που ξέρει ακριβώς τι να κάνει ώστε να δώσει ξανά και ξανά κολλητικά hooks. Μάλλον αυτό ήταν που ώθησε τον Jack White να φέρει το duo των Snõõper από το προσκήνιο του underground στην Third Man Records.

10

Mannequin Death Squad

Mια ακόμη συμμετοχή από τη Μελβούρνη που έρχεται να συνδέσει την αυστραλιανή punk παράδοση με το grunge revival, το εναλλακτικό rock και όχι μόνο. Oι Mannequin Death Squad, τo ντουέτο των Εlly Vex και Dan Lugton που μοιράζονται ισότιμα όργανα, φωνητικά και συνθέσεις, πλοηγούνται σε πιο σκοτεινά νερά, ηχητικά και στιχουργικά. Περνούν από την αισθητική των Paramore του 2007, όπως στο "Super Mental Psycho", σε έναν κόσμο όπου συνυπάρχουν η μελωδικότητα και τα οργισμένα riffs, και, συχνά, οι αναπάντεχες catchy pop πινελιές με την badass αισθητική. Κάπου εκεί, ο στίχος συνομιλεί με το γενικότερο αίσθημα, αφού η φθορά, ο θυμός και η εσωτερικότητα γίνονται η άλλη όψη της χειραφέτησης. Επιλέγοντας μια ειλικρινή diy προσέγγιση τόσο στην παραγωγή, όσο και στις περιοδείες τους, έχουν διαμορφώσει μια ταυτότητα που σπάει καλούπια αφού ενσωματώνουν ανοιχτά επιρροές από τα ταξίδια τους, όπως αποδεικνύει και το τελευταίο τους lp "Wise and Dangerous".