Sevengill

Ο βυθός, είναι ένας κόσμος σκοτεινός κι επί τω πλείστο, άγνωστος. Η μυστηριώδης κι αβέβαιη φύση του έχει αποτελέσει πεδίο ανάπτυξης όχι μόνο μερικών εκ των πιο παράξενων και προσαρμόσιμων οργανισμών του πλανήτη μας, αλλά και της θεματολογίας τιτάνων ενός μουσικού είδους με παρόμοια χαρακτηριστικά. Ο λόγος φυσικά για το post metal και για έργα όπως το "Oceanic" των Isis και το "Pelagial" των The Ocean κι άλλων πόσων σύγχρονών τους. Πολλοί νεότεροι καλλιτέχνες εμπνεύστηκαν από αυτή την τρόπων τινά παράδοση. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, θα μιλήσουμε για τους Αθηναίους Sevengill που παίρνουν το όνομά τους από ένα πλάσμα που συχνάζει στο βυθό και έχουν ήδη καταφέρει έναν μικρό ντόρο γύρω από το όνομά τους.

Οι Sevengill πορεύονται από την καραντίνα κι έπειτα σε μουσικούς χώρους πολύ αγαπημένους μου, με δίσκους που απευθύνονται στην θεματολογία του νερού αλλά και όχι, ενώ έχουν εμφανιστεί στο πλάι συγκροτημάτων όπως οι Cult of Luna και οι Amenra, με την αξία τους. Μια δυναμική τριάδα που πατά σταθερά προς υποστήριξη εμπορικών και αυτοοργανωμένων δράσεων, κερδίζοντας σταθερά οπαδούς στο μαύρο κόσμο τους. Φέτος επιστρέφουν με έναν δίσκο που ετοίμαζαν καιρό, και ο τίτλος αυτού, "Penumbra". Οι Sevengill παίζοντας με την ίδια την έννοια του «ορίου», χαρτογραφούν στο νέο τους δίσκο ένα άλλο είδος παρείσακτου, αυτού που όχι απλά δεν υπεισέρχεται εντός μιας ομάδας, αλλά δεν μπορεί και να (αυτό)προσδιοριστεί ως εξωτερικό σημείο του συνόλου. Διαρκώς σε ένα μεταίχμιο, η ουσία τόσο του όρου όσο και του δίσκου "Penumbra", απευθύνεται στις υπάρξεις που όχι απλά δεν ξέρουν που ανήκουν, αλλά ούτε και που δεν ανήκουν.

Πεποίθηση η οποία ταιριάζει πλήρως στην ήδη γνωστή και ξανά παρούσα, δομή των συνθέσεων τους - λίγες και δραματικά μακροσκελείς. Οι αναφορές των Sevengill στους Isis είναι πανταχού παρούσες, και οι κιθάρες ενημερωμένες πλήρως από το σήμα κατατεθέν στιλ του Aaron Turner διαγράφουν αυλάκια στα οποία τρέχει μαύρο νερό, κι από πάνω πιάνει ρυθμική μούχλα. Η βασική μελωδία του πρώτου "Oathbreakers" μαγνητίζει το αυτί μέχρι να κερδίσουν λίγο αργότερα την προσοχή σου τα κρουστά που έναν ρυθμικό διάλογο άκρων ενδιαφέρον. Κι οι «παρείσακτοι» αυτή τη φορά είναι οι ανόσιοι, αυτοί για τους οποίους όριζε η παράδοση και η μοίρα πως η ζωή αυτή, δεν έχει προορισμό, μα ούτε και δρόμο. Να πω τη μαύρη μου αλήθεια το συγκεκριμένο κομμάτι ίσως και να το έσπαγα σε δύο (εκεί στο έβδομο λεπτό που έχει μια φυσική παύση), όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά καθώς πιστεύω ότι θα μπορούσε να προσαρμοστεί καλύτερα σε διαφορετικών ειδών ζωντανές εκτελέσεις.

Μεσολαβεί η ατμόσφαιρα του "Ballata που λειτουργεί ως πλήρως ορχηστρικός συνδετικός κρίκος. Γιατί αυτό που δεν έχουμε αναφέρει, είναι πως οι Sevengill χρησιμοποιούν και την παρουσία των φωνητικών. Ουρλιαχτά, σκληροτράχηλα μα όχι brutal, τα σημεία που οι στίχοι κάνουν την εμφάνισή τους είναι λίγα, μα αυτό τους προσδίδει ιδιαίτερο βάρος. Ένα βάρος ιδιαίτερα ισχυρό στα τελευταία λεπτά του "For The Sun", το οποίο ίσως και να ήλπιζα να ήταν λίγο συντομότερο για να φτάσουμε γρηγορότερα σε αυτό το όμορφο σημείο του, μα ίσως τελικά η αποσυμφόρηση να είναι δυνατότερη όταν το ξέσπασμα αργεί πιο πολύ. Για το τέλος, το εκπληκτικό "The Last One" αφήνει μια μικρή δόση ελπίδας. Το υλικό σώμα του παρείσακτου φέρει μια εντυπωσιακή αντοχή στην κακουχία, σαν άλλος Προμηθέας που κάθε μέρα ξαναγεννιέται παρά το κοράκι που του τρώει τα σωθικά. Για τη σύλληψη αυτή, το συγκρότημα φρόντισε να δημιουργήσει, με έντονη συμμετοχή των μελών του, κάτι που αδυνατώ να ονοματίσω video clip τόσο λόγω της διάρκειάς του όσο και της τεχνοτροπίας του. Δημιούργησε λοιπόν για να συνοδεύσει το κομμάτι μια ταινία μικρού μήκους, με υπέροχες εικόνες, σκοτεινές, βουκολικές, βίαιες.

Με ένα εξώφυλλο εφάμιλλης καλλιτεχνικής αξίας αυτής της ταινίας και με προσοχή στη λεπτομέρεια μιας που το συγκρότημα έφτασε μέχρι τη Σουηδία για το mastering του δίσκου (κι αυτό ακούγεται) οι Sevengill σίγουρα γράφουν την καλύτερή τους δουλειά μέχρι σήμερα και αποδεικνύουν ότι έχουν ένα πηγαίο ταλέντο, σε μία σκηνή τόσο πλούσια και τόσο αδικημένη. Να είναι άραγε η εποχή το ελληνικό post-metal να γίνει γνωστό παραέξω; Ο χρόνος θα δείξει. Το σίγουρο είναι πως κάποιοι κάνουν πάρα πολύ δυνατή προσπάθεια για να επιτευχθεί αυτό το όνειρο. Η καταβύθιση στην "Penumbra" των Sevengill, τρανή απόδειξη της παραπάνω παρατήρησης.

Bandcamp