Marmozets

Σε περίπτωση που μπήκες συνειδητά στην παρούσα κριτική και αναφώνησες «ε όχι κι από τα παλιά» πριν προλάβει να πέσει παρασύνθημα, να ξέρεις πως όλος ο σεβασμός μου είναι δικός σου. Δεν έχεις άδικο. Την τελευταία φορά που οι Marmozets πάρταραν ανάμεσά μας, το ημερολόγιο έγραφε 2018, όχι 1980. Την ίδια στιγμή, οφείλεις να παραδεχτείς ότι αφενός τα οχτώ χρόνια πλην εξαιρέσεων δεν λογίζονται ως λίγα και αφετέρου ότι τα συγκεκριμένα οχτώ χρόνια συνέβησαν αρκετά πραγματάκια για να περάσουν σαν κάτι παραπάνω. Στο παρακλάδι του σκληρού ήχου, στο ευρύτερο μουσικό σύμπαν, στον κόσμο γενικότερα.

Το βασικότερο κρίμα για τους Εγγλέζους είναι ότι η άνω τελεία στην πορεία μπήκε σε μια στιγμή που το όνομά τους μεγάλωνε κι έδειχνε να φλερτάρει με το άνοιγμα σε πιο ευρύ κοινό. Προφανώς, δεδομένης της κατάστασης στη σύγχρονη βιομηχανία, οι πιθανότητες πίσω από την πρώτη ανάγνωση να κρύβεται μία σαφώς περισσότερο μπερδεμένη αλήθεια μοιάζουν συντριπτικές. Όπως και να έχει, το ντεμπούτο και το "Knowing What You Know Now" στέκονται ακόμα σαν λαμπρές αποδείξεις των υποσχέσεων που είχε δώσει η μπάντα. Το ότι στην επιστροφή τους πιάνουν ακριβώς από εκεί που είχαν αφήσει στο τελευταίο, βγάζει απόλυτα νόημα.

Φασαριόζικες διαθέσεις και προσεκτικά γυαλισμένη παραγωγή. Ανεβαστικά ρυθμικά και παιχνίδια στις εντάσεις. Η καθαρή-αλλά-όλο-τσαγανό χροιά της Becca Bottomley. Τα math κόλπα που παραμονεύουν στις γωνίες, για να υπενθυμίζουν από πού ξεκίνησε η όλη ιστορία. Οι αντιθέσεις που κάποτε έκαναν υπόγεια να ψάχνουν ανάσες στάζοντας ιδρώτα, έχουν ωριμάσει τόσο ώστε να μπορούν να περάσουν σε μεγαλύτερα κλαμπ, κρατώντας την καρδιά τους άθικτη. Τη στιγμή που ακούγεται το εισαγωγικό σφύριγμα του "A Kiss From A Mother", το κλειδί έχει μπει στην πόρτα. Το αποτέλεσμα έχει κλειδώσει προτού συμπληρωθούν εβδομήντα δευτερόλεπτα.

Σε μία σκηνή που ώρες και φορές δίνει περισσότερη σημασία στο περιτύλιγμα από την ουσία, και ξεχνά όσο εύκολα αγαπάει, το παιχνίδι του "Co.War.Dice." φαντάζει χαμένο από χέρι. Δεν κουβαλάει την αστερόσκονη ενός επιφανούς comeback. Δεν εγκαταλείπει τις ιδιοτροπίες του για μία κυριολεκτικά εμπορική αισθητική. Δεν επιστρέφει στις ρίζες με τον τρόπο που θα ήθελαν οι βαμμένοι πρωτοδισκάκηδες. Κι όμως, παρά τις όποιες μικρές μουτζούρες, το σύνολο βγάζει ατόφιο κέφι και ενέργεια. Το σερί "Like Last Night" / "Mes Désirs" / "You Want The Truth" μοιράζει πόζες για μέρες. Ας ελπίσουμε οι δρόμοι μας να μην ξαναχαθούν.