Eternal Champion

Αιώνιος Πρόμαχος: υφίσταται σε διαφορετικά και παράλληλα σύμπαντα, διαφορετικές χρονικές περιόδους και με ποικίλες ηρωικές ενσαρκώσεις. Τα εύσημα αποδίδονται στον Michael Moorcock και στην πένα του. Οι Αμερικάνοι heavy/epic metallers σα να μπήκαν στην ουσία του ονόματός τους και σε τούτη τη δημιουργία προσπαθούν να την αποδώσουν μουσικά, κινούμενοι πλέον σε άλλο σύμπαν, οικείο μα και διαφορετικό. Όπως ο Elric και ο Hawkmoon. Παρέα, με το μουσάτο Kane του εξώφυλλου, ακόμα μία μορφή αντιήρωα όπως παρουσιάστηκε από τον Karl Edward Wagner.

Το μάτι τσεκάρει άμεσα τη μεγάλη διάρκεια των δύο συνθέσεων και στέλνει σήματα στον εγκέφαλο, ενεργοποιώντας κυρίως την περιέργεια και την απορία. Μετά από έξι χρόνια και το Ravening Iron, πού μας πάει η μπάντα με αυτές τις δύο συνθέσεις συνολικής διάρκειας μισής ώρας, με τη δεύτερη να αγγίζει τα δεκαοχτώ ορχηστρικά λεπτά; οέο; Το προφανές είναι πως η μπάντα διαφοροποείται από τους δύο προηγούμενους δίσκους της, εξελίσσει τον ήχο της και εμφανίζεται τολμηρή. Απορία πρώτη, εάν η διαφοροποίηση κρίνεται επιτυχημένη και απορία δεύτερη, εάν σηματοδοτεί το επόμενο βήμα της.

Ξεδιπλώνοντας την ομώνυμη σύνθεση των δεκατριών λεπτών, η ουσία και ο πυρήνας των Eternal Champion δηλώνουν παρόντα εκ νέου, έχοντας ως το πλέον αναγνωρίσιμο σημείο τα φωνητικά του Jason Tarpey και τον mid-tempo ρυθμό τους. Το στακάτο riffing και το power drumming που τους χαρακτηρίζει εξαρχής. Ατμοσφαιρική, με εισαγωγή και επίλογο, ο οποίος φαντάζει ως συνδετικός κρίκος με τα επόμενα δεκαοχτώ synth/ambient λεπτά, έχοντας ως πρωταγωνιστή τον κοκκινογένη απέθαντο πολεμιστή και μάγο. Σκληρός καργιόλης, αν τον πετύχετε σε κάνα καπηλειό, κεράστε τον δίχως να του ανοίξετε κουβέντα.

Ακόμα πιο κινηματογραφική η καταληκτική σύνθεση (λες και είναι πολλές,χα) όπου φαίνεται ξεκάθαρα η πρόθεση των Αμερικάνων να δοκιμάσουν και να επεκτείνουν τα όριά τους, επενδύοντας στη λογική ενός soundtrack, με τις εικόνες να διαδέχονται η μία την άλλη. Ναι, πάλι ο κοκκινογένης, τούτη τη φορά να περιπλανιέται ανάμεσα σε ερείπια ξεχασμένων πολιτισμών, αρχαίες μαγείες και κόσμους που υπάρχουν πέρα από τον χρόνο, σέρνοντας το σπαθί του. Τα ελάχιστα αφηγηματικά μέρη ενισχύουν την αίσθηση μιας ιστορίας που εκτυλίσσεται ως ανάπαυλα πριν ή μετά από κάποια σφαγή ή κάτι αιματηρό τέλος πάντων, αρκούντως μουντή δίχως ακτίνες φωτός, σαν ανασκόπηση μιας πορείας βαμμένη με αίμα και χτισμένη σε προδοσία, ακριβώς σαν το συνωνόματό του της Παλαιάς Διαθήκης.

Με αυτά και αυτά η σούμα λέει πως οι Eternal Champion δεν έγραψαν το EP που περίμεναν οι περισσότεροι. Έγραψαν το EP που ήθελαν οι ίδιοι. Εάν αυτό αποτελεί προπομπό του επόμενου δίσκου, θα φανεί. Εάν όχι, θα μείνει ως μια παράξενη μα θαρραλέα παρένθεση. Σε κάθε περίπτωση, προτιμώ μια μπάντα που ρισκάρει να αποτύχει, παρά μία που ανακυκλώνει το ίδιο τραγούδι για τρίτη φορά και το βαφτίζει «επιστροφή στις ρίζες». Αυτό, άλλωστε, το κάνουν ήδη αρκετοί στον χώρο. Και μάλιστα με περισσή αυτοπεποίθηση. Προσωπικά επιθυμώ κι άλλο Kane. Βλέπετε, δυσκολεύομαι να εντοπίσω τα βιβλία του.

Bandcamp