Axel Rudi Pell

Ειλικρινά, δεν ξέρω πώς μπορώ να προσεγγίσω άλλη μια παρουσίαση ακόμη ενός νέου Axel Rudi Pell δίσκου, δίχως να αναφέρω τα αναμενόμενα ή να επαναλάβω όσα τόσες και τόσες φορές έχουν ειπωθεί για την περίπτωση του. Από την άλλη, αυτή η συνθήκη μοιάζει απόλυτα ταιριαστή για τη δημιουργική παραγωγικότητα του Γερμανού κιθαρίστα, αφού, όπως κάθε νέος δίσκος του δεν αποκλίνει στο ελάχιστο από τον προηγούμενο του, έτσι και οι παρουσιάσεις αυτών θα μπορούσαν να είναι ακριβώς τα ίδια κείμενα, απλά με διαφορετικές ημερομηνίες, τίτλους τραγουδιών και κοσμητικά επίθετα.

Το "Ghost Town", λοιπόν, είναι το νιοστό άλμπουμ που κυκλοφορεί με τη δημιουργική σφραγίδα του κεντροευρωπαίου μουσικού, με την ομάδα που τον συνοδεύει να μένει απαράλλαχτη εδώ και αμέτρητα χρόνια - συγκεκριμένα, από το 2013 που ο Bobby Rodinelli βρίσκεται πίσω από τα τύμπανα της μπάντας. Εκπλήξεις, δεν περιμένουμε, αφού η στοχοπροσήλωση στη δημιουργική μανιέρα είναι συγκινητικά συνεπής, φέρνοντας τους post - Ozzy Black Sabbath, τους Rainbow και τις ανατολίτικες αναζητήσεις του Blackmore, εγγύτερα, σε ένα αποτέλεσμα που προσφέρει τα απολύτως αναμενόμενα.

Ομολογουμένως, για όσους αρέσκονται σε αυτό το ύφος, το "Ghost Town" αποτελεί ένα όμορφο άκουσμα, στο οποίο ξεχωρίζουν συνθέσεις όπως το ομότιτλο τραγούδι, αλλά και το "Breaking Seals", όπου και συμμετέχει ο αειθαλής Udo Dirkschneider. Ομοίως και το "Holy Water", μια στακάτη σύνθεση ατμοσφαιρικών δυναμικών, με την ερμηνεία του Gioeli - που ξανά στέκει πρωταγωνιστής των όσων διαδραματίζονται - να αποτελεί highlight.

Κάπου εδώ, θα μπορούσα να λήξω τη συγκεκριμένη παρουσίαση, παραθέτοντας τα κείμενα για το προηγούμενο, το προ-προηγούμενο και το αμέσως προγενέστερο άλμπουμ της μπάντας, αφού η συνθετική πυξίδα, το ημερολόγιο και γενικότερα οτιδήποτε αφορά τη μουσική και αισθητική προσέγγιση, παραμένει κολλημένο σε ένα χωροχρονικό συνεχές, με τον Axel Rudi Pell να μου θυμίζει έναν άλλο Matthew McConaghey στο "Interstellar", όντας οικειοθελώς «εγκλωβισμένος» πίσω από τη μουσική βιβλιοθήκη του ψευδεπίγραφα επικότροπου heavy/power του.

Από μία άποψη, είναι συγκινητική αυτή η δημιουργική συνέπεια, αφού τα όσα έκαναν σημαντικό τον Axel Rudi Pell στο κοινό του, υπηρετούνται μόνιμα και δίχως ιδιαίτερες ποιοτικές αποκλίσεις μέσα στα χρόνια. Σε ποδοσφαιρικούς όρους, μιλάμε για έναν Τάσο Πάντο του ιδιώματος· για έναν κιθαρίστα - εργάτη, που έκανε χαρακτηριστικό του γνώρισμα το εν λόγω ύφος, με αναγνωρίσιμο κιθαριστικό παίξιμο και με δύο - τρεις δίσκους που θα αποτελούσαν hidden gems μιας ενημερωμένης δισκοθήκης. Το γεγονός ότι είναι ακόμη ενεργός μιλάει από μόνο του και, θαρρώ, δεν χρειάζεται κάτι περισσότερο για να αντιμετωπίζεται με τον αντίστοιχο σεβασμό για τα όσα συγκεκριμένα συνεχίζει και προσφέρει, από καιρό σε καιρό.