Modern Woman

Λένε πως, πριν ακόμη γεννηθεί ένας άνθρωπος, οι άλλοι έχουν ήδη διαμορφώσει ιστορίες γύρω απ’ αυτόν. Απ’ το όνομά του, το πώς θα μοιάζει, τι ρόλους θα αναλαμβάνει, πώς θα κάνει τους άλλους να αισθάνονται, πώς θα αισθάνεται ο ίδιος. Έχοντας περάσει κάποια χρόνια παίζοντας ζωντανά το υλικό τους σε συναυλίες, μαζί με την κυκλοφορία κάποιων singles κι ενός  EP, οι Λονδρέζοι Modern Woman είχαν κάνει αισθητή την παρουσία τους σε πιο underground κύκλους, ερχόμενοι ολοένα και πιο κοντά στην επιφάνεια. Κάπως έτσι, το πολυαναμενόμενο ντεμπούτο τους κυκλοφόρησε σ’ έναν κόσμο έτοιμο να το αποδεχτεί ως κορυφαία στιγμή της χρονιάς.

Δεν αρνούμαι και την προσωπική μου προκατάληψη. Όταν άκουσα σε τυχαία ψαξιματική το "Dashboard Mary", με συνεπήρε τόσο με την γλυκόπικρη ιστορία του, κληρονόμημα στιχουργών όπως ο Dylan, ο Joel (από τραγούδι του οποίου μπορεί και να δανείστηκαν το όνομά τους) και ο Cohen, όσο και με την ελεγειακή ανάπτυξη της μελωδίας ως το αποστομωτικό ξέσπασμα. Τι τραγούδι! Έχουμε να κάνουμε με κάποιο πυροτέχνημα, μήπως, ή με πηγαίο ταλέντο;

[Σημείωση απ’ το μέλλον: Σαφώς πρόκειται για το δεύτερο.]

Η παρέα των Modern Woman καθοδηγείται απ’ το μουσικό όραμα της Sophie Harris (φωνή/κιθάρα), με την συμβολή του David Denyer (βιολί/προγραμματισμός), και την συμμετοχή των Adam Blackhurst (ντραμς) και Juan Brint-Gutiérrez (μπάσο). Με τραγούδια που γράφονταν για χρόνια και πήραν το τελικό τους σχήμα μέσα στο στούντιο κατά τη διάρκεια μίας διετούς διαδικασίας ηχογράφησης, το "Johnny’s Dreamworld" αποτελεί ένα αμάλγαμα διαφορετικών διαθέσεων, αλλά και καταβολών, αφού οι ετερόκλητες επιρροές των μελών βρίσκουν το δρόμο τους στο LP: απ’ το art στο math rock, τη freak folk στο soundtrack, κι απ’ την σχολή του Windmill στην post-punk.

Τα κομμάτια σαγηνεύουν πρώτα με την ιδιότροπη ακροβασία της Harris, η οποία φωνητικά δεν χαρίζεται καθόλου. Στην φαρέτρα φαίνεται να διαθέτει πολλά διαφορετικά βέλη, αξιοποιώντας το poetry reading ύφος των Dry Cleaning και των King Hannah, ενώ αλλού έχει μία ξέχειλη θεατρικότητα μπολιασμένη με punk ενέργεια και ευαισθησία, θυμίζοντας ένα υβρίδιο Kate Bush, Patti Smith, και Adrian Lenker (solo/Big Thief). Κι όχι μόνο ως προς τις υφές που χρησιμοποιεί, αλλά και στον τρόπο με τον οποίο πατάει πάνω σε προτάσεις και συλλαβές, κάνοντας το τελικό αποτέλεσμα να ακούγεται μόνιμα ζωηρό, ευέξαπτο, απρόβλεπτο (βλ, "Neptune Girl").

Πέρα απ’ τις αναφορές, όμως, το κλείσιμο του ματιού, και την «εγκυκλοπαιδική» γνώση που φαίνεται να υπάρχει στο χώνεμα πολλών διαφορετικών καλλιτεχνών, το "Johnny’s Dreamworld" κερδίζει στα κομμάτια και την αστείρευτη ενέργειά τους. Ακόμη και τα ήρεμα τραγούδια, περιελίσσονται και σκάνε απροσδόκητα στα χέρια σου ("Offerings" [εδώ σε προηγούμενη βερσιόν]), ή κρύβουν μία horror πλοκή ("Fork/Heart") με το freak folk βιολί του Denyer να αστράφτει δαιμόνια, σαν λεπίδι που εφορμά. Παιδιά της  post-Brexit εποχής, οι Modern Woman εμπνέονται και συμπλέουν με την Windmill παράδοση, με μία κολλεγιακή, χίπικη ερμηνεία της punk με σαξόφωνα ("Blessed Day"), χωρίς να γίνονται κομμάτι του κύματος, μεταβολίζοντας ωστόσο το λεξιλόγιό του. Καταλήγουν, έτσι, σε μία κεραυνική πρώτη κυκλοφορία, που δεν παίρνει τον εαυτό της στα σοβαρά, χωρίς όμως να ρέπει και προς τον edgy νιχιλισμό και την ισοπέδωση – πάλι η ευαισθησία και το υποφωτισμένο ψυχογράφημα του "Dashboard Mary" δείχνει το δρόμο, σαν μικρού μήκους φιλμ.

Από ντεμπούτα, καμιά φορά κρατάμε μικρό καλάθι μπροστά στους διθυράμβους που γράφονται σε μία φρενήρη κούρσα για την ανακάλυψη του κρυφού διαμαντιού. Χωρίς διάθεση υπεραναπλήρωσης και άμυνας, νομίζω ότι το "Johnny’s Dreamworld" μας το κάνει εύκολο να το ερωτευτούμε με την πρώτη ματιά, αφού μοιάζει φτιαγμένο απ’ την στόφα των σοβαρών ντεμπούτων.

Bandcamp