Graspop Metal Meeting @ Dessel, Belgium 18-19/06/26

Το Graspop Metal Meeting είναι εδώ και τρία χρόνια το κέντρο του μουσικού σύμπαντος της παρέας μας. Το πρώτο βέβαια εδώ είναι η ίδια η παρέα που κάθε Ιούνη στήνει σταθερά την ιδανική εβδομάδα γύρω από το Dessel του Βελγίου, ζώντας έτσι για λίγες μέρες στον παράξενο τούτο κόσμο που δεν υπακούει και δεν εναρμονίζεται με τους συμβατικούς κανόνες της συνηθισμένης ζωής.

Φέτος το επίπεδο ετοιμότητάς μας βελτιώθηκε ακόμα περισσότερο αφού κάναμε level up σε σημαντικά σημεία του εξοπλισμού κάμπινγκ που παίρνουμε μαζί μας, πηγαίνοντας τελικά πιο compact αλλά ταυτόχρονα πιο αποτελεσματικά και με μεγαλύτερο βαθμό αυτονομίας.

Το σχέδιο είναι πάντα ίδιο: ξεκινάμε από Ελλάδα Τρίτη πρωί, φτάνουμε Βρυξέλλες όπου έχουμε κλείσει μια διανυκτέρευση, φαγητό σε πολύ δυνατό εστιατόριο και ποιοτικές μπύρες, ώστε Τετάρτη πρωί, μπανιαρισμένοι και καλοκοιμοσμένοι να πάρουμε το τρένο για Mol. Εκεί ψώνια στο σούπερ μάρκετ, πολλές μπύρες, πάγος και παγοκύστες, φαγητά για δυο μέρες και λεωφορειάκι του φεστιβάλ για boneyard camping. Στήνουμε σκηνούλες (δύο, μία για εμάς - μία για τα πράγματα), καρεκλάκια, ψυγειάκια, μια μεγάλη party tent για σκιά και προφύλαξη από βροχή και αρχίζουμε τις μπύρες και τα τσίπουρα. Απαραίτητη προσθήκη στους σάκους μας πριν φύγουμε τα δύο λίτρα τσίπουρο, ώστε να έχουμε εκεί άφθονο (περίπου). Στο φετινό ταξίδι μάλιστα η παρέα, αναπάντεχα, μεγάλωσε με μια ακόμα δυνατή προσθήκη στο ρόστερ. Τετράδα πλέον!

Πέμπτη 18/06 - μέρα πρώτη

Η Πέμπτη είναι η πρώτη κανονική μέρα του φεστιβάλ. Τα live ξεκινάνε από νωρίς, ανάλογα πάντα και το πρόγραμμα που έχει στήσει ο καθένας μας, αλλά σίγουρα τελειώνουν αργά.

Φέτος ξεκινήσαμε με μικρή τζούρα από Slay Squad, που όσο προλάβαμε ήταν φοβεροί και ανανεώσαμε ραντεβού για κάποια επόμενη συνάντηση. Nu metal στη βάση του, με δυνατό ήχο, σπασίματα και πάρα πολλή ενέργεια. Σίγουρα μετανιώσαμε που δεν πήγαμε από την αρχή γιατί μας κέρδισαν εύκολα.

Το πρώτο σημειωμένο live στο πρόγραμμά μας όμως ήταν αυτό των Snot. Είμαστε fan του συγκροτήματος εδώ και πολλά χρόνια και, αν και είχαμε τους ενδοιασμούς μας για το πόσο Snot μπορεί να είναι χωρίς τον Lynn, δεν έπαιζε να τους χάσουμε.

Δυστυχώς η εμφάνιση δεν ήταν στα επίπεδα που περιμέναμε, ή έστω ελπίζαμε. Ο ήχος τους ήταν μέτριος, κάτι που γενικά δε συμβαίνει στο Graspop ποτέ - άρα η λογική λέει ότι η ευθύνη ήταν στην πλευρά της μπάντας, το performance λίγο άγαρμπο και γενικά έβγαζαν την αύρα ενός ψιλό σκουριασμένου συγκροτήματος. Ο νέος frontman προσπαθεί πολύ να μπει στα παπούτσια του αδικοχαμένου Strait, ακόμα και ακολουθώντας το στυλ του, αλλά δεν ξέρω πόσο γίνεται αυτό. Ίσως προτιμούσα κάτι εντελώς άλλο που δε θα χρειαζόταν να μπει σε συγκρίσεις. Το setlist στηρίχθηκε στο ιστορικό "Get Some", παίζοντας το μεγαλύτερο μέρος του, με το κλείσιμο όμως να είναι το "Absent" από το "Strait Up". Μια χαρά ιδανικές επιλογές, η απόδοση όμως δεν ήταν εκεί που έπρεπε.

Η συνέχεια είχε Blackgold σε μια από τις πιο μεγάλες εκπλήξεις του φεστιβάλ. Περίμενα ένα καλό live, με διασκεδαστικό nu metal στο ύφος των Limp Bizkit, αλλά αυτοί ήταν φοβεροί και τρομεροί! Ήχος τούμπανο, ενέργεια στο full, κίνηση ασταμάτητη με άψογη τοποθέτηση και στυλ, σωστή ισορροπία ανάμεσα σε hip hop και metal για μια εμφάνιση που με πήγε πίσω στα καλύτερα χρόνια της σκηνής με όχημα μια σημερινή μπάντα που ακόμα δεν έχει κυκλοφορήσει ούτε το πρώτο της full length.

Το setlist πάτησε πάνω σε όλες τις κυκλοφορίες τους, με το απόλυτα τίμιο νούμερο των έντεκα τραγουδιών, ανάμεσα στα οποία και μια διασκευή σε Cypress Hill (το "I Ain't Goin’ Out Like That"). Το ότι τους έβαλαν στην Jupiler Stage αποδείχθηκε εξαιρετική επιλογή αφού είναι η σκηνή που επιτρέπει το μεγαλύτερο βαθμό αμεσότητας κι επικοινωνίας ανάμεσα σε μπάντα και κοινό, με τους Blackgold να το χρησιμοποιούν αυτό το χαρακτηριστικό όσο δεν πάει. Γενικά το χάρηκα πολύ, με έκανε να ξεχάσω την έντονη ζέστη και να κοπανιέμαι, να χορεύω και να χαζεύω σαν πιτσιρικάς!

Η συνέχεια είχε Metal Dome, τη μικρή κλειστή σκηνή δηλαδή, και The Funeral Portrait. Το πόσο πίστευα σε αυτό το live φαίνεται από το γεγονός ότι θυσίασα Dying Wish και Danko Jones για να τους δω, και δικαιώθηκα απόλυτα! Απόλυτα και κάτι παραπάνω βασικά! Το emo/metalcore/pop punk των Αμερικανών από την Atlanta, είναι τέρμα ικανοποιητικό, εντελώς κολλητικό και προσφέρεται για πολύ καλά live.

Ακούσαμε όλες τις κομματάρες από το "Greetings From Suffocate City", βάλαμε χρώμα και dark λάμψη στο Graspop μας, έναν φοβερό frontman με πολύ διάθεση και υπέροχη κίνηση, image πλήρως ταιριαστό και καλοστημένο, ήχο ολόσωστο και performance αλάνθαστο. Από τα καλύτερα live της ημέρας σίγουρα, ενώ το ότι στο "Suffocate City" ο κόσμος ξελαρυγγιάστηκε δείχνει ότι είχαν ένα πολύ σοβαρό fan base στο φεστιβάλ.

Το πρώτο πολύ σημαντικό live της ημέρας βέβαια για μας ήταν οι Thrown. Το nu metal/metalcore τους το έχουμε ψιλό εκθειάσει, έχει μπει σε λίστες του site και ανυπομονούσαμε να το δούμε ζωντανά δύο χρόνια τώρα. Η Jupiler Stage αποδείχθηκε και πάλι ιδανική για ένα τρομερό live που ξεκαθάρισε ότι οι Σουηδοί είναι φτιαγμένοι για μεγάλα πράγματα.

Η άνεση με την οποία έφερναν τούμπα όλο το κοινό, προκαλούσαν pits και crowd surfs με ένα set ιδανικό, έδωσε με σαφήνεια το μήνυμα ότι έχουν όλα τα στοιχεία που χρειάζεται μια μπάντα για να γίνει μπαντάρα στη σκηνή. Εννιά κομμάτια απ' το "Extended Guit" και τέσσερα απ' το "Extended Pain" με το καινούργιο single για συμπλήρωμα. Στα "On The Verge", "Guilt" και "Grayout" - με το οποίο έκλεισαν - έγινε της κακομοίρας. Μακάρι να τους φέρει κάποιος και στα μέρη μας να το ξαναζήσουμε!

Οι Sleep Theory ανεβαίνουν εμπορικά με τρελούς ρυθμούς. Τους ακολουθούμε από την αρχή και βλέπουμε να μεγαλώνουν χωρίς το παραμικρό ίχνος έκπληξης. Η ανακοίνωσή τους από το Graspop Metal Meeting ήταν καλό δωράκι και δε γινόταν να χαθεί η εμφάνισή τους, παρά το ότι στην κεντρική σκηνή έπαιζαν ταυτόχρονα οι Accept. Από την άλλη βέβαια οι Γερμανοί είναι από τις μπάντες που μας μεγάλωσαν και ήταν σίγουρο ότι θα μας έκαναν να περάσουμε τέλεια. Η λύση βρέθηκε σε μια ισορροπία. Είδαμε το πρώτο μισό, και κάτι παραπάνω, από το set των Sleep Theory και φτάσαμε on time για τα "Princess Of The Dawn", "Fast As A Shark", "Balls To The Wall" και "I'm A Rebel" των Accept. Win win ακούγεται και έτσι ήταν.

Από τους Sleep Theory άκουσαμε κομμάτια μόνο από τον full length δίσκο τους, αν και θα ήθελα κάτι κι από το πρώτο EP, με τα highlights να είναι εύκολα τα "Paralyzed" και "Gravity". Δυστυχώς δεν προλάβαμε καθόλου τα "Numb" και "Static", αλλά περισσότερο απ’ όλα σιχτιρίζω για το "Words Are Worthless". Πολύ καλή εμφάνιση για μια μπάντα που κάνει ήδη θόρυβο και θα κάνει ακόμα περισσότερο. Οι Accept από την άλλη είναι εγγύηση. Άκουσα μόνο τέσσερα κομμάτια αλλά πρόλαβα να βραχνιάσω από τις φωνές. Μεγάλη μπάντα, παιγμένη για πολλά χρόνια στις σημαντικότερες σκηνές του πλανήτη και φαίνεται. Είναι διαφορετικό όταν βλέπεις live αυτά τα συγκροτήματα που ξέρεις απέξω κάθε στίχο και την κάθε τελευταία νότα που θα παίξουνε στο solo.

Ο σκοπός σε αυτά τα φεστιβάλ είναι να πετυχαίνεις αρκετά διαφορετικά vibes που σε ψήνουν. Ένα από αυτά για μένα είναι και το party mode, κι έτσι η συνέχεια στη North Stage είχε σιγουράκι τους Wind Rose. Ειδικά αφού ακύρωσε ο Tom Morello που έπαιζε κανονικά στην ώρα τους.

Εντάξει οι ηγέτες του dwarven metal είναι αδιαπραγμάτευτα fun. Το show τους είναι πολύ δυνατό και στα peak τους κάνουν το κοινό να χορεύει μαζικά. Προσωπικά ξεχώρισα τα "The Great Feast Underground" και "Mine, Mine, Mine" από το κύριο set. Αλλά το κλείσιμο είναι που αξίζει όσο ολόκληρο το υπόλοιπο live. Το τί έγινε με το πασίγνωστο "Diggy Diggy Hole" και το "Rock And Stone" που ακολούθησε δε χρειάζεται να το περιγράψω. Τεράστιο πάρτι. Το ότι στο τέλος το γύρισαν και στο ηλεκτρονικό remix του δεύτερου αποδείχτηκε ολόσωστη επιλογή. Ωραίο live, απόλυτα διασκεδαστικό.

Οι A Day To Remember που θα ακολουθούσαν στην South Stage είναι ανάμεσα στα πολύ μεγάλα ονόματα του metalcore και, γνωστοί για αυτά τα γούστα μας, δεν υπήρχε ούτε μισή πιθανότητα να τους χάναμε. Ήταν μια από τις bucket list μπάντες βασικά, ειδικά όταν κοιτάμε εντός του χώρου. Η εμφάνιση τους ξεκίνησε ιδανικά: ντου-ρου-ντου-ρου-ντου-ρου-ντου-ρου ντου ντου, ντου ντου ντου ντου ντου… "The Downfall Of Us All" κι επιστροφή σε χρόνο μηδέν στο 2009! Στα καπάκια "I'm Made of Wax, Larry, What Are You Made Of?" και "2nd Sucks".

Η διάθεση της μπάντας και του κοινού στα ύψη, εμείς να τραγουδάμε και να χοροπηδάμε για ένα live που στην πορεία αποδείχθηκε ανάμεσα στα δύο καλύτερα της μέρας. Τα κομμάτια από τον καινούργιο δίσκο ακούστηκαν πολύ καλά, ειδικά το "All My Friends", αλλά πάνω απ' όλα την τιμητική του είχε το "Homesick". Λογικό κι αναμενόμενο και δε θα το παίρναμε με κανέναν άλλο τρόπο.

Μεγάλο highlight φυσικά το "Mr. Highway's Thinking About the End" όπου ο McKinnon έπιασε τον κόσμο με ένα what you're gonna do Graspop πριν κατεβάσει το Disrespect your surroundings για να μπουν σε ένα από τα κορυφαία metalcore breakdown ever. Χαμός. Λίγο πριν το τέλος αγκαλιαστήκαμε και τραγουδήσαμε λα λα λα, λα λα λα-α στο τεράστιο "If It Means A Lot To You". Κλείσιμο με "All Signs Point to Lauderdale" και βρωμόξυλο. Τρομερή live-άρα.

Στη συνέχεια ανέβηκαν στη North Stage οι Megadeth. Η αλήθεια είναι ότι έχουμε δει ψιλό αμέτρητες φορές την τεράστια αυτή μπάντα, με την πρώτη να είναι σχεδόν τριάντα χρόνια πριν στη Ριζούπολη, αλλά πόσο πιθανό είναι να παίζει ο Mustaine εκεί που είσαι και εσύ να πεις πάμε να δούμε Bloodywood; Παρά το ότι δεν έχουμε δει και θα θέλαμε να δούμε τους Ινδούς.

Η αλήθεια είναι ότι αν το πιάσουμε αντικειμενικά το live, δε δικαιωθήκαμε για την επιλογή μας. Μακράν η χειρότερη εμφάνιση των Megadeth που έχουμε δει και μια από τις λίγες απογοητεύσεις του φεστιβάλ. Παικτικά όλοι τους ήταν άριστοι, σε σημείο να λες ακούω cd, αλλά τη φωνή του Mustaine δεν την έχω ξανά ακούσει τόσο κακή, ενώ επιπλέον ήταν σχεδόν ίδιο live με πριν δυο χρόνια. Βάλε κι ότι η μπάντα έδειχνε να κάνει απλά τη δουλειά της με έναν κάπως διεκπεραιωτικό τρόπο… ε, δεν ήθελα κάτι τέτοιο.

Προφανώς highlights υπήρχαν, όπως το ότι έπαιξαν πέντε κομμάτια από το "Rust In Peace", ή το "Mechanix" και στα καπάκια "Ride The Lightning", όπου αναρωτήθηκα αν μπορώ να το μετρήσω για δεύτερη φορά Metallica μέσα στη χρονιά, το "Hook In Mouth", το "Peace Sells", αλλά Megadeth είναι, δε γίνεται να μην υπήρχαν καθόλου highlights. Γενικά μέτρια εμφάνιση, στην καλύτερη, που ελπίζω να μην είναι η τελευταία τους γιατί θα προτιμούσα να τους θυμάμαι αλλιώς.

Το επόμενο όμως ήταν το live της βραδιάς, κι ένα απ’ τα καλύτερα όλου του φεστιβάλ. Χωρίς καμία αμφιβολία μάλιστα. Οι Cult Of Luna ανέβηκαν στην κλειστή σκηνή της Marquee, μας κατέβασαν τα σαγόνια από την έναρξη, με το καθηλωτικό "Cold Burn", και μας άφησαν συγκλονισμένους να παρακολουθούμε μαγεμένοι για όλη τη διάρκεια του set τους. Τα διπλά κρουστά συνόδευαν τις θεόρατες κιθάρες, το μπάσο στήριζε στις πλάτες του ολόκληρους μουσικούς ογκόλιθους και η ακρότητα της φωνητικής παράστασης του  Johannes Persson έστηνε κόσμους πάνω σε κόσμους.

Το background μπορεί να έδειχνε σχεδόν λιτό, βασισμένο στο "The Long Road North", αλλά έφερνε μια θεατρική δύναμη σχεδόν απόκοσμη. Ο ήχος κάτι παραπάνω από άριστος, βασικά σοκαριστικός ήταν, για ένα live που σε απομόνωνε από τις έννοιες του χώρου και του χρόνου και σε τοποθετούσε σε ένα δικό του, ζωντανά αναδυόμενο, πλήρες με κάθε ουσιαστικό τρόπο σύμπαν.

Το καινούργιο κομμάτι, "In The Shadow Of Your Shadow" ακούστηκε πολύ μεγαλύτερο από ότι περίμενα ενώ το "I: The Weapon" ήταν καθηλωτικό σε βαθμό που δεν το πίστευα. Δηλαδή περίμενα ότι θα δω ένα φοβερό live αλλά αυτό ρε παιδί μου ήταν έξω από τα όρια της αναμενόμενης εμπειρίας. Μου θύμισε πολύ τον υπερβατικό τρόπο που βιώνεις μια συναυλία των Godspeed You! Black Emperor, ναι μόνο με αυτούς συγκρίνεται. Το κλείσιμο με το "Blood Upon Stone" θα το θυμάμαι για χρόνια. Έπος.

Με το που τελείωσαν οι Σουηδοί περάσαμε για μια στάση από το Metal Dome ώστε να δούμε λίγο President. Πρώτα απ' όλα τόσους πολλούς ανθρώπους δεν έχουμε ξαναδεί στη σκηνή αυτή, ήταν πήχτρα και ο κόσμος έφτανε μέχρι έξω από τις εισόδους της. Φαίνεται ότι ή έχουν ήδη φτιάξει ρεύμα ή ήταν τόση η περιέργεια του κόσμου που πήγαν πραγματικά πολλοί να δουν τί είναι. Μπορεί και τα δύο. Πάντως από όσο είδαμε το show είναι πολύ καλοφτιαγμένο, ο ήχος προσεγμένος ακόμα και στις λεπτομέρειες, η φωνή του frontman καλύτερη απ’ ότι περιμέναμε και εν τέλει παραδεχτήκαμε ότι αφήνουν την εντύπωση της μπάντας που θα κάνει μεγάλα βήματα τα επόμενα χρόνια.

Πάντως δεν είδαμε όλο το set γιατί στην North Stage θα έβγαιναν οι Limp Bizkit. Τα τελευταία λίγα χρόνια φαίνεται να ξανά έχουν μεγαλώσει αυτοί. Μέσα στο γενικότερο nu metal revival ρεύμα μάλλον βρήκαν κι αυτοί την ευκαιρία να μεγαλώσουν το πάτημά τους που είχε ξεκάθαρα μικρύνει. Τα πολύ καλά live που δίνουν σίγουρα έχουν παίξει ρόλο, μαζί με τα αντίστοιχα βιντεάκια βέβαια που σχηματίζουν ένα πολύ δυνατό hype.

Η εμφάνιση των Limp Bizkit ήταν καλή. Πολύ καλή. Βασικά το ίδιο πολύ καλή με την εμφάνισή τους πριν δυο χρόνια. Το show μπορεί να ήταν πολύ διαφορετικό, με το καινούργιο εντελώς 90s nostalgia settling και τα θεματικά κενά ανάμεσα στα κομμάτια, αλλά σε όλα τα άλλα οι διαφορές ήταν σχεδόν ανύπαρκτες. Το ίδιο setlist σχεδόν, παρόμοιο performance και τρικ, τίποτα που δεν είχαμε ξαναδεί και τίποτα που να δικαιολογούσε το τεράστιο λάθος που κάναμε να χάσουμε The Dillinger Escape Plan με τον πρώτο δίσκο και τραγουδιστή (Dimitri Minakakis).

Το διπλό "Break Stuff" πάντως δε με χάλασε, μην πω ψέματα, ειδικά τη δεύτερη φορά που ανέβηκαν και οι Slay Squad στη σκηνή μαζί τους. Όπως δε με χάλασε και η φάση με τους στίχους στο video wall.

Κανονικά για κλείσιμο της πρώτης μέρας το πρόγραμμά έλεγε για όλους μας The Offspring, αλλά μια ξαφνική και πολύ δυνατή μπόρα μας τα χάλασε. Η παρέα έσπασε και οι δύο από τους τέσσερις τρέξαμε στις σκηνές να ελέγξουμε και να φροντίσουμε ότι όλα είναι ok και προστατευμένα. Εμείς προλάβαμε τα πέντε πρώτα κομμάτια μόνο, αλλά είχαμε μπει για τα καλά στο κλίμα και περνούσαμε τέλεια. Είσοδος με "Come Out And Play" και στα καπάκια "All I Want" και "Want You Bad". Ιδανική τριάδα για αρχή. Η φάση είχε ήδη πολύ κέφι, πάνω και κάτω απ' τη σκηνή. Ένα γρήγορο πέρασμα από τον καινούργιο δίσκο, για το "Looking Out For #1", και επιστροφή στις κομματάρες με "Staring At The Sun".

Το medley με "Hit That" και "Original Prankster" που ακολούθησε πήγε πολύ καλά αλλά εκεί που απογειώθηκε ξανά το live ήταν όταν έκαναν βουτιά στην καλύτερη εποχή τους με το "Bad Habit". Η συνέχεια του set δεν ήταν όπως την περιμέναμε. Οι Offspring μπήκαν σε φάση διασκευές και έδωσαν στη σειρά "Electric Funeral" με "Paranoid", "Crazy Train", το καθιερωμένο πια "In The Hall Of The Mountain King" και… ολόκληρο το "Love Story" από Taylor Swift στο οποίο στήθηκε και το wall of death που ζήτησε ο Dexter! Ακομπλεξάριστοι άνθρωποι και, περιέργως, ακομπλεξάριστο κοινό!

Επιστρέφοντας στη δική τους δισκογραφία, το τελευταίο μέρος του live επικεντρώθηκε κυρίως στα "Smash" και "Americana", με μόνη εξαίρεση το "You're Gonna Go Far Kid". Το κλείσιμο με "Self Esteem" ήταν τόσο φανταστικό που έσβησαν βροχές, ταλαιπωρίες, κούραση και δεν ξέρω γω τί άλλο! Το setlist και το show είχε πολλά κοινά σημεία με αυτό που είδαμε στο Release Athens δύο χρόνια πριν, αλλά δεν ήταν ίδιο. Μια πολύ καλή εμφάνιση που αν μας είχε κάνει λίγο το χατίρι ο καιρός να μην πάει κατά διαόλου θα μπορούσε να αφήσει ένα φανταστικό live. Και έτσι βέβαια γαμώ ήταν!

Παρασκευή 19/06 - μέρα δεύτερη

Η πολύ έντονη ζεστή, χωρίς ίχνος σύννεφου μας ανάγκασε να κάνουμε κάποιες αναπροσαρμογές στο πλάνο της δεύτερης μέρας. Έτσι βάλαμε περισσότερα διαλείμματα στο πρόγραμμα για επιστροφή στη σκιά, κρύο νερό ή μπύρες, ώστε να μην πιέσουμε τους εαυτούς μας στα άκρα. Αναπόφευκτα θυσιάστηκε το μισό set των Thornhill, ο TX2, οι Oranssi Pazuzu και οι Sex Pistols με τον Frank Carter.

Η μέρα άρχισε με τους ήδη αγαπημένους Vower. Οι Βρετανοί έχουν στα χέρια τους δύο EP εξαιρετικά, με υλικό που αν είχε βγει σε έναν ενιαίο δίσκο θα μπορούσε να χτυπήσει εύκολα λίστες χρονιάς. Η ανυπομονησία να τους δω ήταν πολύ μεγάλη και ευτυχώς δεν πρόδωσαν τις ελπίδες μου ούτε στο ελάχιστο. Στηρίχθηκαν εξίσου και στις δύο κυκλοφορίες τους παραδίδοντας ένα set γεμάτο ενέργεια και συναίσθημα.

Η σκηνική παρουσία της μπάντας έδειχνε πολλή περισσότερη εμπειρία απ' ότι η δισκογραφία της, την έχουν βέβαια οι άνθρωποι που δεν είναι καθόλου χθεσινοί. Τα φωνητικά άψογα, δυνατά και εκφραστικά (Josh McKeown - Palm Reader), ο Rabea Massaad έδινε τα ρέστα του, το ίδιο και οι Gosney, Mclean και Liam Kearley (Black Peaks). Μία πολύ καλή πρώτη επαφή με τις ζωντανές εμφανίσεις των Vower που ελπίζω να φέρει αρκετές ακόμα. Highlights: "Stuck", "Eyes Of A Nihilist",  "False Rituals" και "Shroud".

Η συνέχεια πέρασα είχε Jupiler Stage για Thornhill. Η αλήθεια είναι ότι η ζέστη είχε φτάσει σε πολύ σοβαρά επίπεδα και ταυτόχρονα οι Αυστραλοί δεν ήταν τόσο καλοί όσο ήλπιζα στη σκηνή. Στη μέση περίπου του set λοιπόν πήρα την απόφαση να αποχωρήσω και να κατευθυνθώ προς τη σκηνή για ξεκούραση και φαγητό, ώστε να γυρίσω με δυνάμεις για την υπόλοιπη μέρα. Όσο πρόλαβα, άκουσα κομμάτια μόνο από τον καινούργιο δίσκο "Bodies" που όμως μάλλον αποδεικνύεται καλύτερος studio παρά live.

Η επιστροφή στις συναυλίες έγινε για Mammoth. Ο καινούργιος του δίσκος, "The End" μας ενθουσίασε πολύ στο site πιάνοντας θέση σε αρκετές λίστες με τα καλύτερα της χρονιάς. Λογικό λοιπόν να έχουμε καλή διάθεση και ανυπομονησία. Το set στηρίχθηκε περισσότερο όντως σε αυτό το άλμπουμ, κάτι που θέλαμε και μας ικανοποίησε. Ξεκίνησαν με το "One Of A Kind" και ανέβασαν πολύ γρήγορα τη διάθεση μας, αφήνοντας πίσω ζεστή, ήλιο και όποια άλλη δυσκολία.

Γενικά στη σκηνή ήταν άψογοι, με το ύφος και τον αέρα μιας μεγάλης rock μπάντας προηγούμενης εποχής. Ο ίδιος ο Wolfgang Van Halen ήταν πολύ ευδιάθετος, σχετικά κινητικός, άριστος στην κιθάρα και αρκετά καλός στα φωνητικά. Έχει δουλέψει πολύ σε αυτό το τελευταίο κομμάτι και φαίνεται. "The Spell", "Same Old Song", "I Really Wanna" με μερικά σκόρπια από τα παλιότερα τραγούδια ανάμεσα. Πολύ super κλείσιμο φυσικά με "Don't Back Down" και "The End" στη σειρά!

Στη συνέχεια ανέβηκαν στη South Stage τα αδέρφια Cavalera με το "Chaos AD" και σκοπό να ρίξουν όλο το φεστιβάλ. Πρώτα απ' όλα να ξεκαθαρίσουμε ότι ο Max πριν τρία χρόνια με τον Max σήμερα είναι άλλοι άνθρωποι. Τουλάχιστον δύο με τρία επίπεδα πάνω αυτός και όλη η μπάντα. Απίστευτο live συνολικά που μας έστειλε στο pit ουκ ολίγες φορές.

Είσοδος με "Refuse/Resist", "Slave New World", "Amen", "Propaganda". Σκοτωμός, χάος, πόλεμος, που σε πονεί και που σε σφάζει και λοιπά τέτοια που όσο γραφικά ακούγονται τόσο αντιπροσωπευτικά για την πραγματικότητα είναι. Τρομεροί, έπαιξαν σχεδόν όλο το δίσκο, αλλά με αλλαγμένη τη σειρά των κομματιών, κλείνοντας με ένα φοβερό "Territory" και bonus "Troops Of Doom". Τα δύο πιτσιρίκια που έχουν στην μπάντα τα έδιναν όλα και ειδικά ο Travis Stone (Pig Destroyer κ.α.) στην lead κιθάρα ήταν φοβερός και με ταπόλυτα ταιριαστό attitude. Θέρισαν και μοίρασαν πόνο.

Σειρά στη North Stage είχε ένα από τα μεγαλύτερα συναυλιακά αποθημένα μου, οι Trivium. Εδώ και δύο δεκαετίες είναι ανάμεσα στις αγαπημένες μου μπάντες και ποτέ δεν είχα την ευκαιρία να τους δω, ούτε εδώ ούτε έξω. Πρώτα απ' όλα να παραδεχτώ ότι μια σκάρτη ωρίτσα δεν έφτασε. Δεύτερον να πω ότι έχω την αίσθηση πως το show τους είναι φτιαγμένο για σκοτάδι και μάλλον έχανε με τον ήλιο πάνω απ' τα κεφάλια μας. Όμως, ο ήχος ήταν καταπληκτικός, ογκώδης και πεντακάθαρος ξυραφένιος χωρίς να χάνει πουθενά.

Το setlist δεδομένου του περιορισμένου χρόνου κινήθηκε άψογα. Άνοιγμα με "Pull Harder On The Strings Of Your Martyr". Ξύλο και τραγούδι στο ρεφρέν με την μπάντα να παίρνει κεφάλια. Δύο κομμάτια από το ιστορικό "Ascendancy" δύο από το "The Sin And The Sentence" κι από ένα απ' τα "Shogun", "Silence In The Snow" και "Vengeance Falls". Το κλείσιμο με το υπέρ αγαπημένο "In Waves" ονειρικό. Αν ήταν headliners θα ήταν όλα πιο σωστά. Ραντεβού στο Release με μια ευχή για ολοκληρωμένο set κάποια στιγμή αργότερα, κατά προτίμηση σε κλειστό club.

Διάλειμμα για καμιά ώρα και επιστροφή για ένα ακόμα τεράστιο συναυλιακό αποθημένο, Breaking Benjamin. Το έχω πει αμέτρητες φορές και θα το ξαναπώ, θεωρώ το "Phobia" ένα από τα κορυφαία rock άλμπουμ των zeros. Η ευκαιρία να τους δω ζωντανά είχε φτάσει πολύ κοντά στην πραγματικότητα πριν δυο χρόνια αλλά τελικά τότε δεν έκατσε. Φέτος ήρθε η ώρα τους λοιπόν να φύγουν από μια από τις πιο ψηλές θέσεις της bucket list.

Είχα πολύ πολύ υψηλές προσδοκίες για αυτή την εμφάνιση και τις δικαίωσαν όλες. Τρομερός ήχος, πολύ καλό setlist, ένας Benjamin πολύ ορεξάτος και με φοβερή απόδοση, ο Aaron Bruch (μπάσο) ανέλαβε τα περισσότερα κάφρικα και τα έβγαλε άψογα, πολύ σφιχτά δεμένη μπάντα που ξέρει τί πρέπει να κάνει και τί θέλει το κοινό από αυτούς. Στα highlights σίγουρα μπαίνουν τα "I Will Not Bow", "Red Cold River", "Polyamorous", "So Cold" και τα τέσσερα από το "Phobia" με κυριότερο φυσικά το μοναδικό "The Diary Of Jane", όπου ο ίδιος ο Burnley με το ζόρι ακούγονταν πάνω από το οριώμενο πλήθος. Άλλο ένα φανταστικό live σε μια πολύ δυνατή μέρα.

Με κάποιο περίεργο τρόπο, τη δεύτερη μέρα του φετινού Graspop Metal Meeting συντονίστηκαν πολλά live στη σειρά από μπάντες που ήθελα χρόνια να δω και δεν τα είχα καταφέρει ποτέ. Σειρά είχαν οι Alter Bridge που, αν και για να είμαι ειλικρινής δεν εντυπωσιάστηκα από το καινούργιο τους άλμπουμ, περίμενα πως και πως να τους δω. Είχα δει παλιότερα Tremonti, είχα δει και Myles αλλά όχι Alter Bridge.

Τρία πράγματα έχω να σημειώσω. Πρώτο: οι Alter Bridge γάμησαν! Δεύτερο: το setlist ήταν φανταστικό! Τρίτο: οι Alter Bridge γάμησαν. Κάτι λεπτομέρειες όπως ότι η κιθάρα του Myles στην εισαγωγή του "Cry Of Achilles" ήταν λίγο εκτός πέρασαν αδιάφορα. Η απόδοση ήταν τρομερή, η καινούργια σκηνή του Graspop που επιτρέπει στους μουσικούς να μπαίνουν μέσα στο κοινό λειτούργησε τέλεια για την μπάντα, ο ήχος σούπερ. Μεγάλη εμφάνιση, από τις καλύτερες της μέρας. Απόλυτο highlight για μένα καθαρά το ομώνυμο από το "Blackbird" που κέρασε συγκίνηση.

Το αρχικό poster του φεστιβάλ είχε ως πρώτο από τους δύο headliners της Παρασκευής τους Twisted Sister. Ομολογώ ότι ήμουν αρκετά ενθουσιασμένος με την προοπτική του πάρτι που θα έστηναν στο Βέλγιο ο Dee Snider και η παρέα του, αλλά για λόγους υγείας δυστυχώς έπρεπε να ακυρώσουν. Στη θέση τους βέβαια ανακοινώθηκαν οι Knocked Loose με τους οποίους έχω πάθει ένα τρελό κόλλημα τα τελευταία δυο χρόνια. Τους έχω δει πλέον τρεις φορές και έχω να πω ότι η φετινή τους εμφάνιση στο Graspop ήταν με βεβαιότητα η καλύτερη.

Πρώτα πρώτα είναι ξεκάθαρο ότι η μπάντα μεγάλωσε απότομα. Η κίνηση τους στη σκηνή, η άνεση με την οποία χειρίζονταν το κοινό, η απόδοση και τα vibes που έβγαζαν ήταν όλα ένα επίπεδο πάνω από τις προηγούμενες φορές, τουλάχιστον. Μοναδικό ψεγάδι που μπορώ να βρω είναι ο ήχος που στην αρχή του live έπασχε στο κομμάτι της ισορροπίας. Δείχνουν λίγο ότι ψάχνονται ακόμα εκεί, αλλά μόλις έστρωσε κι αυτό η εμφάνιση ήταν τρομαχτική. Κόσμος να παίζει ξύλο δίχως αύριο, ένα setlist που περιλάμβανε πάνω κάτω όλα τα κομμάτια τους που ξέρω και ήθελα να ακούσω, δυναμική μιας μπάντας που δείχνει ότι είναι κοντά στο να πιάσει ηγετική θέση στο σύγχρονο ακραίο ήχο.

Ο χαμός που έπαιξε στα "Mistakes Like Fractures", "Suffocate", "Counting Worms", "Deep In The Willow" και φυσικά στο ανυπέρβλητο "Everything Is Quiet Now" ήταν εντελώς αναμενόμενος, όμως έχω να πω ότι προσωπικά υπέρ ενθουσιάστηκα και στο "Take Me Home" και το τεράστιο "Piece By Piece". Έλειψε το "Slaughterhouse"; Μόνο λίγο. Μου την έσπασαν τα προηχογραφημένα φωνητικά στα σημεία που κανονικά έχουμε συμμετοχές; Λίγο παραπάνω, αλλά ok. Γενικά τρομερή εμφάνιση από μια headline ready μπαντάρα.

Οι main headliners της βραδιάς πάντως ήταν οι Volbeat. Να ξεκινήσω λέγοντας ότι τα τελευταία χρόνια είμαι κάπως λιγότερο οπαδός τους. Το φανταστικό σερί στη δισκογραφία τους από το "Rock The Rebel/Metal The Devil" μέχρι το "Seal The Deal & Let's Boogie" βρίσκεται ήδη μια δεκαετία πίσω μας και το πολύ καλό live τους στη Μαλακάσα που σφράγισε εκείνη την περίοδο έχει κλείσει οκτώ χρόνια. Παρόλα αυτά μη τα μηδενίζουμε όλα, κάθε δίσκος τους έχει και τις καλές του στιγμές που αν φτιάξεις ένα best of setlist έχεις ένα πολύ δυνατό σύνολο.

Κάτι τέτοιο έκαναν και στο live τους εδώ, με το μείγμα των κομματιών που έφτιαξαν να είναι αρκετά καλό. Τώρα για να κάλυπταν όλα τα θέλω μας, έπρεπε να παίζουν για κανά τετράωρο ασταμάτητα. Και πάλι κάτι μπορεί να έμενε έξω. Αλλά αν εξαιρέσουμε ότι τέσσερα τραγούδια από τον καινούργιο δίσκο για τα δικά μου γούστα ήταν πολλά, δεν έχω σοβαρά παράπονα. Ο Poulsen έχει στήσει έναν έντονο χαρακτήρα που ξεχωρίζει και σίγουρα δίνει το στίγμα σε όλη τη συναυλία. Στο κέντρο της έκφρασής του κυριαρχούν τα χαρακτηριστικά ενός βλαχο-αμερικάνου ψιλό μπάρμπα, σίγουρα μπούμερ που όμως για να είμαι ειλικρινής δεν τα έλεγε και τόσο χάλια (κάτι λέει για μένα άραγε αυτό; μάλλον). Η επικοινωνία του με το κοινό ήταν συνεχής, αρκετά άμεση και με μια ενδιαφέρουσα απλότητα.

Το πρόβλημα με τη συγκεκριμένη εμφάνιση βρίσκονταν στον ήχο. Σε όλο το live η κιθάρα του Poulsen ήταν πολύ θαμμένη, βασικά δεν ακούγονταν, με αποτέλεσμα να βγαίνουν υπερβολικά ψηλά η φωνή και τα τύμπανα δημιουργώντας ένα λίγο ξενερωτικό αποτέλεσμα. Έκοβε δυναμικές από την εμφάνιση και τα κομμάτια, πράγμα πολύ λάθος. Έτσι στο σύνολο ήταν ένα μάλλον μέτριο headline act που σε καμία περίπτωση δεν εντυπωσίασε. Προφανώς περάσαμε καλά με τα "Sad Man's Tongue", "Lola Montez" - "For Evigt" (ας τα βάζουμε μαζί αυτά τα δυο), "Heaven Nor Hell", "Still Counting" και το medley με "Warrior’s Code" και "Pool Of Booze, Booze, Booza". Εννοείται ότι γουστάραμε με τη διασκευή στο "Ring Of Fire" και ξαφνιαστήκαμε με το αγαπημένο "Guitar Gangsters And Cadillac Blood" (εννιά χρόνια είχαν να το παίξουν ζωντανά), αλλά περιμέναμε - και μπορούσε να είναι - κάτι πολύ καλύτερο. Ήταν δηλαδή ένα καλό live αλλά όχι σπουδαίο.

Κάπου εκεί ολοκληρώθηκαν οι δύο πρώτες μέρες του κορυφαίου ευρωπαϊκού metal φεστιβάλ. Με πολύ ζέστη, μια αναπάντεχα δυνατή μπόρα αλλά πολλή καλή μουσική και αρκετά τσεκαρισμένα κουτάκια συναυλιακών αποθημένων.