Toundra

Υπάρχουν συγκροτήματα που όσο περνούν τα χρόνια προσπαθούν να αποδείξουν ότι μπορούν να αλλάξουν τα πάντα και άλλα που καταλαβαίνουν ότι έχουν βρει μια συνθετική προσέγγιση που τους ταιριάζει και επιλέγουν να την εξελίξουν. Οι Toundra είναι το δύο!

Προσωπικά έχω αγαπήσει τα "IV" και "Vortex" από την δισκογραφία τους. Όχι ότι έχουν σκαμπανεβάσματα όλα αυτά τα χρόνια. Γενικά οι Μαδριλένοι έχουν καταφέρει να διαμορφώσουν έναν ήχο που συνδυάζει το post-rock με το progressive και το sludge, χωρίς να εγκλωβίζονται σε κανένα από αυτά. Το "Siete" συνεχίζει αυτή την πορεία, με κάποιες διαφοροποιήσεις, αλλά χωρίς να επιχειρεί να ανατρέψει όσα έχουν χτίσει εδώ και σχεδόν δύο δεκαετίες.

Η πρώτη εντύπωση που είχα ήταν ότι οι Toundra εξακολουθούν να έχουν μεγάλη άνεση στη σύνθεση. Οι κιθάρες χτίζουν μελωδίες που δεν χρειάζονται φωνητικά για κανένα λόγο, τα τύμπανα έχουν αυτή την απαραίτητη επιθετικότητα και οι αλλαγές ρυθμού δεν γίνονται απλώς για να υπάρχει ποικιλία. Είναι μέρος της ίδιας της σύνθεσης. Αυτό που πάντα μου άρεσε σε αυτούς είναι η ικανότητά τους να κάνουν ένα riff να ακούγεται τεράστιο, να το επαναφέρουν από διαφορετικές κατευθύνσεις και να σε πείθουν ότι κάθε φορά έχει κάτι καινούργιο να προσφέρει. Δεν είναι εύκολο να το πετύχεις αυτό χωρίς να καταλήξεις να επαναλαμβάνεσαι. Αυτό πάντα ήταν το καλό post-rock βέβαια.

Από την άλλη, το "Siete" δεν έχει διαρκώς την εκρηκτικότητα και τις απανωτές κορυφώσεις που έκαναν το "Vortex" τόσο απολαυστικό. Υπάρχουν στιγμές που η μπάντα επιλέγει να αφήσει χωρίς λόγο πολύ περισσότερο χώρο στην ατμόσφαιρα και να μην κυνηγήσει με κάθε κόστος το επόμενο μεγάλο ξέσπασμα. Αυτό δεν λειτουργεί πάντα το ίδιο αποτελεσματικά νομίζω. Τα synthesizers έχουν πιο ουσιαστικό ρόλο, με το "Costa Roja" να αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της διάθεσης για διεύρυνση του ήχου. Δεν πρόκειται για κάποια ριζική αλλαγή, μην νομίζεις, ούτε κάν το λες προσπάθεια να ακολουθήσουν τις σύγχρονες τάσεις. Ισως άκουσαν λίγο Mogwai ε! Περισσότερο μοιάζει με φυσική προσθήκη νέων χρωμάτων σε έναν ήδη αναγνωρίσιμο καμβά. Μπιτάκια. Το σημαντικότερο είναι ότι δεν έχουν χάσει την αίσθηση του μέτρου.

Οι επιρροές από Pelican, Isis, Russian Circles και τη γενικότερη σχολή του post-metal παραμένουν ευδιάκριτες, αλλά οι Toundra δεν χρειάζεται πλέον να αποδείξουν ότι μπορούν να παίξουν σαν τους προκατόχους τους. Έχουν αποκτήσει τη δική τους ταυτότητα ρε τόσα χρόνια. Μελωδίες, βαριά περάσματα και προοδευτικές μεταβολές να λειτουργούν ως ενιαίο σύνολο, αρκετά αναγνωρίσιμο πλέον. 

Το "Siete" μπορεί να μην περιέχει τις κορυφές που θα με κάνουν να επιστρέφω σε αυτό με την ίδια εμμονή που επέστρεφα στο "Mojave" ας πουμε. Είναι, όμως, ένας δίσκος που δείχνει μια μπάντα με εμπειρία, αυτοπεποίθηση και διάθεση να συνεχίσει να δημιουργεί. Και ναι, θα το ξανακούσεις γιατι είναι ευκολο. Ναι θα το αποκτήσεις γιατι ακούγεται στο σαλονι, στο αμαξι, στο δωμάτιο και στη βόλτα. Δεν χρειάζεται κάθε νέα κυκλοφορία να ξεπερνά την προηγούμενη ντε και καλά. Εδώ υπάρχουν μουσικοί με ιδέες, άποψη και πραγματική αγάπη για αυτό που κάνουν. Και οι Toundra εξακολουθούν να διαθέτουν όλα τα παραπάνω.

Bandcamp