Rat Cage

Οι Άγγλοι Rat Cage επέστρεψαν στα τέλη Αυγούστου με το διάδοχο του σεμιναριακού, προ τριετίας "Savage Visions". Το, αφοσιωμένο στον κλασικό ‘80s ήχο σχήμα, δεν αλλάζει ιδιαίτερα τη συνταγή στο, πολυαναμενόμενο "Not Asking For Much", αναδεικνύει όμως κομβικά την έφεσή του στην καίρια μελωδικότητα καταμεσής του χάους. Οι Rat Cage έχουν μια ιδιαίτερη προσέγγιση κάτω από τον old-school μανδύα τους, η οποία εμπλουτίζεται με πληθώρα rock ‘n’ roll στοιχείων, και αυτή τη φορά, το σχήμα ηχεί πιο «παιχνιδιάρικο» από ποτέ.

Όπως συνέβαινε και στον προκάτοχό του, το "Not Asking For Much" κινείται σε ένα σταυροδρόμι πρώιμου βρετανικού, αμερικανικού και σουηδικού hardcore. To σχήμα του Brian J. Sudabby αγαπά εξίσου τους G.B.H. και Partisans με μπάντες όπως οι Totalitar, Herätys, Missbrukarna και από εκεί στους Poison Idea. Τα 23 λεπτά του νέου δίσκου, είναι μια κατάθεση προς αυτή την κατεύθυνση, με στιγμές όπως το "The Grass Is Greener" με το πελώριο swag του, να ξεχωρίζουν εξαιτίας της ικανότητάς τους να δαμάζουν το ρυθμό. Οι Rat Cage, κυκλοφορούν μάλλον το άλμπουμ τους με την καλύτερη παραγωγή, ένα εκκωφαντικό μα διαυγές ηχητικό μανιφέστο που ηλεκτρίζει την ατμόσφαιρα.

Οι δέκα συνθέσεις του άλμπουμ, πέρα από το να διατηρούν στα ύψη την ένταση ηχητικά και θεματικά, διακατέχονται επίσης και από ένα όμορφο συναίσθημα. Οι Rat Cage, σε κομμάτια όπως το πολύ δουλεμένο εναρκτήριο "Steady On Now" ή το "Scarred Stiff" συνδυάζουν ηχητική βία με συλλογική απελευθέρωση. Χτυπάνε βάναυσα στο "Marble Bench", που μοιάζει βγαλμένο από τα πιο σκληρά σκανδιναβικά υπόγεια, ακουμπάνε σχεδόν pub rock επίπεδα στο "Cracks They Show", και σε περνάνε μέσα από τζαμαρία στο "Dragged Through The Dirt" με τα τρομερά του φωνητικά.

Με κανένα κομμάτι να ξεπερνά τα τρία λεπτά, οι Rat Cage δεν συμπυκνώνουν ιδιαίτερα πολλή πληροφορία, όσο πραγματοποιούν μια εντυπωσιακή σταχυολόγηση σε riffs και συνθετικά κόλπα. Οι μπασογραμμές στο δίσκο είναι φανταστικές, δείγμα βαθιάς αντίληψης του ιδιώματος, ενώ τα τυμπανιστικά ποδοβολητά, κινούνται γύρω από πρώιμο d-beat αλλά δεν χάνουν στιγμή τον παλμό προς όφελος κάποιου θορυβώδους ορυμαγδού. Για ακόμη μια φορά, τα κιθαριστικά σόλο και leads, όπως στο ομότιτλο άσμα που κλείνει το άλμπουμ, και για το οποίο το συνοδευτικό δελτίο τύπου γράφει εύστοχα πως ψηλαφίζει την επιρροή των Pink Fairies, αποτελούν σημείο αναφοράς.

Οι Rat Cage κυκλοφόρησαν ένα άλμπουμ που έχει σφυριλατηθεί στις φλόγες της ελπίδας, της αυταπάρνησης και της αντίστασης. Παίρνει όλη την απουσία μέλλοντος και την συλλογική προδιάθεση για παρατεταμένη ήττα και τα μετατρέπει σε καύσιμο για κομμάτια που λάμπουν στις γκρίζες νύχτες της παραίτησης. Σύντομα, όχι όμως απαραίτητα πυροτεχνήματα, τα τραγούδια των Rat Cage είναι όμορφες μουτζούρες πάνω στην κοινοτυπία. Ο τρόπος που διοχετεύουν την οργή είναι απελευθερωτικός, και η ενσυναίσθηση δεν καταπλακώνεται από το μηδενισμό. Το hardcore τους γκρουβάρει, σου μαθαίνει τα ρεφραίν, και έπειτα σε προσκαλεί για πόγκο. Το "Not Asking For Much", ίσως η πιο μελωδική στιγμή τους, είναι σημείο αναφοράς για κάθε άτομο που ενδιαφέρεται για underground, πολιτικοποιημένο hardcore με έδρα στο παρόν και ρίζες στο παρελθόν.

Δεν ζητάω πολλά, απλά να ακούσετε και να καταλάβετε.

Bandcamp