Mother Of Graves

Πριν από δύο χρόνια, με το "The Periapt Of Absence", οι Mother Of Graves κυκλοφόρησαν ένα απ’ τα κορυφαία, βρετανικής αισθητικής, doom death άλμπουμ που έχουμε ακούσει τελευταία. Προσεγγίζοντας την απώλεια από διαφορετικές οπτικές, με ταιριαστές υφές και δυνατές ιδέες, στήσανε έναν πανέμορφο δίσκο που είχε όλη την απαραίτητη οικειότητα για να σε συντροφέψει σε δύσκολες καταστάσεις, χωρίς όμως να πνίγεται από τη σκόνη του χθες ή κάποια κολλημένη μονόπλευρη ανάπτυξη. Το ακόμα πιο σημαντικό μάλιστα είναι ότι συνεχίζει να συγκινεί, δυο χρόνια μετά, σε κάθε του ακρόαση χωρίς να έχει χάσει καθόλου από τη γοητεία και το άγγιγμά του. Φέτος οι Αμερικανοί από την Ινδιανάπολη καταθέτουν τον τρίτο τους ολοκληρωμένο δίσκο και, καλώς ή κακώς, οι προσδοκίες που τον συνοδεύουν είναι πολύ πολύ μεγάλες.

Θεματικά, στο κέντρο του "The Light That Keeps Us" βρίσκεται πάλι η απώλεια, ο πόνος που προκαλεί με μια καθαρή ροπή προς την απόγνωση. Αντίθετα με τον τίτλο του δίσκου, οι στίχοι είναι λιγότερο αισιόδοξοι. Η ιδέα ότι το τέλος είναι λύτρωση από τη μοναξιά του πένθους έρχεται πολύ συχνά στο προσκήνιο αφήνοντας πιο πίσω άλλες μορφές εξωτερίκευσης ή και αποδοχής της θνητότητας. Αυτό μάλιστα περνάει και στη μουσική.

Το πρώτο που ξεχωρίζει κάποιο πατώντας το play, είναι μάλλον η διαφοροποίηση στην παραγωγή. Ο ήχος είναι καθαρότερος, λιγότερο old school, χάνοντας μέρος από την υπέροχη αισθητική που χαρακτήριζε το προηγούμενο τους. Δεν είναι κακός και αφήνει όλα τα όργανα να κρατήσουν το χώρο τους στη μίξη, αλλά έχει μια γυαλάδα και μια ένταση που σχηματίζουν ένα πολύ διαφορετικό αποτέλεσμα από το πολύ φυσικό και λίγο μουντό, "The Periapt Of Absence".

Οι Mother Of Graves, και στα τρία τους άλμπουμ, έχουν πολύ συγκεκριμένη μουσική κατεύθυνση. Αυτό που κατάφεραν όμως πριν δυο χρόνια έθεσε τις βάσεις για μια πολύ δυνατή πορεία στο χώρο του μελωδικού doom death. Από τη δική μου οπτική, για να άλλαζαν επίπεδο με τον τρίτο δίσκο θα έπρεπε να δοκιμάσουν περισσότερα πράγματα, να τριφτούν με διαφορετικά μονοπάτια, έτσι ώστε να σχηματίσουν κάτι πιο προσωπικό, ξεχωριστό και μοναδικό στον ήχο. Οι πρώτες ύλες υπήρχαν ήδη από το δεύτερο άλμπουμ, το θέμα τώρα ήταν πως θα μπορούσαν να τις πάνε ακόμα πιο πέρα.

Η πραγματικότητα όμως έφερε μια κάπως αντίθετη προσέγγιση από τους Mother Of Graves. Δεν ξέρω αν έχει γίνει συνειδητά ή αν τελικά η πιο κλειστή θεματική των στίχων οδήγησε εκεί, αλλά η ηχητική παλέτα τους στένεψε αντί να διευρυνθεί. Αφέθηκαν στην άκρη τα λίγα πιο post στοιχεία που είχαν, σχεδόν εξαφανίστηκαν τα επιθετικά ξεσπάσματα που διοχέτευαν οργή ανάμεσα στα μαύρα συναισθήματα και μειώθηκε ο χώρος που πήρε το βιολί. Ουσιαστικά ο δίσκος ακούγεται ακόμα πιο πλαισιωμένος στο βρετανικό doom των 90s, με κάποια αναμενόμενα ανοίγματα προς Katatonia (εντάξει δεν τη λες και στροφή αυτή), Rotting Christ του "Triarchy Of The Lost Lovers" (πόσο δισκάρα μωρέ) και διακριτικά σημεία που έρχονται από τα φινλανδικά δάση (Amorphis και Insomnium ουσιαστικά).

Οι συνθέσεις είναι καλές και πάλι, δεν μπαίνει τέτοιο θέμα. Το άλμπουμ είναι γεμάτο ωραίες μελωδίες, που έρχονται κυρίως από τις κιθάρες αλλά ενίοτε κι από τα πλήκτρα, στιβαρό - αν και τυπικό για το ύφος - rhythm section και άψογα κάφρικα φωνητικά του Brandon Howe. Αλλά όσο ωραία κι αν είναι τα κομμάτια δυστυχώς χάνουν σε ποικιλία. Στο ερώτημα πόση ποικιλία πια, όλοι στο χώρο σαν το "Icon" και τους Bride παίζουν, θα αφήσω για απάντηση το προηγούμενο άλμπουμ των ίδιων ή αλλιώς κάποιο από τα τρία των Fires In The Distance, ή έστω το "Auer" των Marianas Rest. Πάντα γίνεται να διαφοροποιηθεί μια μπάντα, ακόμα και στον πολυπαιγμένο ήχο του doom death, αν μάλιστα αυτό συνδυαστεί με το αδιαμφισβήτητο συνθετικό ταλέντο των Chris Morrison και Ben Sandman μπορεί να δημιουργήσει εξαιρετικά πράγματα που να αξίζουν να ξεχωρίσουν σήμερα, τριάντα χρόνια και βάλε μετά το μνημειώδες τέταρτο άλμπουμ των Paradise Lost.

Όσο κι αν το "The Light That Keeps Us" δεν έφτασε εκεί που ελπίζαμε και περιμέναμε, δεν είναι κακό άλμπουμ και σε καμία μα καμία περίπτωση δεν εγκαταλείπουμε τους Mother Of Graves. Συνεχίζουμε να πιστεύουμε ακράδαντα ότι έχουν όλα τα φόντα να γίνουν η κορυφαία μπάντα του χώρου σήμερα και αύριο. Το έχουν αποδείξει, θα το ξανακάνουν.