Starbenders

Εστιάζοντας στα τελευταία δέκα χρόνια κι αφήνοντας στην άκρη ταμπέλες και κατηγοριοποιήσεις, δεν υπάρχουν πολλά ονόματα από το σύγχρονο μουσικό στερέωμα που να μπορούν να γραφτούν δίπλα στην 'it's only rock 'n' roll' ρήση και να βγάλουν νόημα όσο οι Starbenders. Από τον τρόπο που στέκονται στο σανίδι μέχρι την αμεσότητα που διακατέχει τις στούντιο δουλειές τους, η προσέγγισή τους έχει αυτό το κάτι σε μέγιστο βαθμό.

Δεν παίζουν σε παράξενα μετρήματα. Δεν αρνούνται τις επιρροές τους. Δεν πάνε προς κραυγαλέα εμπορικές ή μεταλλικές κατευθύνσεις. Δεν επιχειρούν ανατροπές απλά για τη χάρη της ανατροπής. Δεν τους ενδιαφέρει να εξερευνήσουν κάποια βαθύτερη αλήθεια, ούτε να πείσουν κανένα για κάτι τέτοιο. Σε ένα κόσμο που δείχνει ολοένα και περισσότερο να νοιάζεται για το φαίνεσθαι και την εκάστοτε «σκηνή», αυτή η στάση φαντάζει σαν ανάσα δροσιάς.

Από τα πληκτράκια και το κλείσιμο ματιού στο εισαγωγικό δίστιχο ως το riff για καλωσόρισμα, το ομώνυμο τραγούδι σε είκοσι σκάρτα δεύτερα έχει διαλύσει κάθε υποψία αμφιβολίας. Η Kimi Shelter με την παρέα της δεν ξεστρατίζουν και η δίψα τους παραμένει ακόρεστη. Το δίδυμο των Kriss Tokaji και Aaron Lecesne, σε κιθάρα και μπάσο αντίστοιχα, στέκεται ιδανικά στο πλευρό της μπροστάρισσας. Η Qi Wei δίνει διαπιστευτήρια πίσω από το κιτ χωρίς πολλά-πολλά.

Πιάνοντας από εκεί που είχε αφήσει τρία χρόνια πίσω στο "Take Back The Night", το σχήμα συνεχίζει να γεφυρώνει τον παλαιάς κοπής hard ψυχισμό με σύγχρονη αισθητική. Οι αναφορές στη δεκαετία του '80 γεμίζουν τον τόπο με νέον χρώματα. Οι λοξές ματιές στα nineties δίνουν γουστόζικη αντίθεση. Κάποιος θα μπορούσε να προσθέσει στην κουβέντα occult ή/και φαντάσματα σαν κάτι ξέχωρο, αν κι αυτό μάλλον θα ήταν περισσότερο σημάδι των καιρών.

Από σολάκι για μπάσιμο του "Chantilly Boy" και το βγαλμένο από ολόφωτες διασταυρώσεις "Tokyo" μέχρι την αθάνατη ντισκομπάλα του "Summon My Heart" και τα χαμηλά φώτα της "June", κάθε εναλλαγή στο "The Beast Goes On" είναι προσεκτικά τοποθετημένη. Ακόμα και στις στιγμές που το βελάκι δεν πετυχαίνει κέντρο, η ροή είναι τέτοια ώστε το σύνολο να επανέρχεται άμεσα. Το γράμμα αγάπης στους Bad Religion σκάει σαν το τελειότερο encore.