Ambassade

Για το post-punk, coldwave και όσα τοποθετούνται μουσικά σε ψυχρά, ατμοσφαιρικά τοπία, οι (De) Ambassade είναι σίγουρα, λίγο ή πολύ, γνωστοί. Το σχήμα από την Ολλανδία είναι ένα πρόσφατο αλλά σοβαρό κεφάλαιο, με το ντεμπούτο lp "Duistre Kamers" το 2019 να μας μυεί σε έναν κόσμο απίστευτα σκοτεινό, παγωμένα ηλεκτρονικό και συνάμα μεθυστικό. Ένα βινύλιο που ακούγεται χωρίς skip από την αρχή μέχρι το τέλος, με κομμάτια όπως τα "Verloren", "Wat Voel Je Nou" και "Geen Genade" να βρίσκονται σταθερά στις λίστες των νυκτόβιων πλασμάτων. Αυτό από μόνο του ήταν αρκετό ώστε η κυκλοφορία του νέου άλμπουμ τους, "Manrira", να συνοδεύεται από ιδιαίτερη προσμονή.

Όσα άτομα περίμεναν μια απαρέγκλιτη συνέχεια του 2019 στο 2026 - και καθώς γράφεται αυτή η πρόταση συνειδητοποιώ ότι μιλάμε για 7 ολόκληρα χρόνια - θα πέσουν έξω, αφού θα βρεθούν μπροστά σε κάτι εντελώς διαφορετικό. Αυτό όμως δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση δικαιολογία για να μην πατηθεί το play.

Ήδη από το κείμενο παρουσίασης του δίσκου, οι Ambassade μοιράζονται ανοιχτά τη νέα τους κατεύθυνση. Το "Manrira" μετακινείται σε ένα πεδίο περισσότερο πειραματικό, κινηματογραφικό και ηλεκτρονικό, απομακρυνόμενο από την ταυτότητα που τους καθιέρωσε - χωρίς ωστόσο να την απορρίπτει πλήρως, αφού οι πτυχές της είναι εμφανείς. Η ίδια η παρουσίαση της "Μanrira", μιας σκοτεινής και γοητευτικής θηλυκής παρουσίας που συγκρούεται με όσα συγκροτούν τον σύγχρονο κόσμο, σκιαγραφεί ένα project το οποίο προσεγγίζεται διαφορετικά: ως μια οπτικοακουστική σύλληψη, ως ένα σύμπαν πάνω στο οποίο διαμορφώνεται ο ήχος.

Μουσικά, η φόρμα που γνωρίζαμε διαστέλλεται με πολλά κομμάτια να λειτουργούν σαν ξεχωριστά κεφάλαια. H επιλογή του "Manrira Dei Inferni" ως εισαγωγή σε αυτή τη μυστηριακή διαδικασία είναι ιδανική. Το ίδιο και στιγμές όπως το "The Oracle", που θα μπορούσε να είναι το απόλυτο κομμάτι ενός τέτοιου αρχέτυπου.

Ύμνοι σε λούπες, φωνητικά άλλοτε βαριά, άλλοτε αιθέρια και σχεδόν αποσπασματικά, μαζί με τον συνδυασμό του μπάσου και των ηλεκτρονικών υφών, δεν δημιουργούν ένα δίσκο αυστηρής συνοχής, αλλά ένα έργο που έχει στον πυρήνα του την τελετουργία. Τα κομμάτια γίνονται ηχοτοπία, περιβάλλοντα, χώροι μέσα στους οποίους "κινείται" η ύπαρξή της - εδώ "φωλιάζει" η drone τροπή του "Μanrira". Αν οι συνθέσεις βοηθούσαν να οπτικοποιήσουμε αυτή την μορφή, το αποτέλεσμα θα ήταν βέβηλο για τα ιερά και τα όσια. Οι διαφορετικές κατευθύνσεις του δίσκου, παραπέμπουν στα πρόσωπα της Εκάτης. Ίσως ακριβώς εκεί να οφείλεται το ότι σε στιγμές όπως η ακρόαση του "Τogetherness" δυσκολευόμουν να αναγνωρίσω την παρουσία που επιχειρεί να ψηλαφήσει ο δίσκος, ενώ στο "The Influencer Accent" επανερχόμουν μέσα από πιο σφιχτές και ρυθμικές δομές σε αυτό που εκείνη θα μπορούσε να είναι.

Η "Manrira" είναι δυσάρεστη και σκοτεινή. Κουβαλά θλίψη και ενοχή που συνοδεύεται από έναν χορό εξιλεωτικό - μας το αποκαλύπτει στο πιο δυνατό σημείο του άλμπουμ, το "We Are All Guilty". Παράλληλα, όμως, μοιάζει να βρίσκεται έξω από αυτόν τον κόσμο και τα όριά του, με ενδεικτικές τις techno πτυχές του "Theme From R.A.V.E. (Variation I)" και τα μελωδικά φωνητικά του "Young Birds" που πάνω σε έναν τελετουργικό ηλεκτρονικό ρυθμό, ανοίγουν τον δίσκο προς άλλες κατευθύνσεις. Αυτές φέρνουν πλέον τους Ambassade πιο κοντά σε ονόματα όπως οι Coil, ή ακόμη και στη σκοτεινή, διαλυτική ηλεκτρονική αισθητική του εκλιπόντα The Soft Moon αν της αφαιρεθεί το κιθαριστικό στοιχείο.

Ο κόσμος της "Manrira" είναι πολυσυλλεκτικός και περιμένει να εξερευνηθεί. Τόσο μέσα από ένα βλέμμα που δίνει χώρο στο νέο, αλλά και από μια αντίληψη που με δημιουργική περιέργεια μένει προσβάσιμη στην αλλαγή. Σίγουρα μια τέτοια πρώτη ευκαιρία θα δοθεί στην live εμφάνιση των Ambassade σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη 15 & 16 Μαΐου σε Ιλιον Plus και Ydro αντίστοιχα. Για τα νέα, αχαρτογράφητα νερά στα οποία πλέουν οι Ambassade, περιμένουμε με ενδιαφέρον να δούμε ποια θα είναι η συνέχεια.