Marilyn Manson

Το ερώτημα: «γιατί, πότε έλειψε ο Manson από την επικαιρότητα της μουσικής βιομηχανίας», το ακούω και μάλλον η απάντηση είναι ποτέ, αλλά δεν μπορώ ταυτόχρονα να αρνηθώ ότι τα δυο μέρη του "One Assassination Under God" αφήνουν μια αίσθηση επιστροφής. Όχι μόνο για εξωμουσικούς λόγους, αν και σίγουρα υπάρχουν αυτοί, αλλά ειδικά το πρώτο μέρος έμοιαζε με μια μουσική αναδρομή στις διάφορες στάσεις που έκανε η πορεία του Manson τα τριάντα, περίπου, τελευταία χρόνια.

Ο δίσκος, αναμενόμενα, έχει στηθεί πάνω στον Manson και τον Tyler Bates. Όσο κι αν έχει τα πάνω της και τα κάτω της αυτή η συνεργασία, μας έχει δώσει κάποιες πολύ δυνατές δουλειές, με κορυφές το εξαιρετικό "The Pale Emperor" και το προπέρσινο πρώτο κεφάλαιο της τρέχουσας ιστορίας. Η φετινή συνέχεια πάντως, έχει λίγο διαφορετικό χαρακτήρα και κλιμάκωση. Σε μια πρώτη θέση θα έλεγα ότι αφήνει πιο πίσω τον πολυσυλλεκτικό τρόπο που δημιούργησε το προηγούμενο και κρατάει συγκεκριμένες κυρίως πτυχές του, τις οποίες αφήνει να εξελιχθούν σε κυρίαρχες, εστιάζοντας παράλληλα περισσότερο στα ίδια τα κομμάτια. Αυτό δίνει από τη μια κάποια πολύ καλογραμμένα τραγούδια αλλά από την άλλη κάνει το άλμπουμ λίγο πιο επίπεδο.

Το δεύτερο μέρος του "One Assassination Under God" είναι σκοτεινό, γοτθικό, κατά βάση αργό και θριλερικό, με μια αισθητική που μόνο ο Marilyn Manson μπορεί να υπηρετήσει τόσο πετυχημένα γιατί είναι εντελώς δική του. Έχει επιμέρους ξεσπάσματα στο πιο uptempo industrial ύφος, αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι το focus point του εκεί, αλλά ούτε και τα καλά του μέρη. Δηλαδή ενώ τα δυο πρώτα κομμάτια, "Unalive" και "Don't Answer The Door" ανοίγουν εξαιρετικά το δίσκο θα έλεγα ότι τα πιο ζωντανά - λέμε τωρα - και βιομηχανικά "Front Toward Enemy" και "Exit Wound" χρωστάνε μάλλον περισσότερα στους NIN και Rammstein απ' ότι χρειαζόταν, και τα βασικά riff θα ήθελα (και θα μπορούσαν) να είναι πιο ενδιαφέροντα στο πλαίσιο του 2026.

Γενικά θα πω ότι ο δίσκος είναι πιο κοντά στο "The Pale Emperor" ανάμεσα στις δουλειές με τον Tyler Bates, ή τουλάχιστον εκεί βρίσκονται τα πιο ποιοτικά στοιχεία του. Το τρομερό "All The Vilest Things" με έντονο το άρωμα από Σάλεμ και το κορυφαίο "Enantiomorph" που κλείνει το δίσκο τονίζουν αυτό το χαρακτήρα. Ταυτόχρονα υπάρχει σκόρπιο παντού ένα Depeche Mode με Paradise Lost κλίμα, αρκετών αναφορών, κάνοντας πιο ενδιαφέρουσα την κλιμάκωση συγκεκριμένων κομματιών αφού δίνει σημεία κορύφωσης πολύ καλοδεχούμενα.

Το "One Assassination Under God Chapter 2" μπορεί να μην έχει το εύρος και την κορυφαία ροή του προηγούμενου, αλλά διαθέτει κάποια πολύ καλά κομμάτια και μόνο λίγα στραβοπατήματα στην πορεία. Είναι μια ποιοτική συνέχεια της επιστροφής του Marilyn Manson, ικανή να τον καθιερώσει (ξανά) στα πιο υψηλά επίπεδα της σκληρής μουσικής. Αν προσθέσουμε μάλιστα στην εξίσωση ότι όποιο τον έχει δει live, τα τελευταία δύο χρόνια, λέει τα καλύτερα, ίσως και να μιλάμε για μια νέα Manson εποχή.