The Menzingers

Το ότι μία μπάντα σαν τους Menzingers κυκλοφορεί το όγδοό τους δίσκο είναι αρκετά σουρεάλ. Κάτι η σκηνή, κάτι τα σημάδια των καιρών μας, κάτι η βιομηχανία, είναι αρκετά παράξενο που μία μετρίου-αναστήματος punk-rock μπάντα μπορεί να καταφέρει κάτι τέτοιο.

Η αλήθεια είναι όμως ότι δε χρειάζεται δα και κάποιος υπερφυσικός δημιουργικός οίστρος να γραφτεί ένας δίσκος Menzingers, τα συστατικά είναι απλά. Τσαγανό, μελωδίες, νοσταλγία, λίγο λούζερ διάθεση, λίγη μίρλα και έγινες. Αυτό όμως που έχουν αποδείξει βέβαια είναι πως η χύτρα αυτή δε θέλει πολύ να παραβράσει και να βγάλει αποτέλεσμα σκέτο νερομπούλι (δες τους δύο τελευταίους τους δίσκους για παράδειγμα).

Στο Everything I Ever Saw βρίσκουν τις σωστές αναλογίες και μας σερβίρουν μία από τις πιο πιασάρικες συλλογές τους. Το "Chance Encounters" που ανοίγει το δίσκο κρατά τη μελωδία στο πρώτο πλάνο και πραγματεύεται μία από τις πιο οικείες θεματολογίες της μπάντας, αυτό των γνωριμιών, της μοναξιας, του να είσαι πραγματικό underdog και να είναι όλα εναντίον σου. Αγνά πράγματα που μιλούν στην ψυχή κάθε συ-λούζερ.

Αυτό που με εξέπληξε περισσότερο στο δίσκο είναι ο πιο έντονος πολιτικός στίχος σε διάφορα κομμάτια του. Πάντα υπήρχε αυτό το στοιχείο πασπαλισμένο στην δισκογραφία τους αλλά σα να κάνει περισσότερο μπαμ στη συγκεκριμένη κυκλοφορία. Για παράδειγμα, το αγαπημένο μου "Other People's Money" είναι ένας απλός φόλκικος κράχτης στην τεχνολογικη ελίτ των δισεκατομμυριούχων που πουλάνε σωτηρία σα φιστίκια. Αυτό που μάλλον βρίσκω πιο relatable μάλλον είναι πως το πολιτικό υπόβαθρο δεν είναι τόσο "αντιστασιακό" αλλά μάλλον παρατημένα αγανακτισμένο, πράγμα που καθρεφτίζει και τη δικιά μου πραγματικότητα τα τελευταία χρόνια.

Τελοσπάντων - σαν κάθε κριτική που γράφω - ο δίσκος είναι καλός επειδή ρέει νεράκι. Οι μελώ στιγμές πλαισιόνονται άψογα από πιο δυναμικές στιγμές, με το καραπιασάρικο ριφφάκι του "Breathe With Me" να βρίσκεται ακριβώς εκεί που πρέπει στη μέση του δίσκου. Σα μπάντα με δύο τραγουδιστές βέβαια, έχω να πω πως η ζυγαριά σα να γέρνει πολύ στη μεριά του Tom May αυτή τη φορά. Η συνθετική δεινότητα του Barnett είναι ίσως πιο εντυπωσιακή, αλλά ο άτιμος ο ράφλας ξέρει να γράφει πιασάρικες μελωδίες.

Δεν έχω να πω πολλά, οι Menzingers ποτέ τους δεν προσπάθησαν να επανεφεύρουν τον τροχό και αν δεν σε έπιασαν οταν κυκλοφορούσαν το "On The Impossible Past", δε θα σε πιάσουν τώρα, αλλά σε όσους σαν και μένα δεν έχουν κανένα πρόβλημα να κοιτούν νοσταλγικά έξω από το παράθυρο με ένα ζεστό ρόφημα (και να ειναι πανκ του κερατά), αυτή είναι μία καλή πρόταση.