Mother Of Millions

Ακολουθώ τους Mother of Millions απ’ το 2014, παρών σε κάθε μετασχηματισμό του ήχου τους και αλλαγών στις τάξεις τους, με πρώτο τον Μάκη Τσαμκόσογλου που «έφυγε» το 2019, και προσφάτως τον ντράμερ Μπουκαούρη, που αποχώρησε απ’ το συγκρότημα αφήνοντας ως άξιο αντικαταστάτη τον μουσικό και παραγωγό Έκτορα Τσολάκη στο ρυθμικό σκέλος, πλάι στον μπασίστα Πάνο Πρίφτη. Αυτό που ανέκαθεν με τραβούσε στον ήχο τους ήταν αυτή η βαρύνουσα μελωδικότητα, ο περίτεχνος μεταβολισμός metal και λυρικών στοιχείων, που ωστόσο φρόντιζε να ποντάρει πρώτα στην συνθετική ιδέα, κι ύστερα στην εκτέλεση. Γι’ αυτό και το ντεμπούτο "Human", παρά τις επιμέρους κριτικές για την παραγωγή, παραμένει στ’ αυτιά μου μία υπέροχη δουλειά.

Το "T" καλωσορίζεται ως ένα άλμπουμ που προσφέρει ακριβώς αυτό που θέλεις κι ελπίζεις απ’ τους Mother of Millions. Τέσσερις LP κυκλοφορίες μετά και μία ντουζίνα χρόνια, το "rise, evolve" ως σύνθημα και προμετωπίδα καλλιτεχνικής δημιουργίας επιτρέπει την αλλαγή χωρίς να δίνει την εντύπωση ασυνέχειας. Πρόκειται για μία κυκλοφορία αρκούντως επιβεβαιωτική ως προς το τι μπορεί να καταφέρει το συγκρότημα, δουλεύοντας και επαυξάνοντας τη φόρμα του. Με επίκεντρο την επιβλητική φωνή του Προκοπίου, ο οποίος μπορεί να καυχιέται πως αποτελεί κέντρο για την οργάνωση μίας σύνθεσης, η μουσική των Mother of Millions ακούγεται όσο προσανατολισμένη, σφιχτή, και μεγαλοπρεπής μπορεί να είναι.

Αυτό που βρίσκω στο "T" και ξύνει την φαγούρα του ακροατή μέσα μου, είναι η αίσθηση μίας συμπάγειας, θεματικής και ηχητικής, που μου έλειπε στον προκάτοχό του, "Magna Mater", την πιο αδύναμη κυκλοφορία τους κατ’ εμέ – χωρίς να παραγνωρίζω το θετικό γκελ που έκανε στο ακροατήριό τους. Με αφετηρία την σχεδόν πανομοιότυπη δομή των τίτλων ("The __"), το "T" μοιάζει να μεταβαίνει από κεφάλαιο σε κεφάλαιο, παρουσιάζοντας φάσεις και πρόσωπα του πολέμου. Αντλώντας απ’ την ποίηση του Walt Whitman, της Emily Dickinson, του Ελύτη και του Ρίτσου, ο κιθαρίστας Κώστας Κωνσταντινίδης γράφει στίχους που με ευαισθησία συζητούν την ένοπλη σύρραξη, στην αόριστη, αφηρημένη εκδοχή της που ακούγεται διαχρονική, χωρίς ποτέ να ρομαντικοποιείται. Εκφράζει, έτσι, τόσο την δυσμενή πραγματικότητα του τώρα, που πτωματοφάγες φωνές ζητάνε ξανά να τραφούν, όσο και το πριν, με φαντάσματα προηγούμενων αιώνων να προειδοποιούν σε ένα στοιχειωμένο leitmotif: stay out of the war.

Το πού κατατάσσεται στη δισκογραφία τους θα φανεί συν τω χρόνω, Το μόνο σίγουρο είναι πως, κομμάτι το κομμάτι, ο δίσκος αποκαλύπτει την προσοχή και την επιμέλεια που έχει ρίξει το συγκρότημα. Η παραγωγή έχει λειανθεί, έχει γυαλιστεί, χωρίς να θυσιάζει το βάρος, με διάφορα alternative και ηλεκτρονικά στοιχεία να μπαίνουν στην μείξη. Το "The Innocent" συμπυκνώνει πολύ καλά αυτή την ισορροπία, θυμίζοντας Leprous εποχής "Malina", ενώ έχει μία απ’ τις πιο συγκλονιστικές κορυφώσεις που έχουν γράψει ποτέ οι Mother of Millions. Πλάι στα γνώριμα χαρακτηριστικά του ήχου του Αθηναϊκού συγκροτήματος, όπως τις post κιθάρες που αγωνιούν διαρκώς προς μία εκτόνωση της έντασης, το στιβαρό ρυθμικό κομμάτι (βλ. "The Wound") και spoken word περάσματα (λ.χ. "The Ascent"), έρχονται να προστεθούν κάποιες καλοδεχούμενες λεπτομέρειες. Στο πρελούδιο/κύριο μέρος του αποστομωτικού "As One"/"The One", που το πιάνο, τα έγχορδα και τα χορωδιακά φωνητικά δίνουν μία αξεπέραστη ένταση στο σύνθεση, με το βιολί να ξεπετάγεται ως η πιο ανατριχιαστική έκπληξη του δίσκου. Ψηφίδες που ίσως περαστικά εμφανίστηκαν στο παρελθόν, εδώ βρίσκονται διαρκώς παρούσες, ως μία λάκα στο χρώμα της άμμου που βάφει τα κομμάτια και αναδεικνύει τον επικό χαρακτήρα τους.

Πώς να διαλέξεις, όμως, ξεκάθαρη κορυφή όταν συνυπάρχουν κομμάτια όπως το προναφερθέν με το οκτάλεπτο έπος "The Sun", που για λίγο οι Mother of Millions δανείζονται το βάναυσο καλπασμό των Gojira (ok, ίσως εποχής "Magmav"), και τον μπολιάζουν με μεγαλειώδη ρεφραίν και ψαλμωδίες σαν από χορό αρχαίας τραγωδίας; Τέλος, στο "Death" ο Προκοπίου για λίγο γίνεται ο δεύτερος καλύτερος τραγουδιστής στο άλμπουμ, αφού η Αντωνία Μαυρονικόλα έχει μία συγκινητική folk λεπτότητα, απόλυτα ταιριαστή για να κλείσει τον δίσκο με ζοφερή ηρεμία.  

Σε ένα δικό μου παροξυσμό σκέψης, αναρωτιέμαι αν το "T" έρχεται να συνεχίσει την ηχητική κατεύθυνση του "Sigma", εξ ου και ο τίτλος του. Τραβηγμένη σκέψη, αλλά συνηγορεί κι η ηχητική συγγένεια των δίσκων. Οπωσδήποτε, όμως, το "T" είναι αυτόφωτη ύπαρξη, κι αυτό είναι και το πρώτο κερδισμένο στοίχημα: να έχει κάθε νέα σου δουλειά ξεχωριστό λόγο ύπαρξης και να διεκδικεί το δικό της χώρο. Και παρά τις επιμέρους στιγμές που θα ξεχωρίσουν σε κάθε άτομο, έχω την εντύπωση ότι για άλλη μία φορά οι Mother of Millions βγάζουν έναν concept δίσκο που κατά προτίμηση ακούγεται ως ένα ενιαίο έργο, μία αφήγηση για τον πόνο, τη βία, και την απώλεια που φέρνει ο πόλεμος. Ας μην μας ξεγελάσει, ωστόσο, μία τόσο καλαίσθητη και όμορφη απεικόνιση ενός τόσο άσχημου πράγματος. Δεν είναι παρά μαρτυρία για το πόσο μεγάλο συγκρότημα είναι οι Mother of Millions.

Bandcamp